Persoonlijk

Schrikken, maar door


Het was even schrikken toen de arts begon met dat het allemaal toch wel negatief was. Het doemscenario van niet meer te behandelen en een paar maanden tijd vlogen door mijn hoofd. Toen begon de arts te praten. “De lymfoom in de kaakholte wisten we, maar er is meer. Er zijn ook plekken gevonden in de keel en er zijn uitzaaiingen in de buik. Ook in de darmen is iets gevonden.” Tot zover de stille hoop die ik nog had op fase 1.

De meest geschikte behandeling voor mijn vader is niet meer beschikbaar. Van die betreffende chemotherapie mag je in je hele leven negen kuren hebben en mijn vader heeft er al acht gehad. Dat houdt dus op. Er is echter nog wel een andere behandeling, maar die is zwaar. Loodzwaar. Drie chemokuren, waarvan de eerste twee hier in het ziekenhuis gegeven kunnen worden. Niet zoals de vorige keer poliklinisch, maar voor deze kuren is een opname nodig. Je blijft drie dagen en nachten in het ziekenhuis aan het infuus. Vervolgens ga je circa vier weken naar huis om te herstellen en als je voldoende herstelt mag je beginnen aan de tweede kuur. Weer drie dagen en nachten in het ziekenhuis, weer vier weken herstellen. De derde kuur is de ergste. Deze gaat dan ook in Nijmegen plaatsvinden. Na deze laatste chemokuur krijgt mijn vader een stamceltransplantatie. Het is een autologe stamceltransplantatie, dat wil zeggen dat zijn eigen stamcellen gebruikt zullen worden. Ik kom er dus nu achter dat ik even gemist heb wanneer die stamcellen dan weggehaald worden…

Hoe dan ook, tegen de tijd dat de derde chemo achter de rug is, zal mijn vader zich waarschijnlijk afvragen waarom hij in godsnaam gekozen heeft voor die behandeling. Hij zal meer dood dan levend zijn. De kans op complicaties is groot. Hij moet in quarantaine en ook dat zal ongeveer vier weken duren. Daarna mag hij terug naar zijn eigen ziekenhuis en zal hij daar nog vier tot zes weken nodig hebben voordat hij sterk genoeg is om naar huis te kunnen. Dat zal dan volgend jaar mei zijn zo ongeveer. Als hij zover komt en hij kan het hele traject doorlopen, dan is de kans op genezing 50%.

Zo’n bericht moet wel even landen. Een vreselijk zwaar traject, waarvan we niet weten of hij het conditioneel aankan, en dan nog maar 50% kans op genezing. Dat is zuur. Er zou best een wat hogere beloning mogen staan op zo’n zware behandeling. Ja toch? 90% of zo? Helaas is het niet zo en moeten we het hiermee doen. Eerst maandag nog het darmonderzoek en dan volgt vrijdag de uitslag. Tijdens diezelfde afspraak krijgt mijn vader te horen wanneer de behandeling gaat starten. Ik vermoed zelf dat dat snel zal zijn. Het zal me niet verbazen als hij rond Sinterklaas al in het ziekenhuis ligt.

Niets doen is geen optie. Ik heb het de arts letterlijk gevraagd. Wat zou er gebeuren als hij niets doet? Dan heeft hij binnen enkele maanden dusdanige klachten dat het niet meer houdbaar is. En dus stapt mijn vader vol hoop en goede moed wederom een loodzwaar traject in. Wij kunnen niets anders doen dan hem steunen en er voor hem zijn waar nodig is.

I will be the answer at the end of the line
I will be there for you while you take the time
In the burning of uncertainty I will be your solid ground
I will hold the balance if you can’t look down

 Sarah McLachlan 

14 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s