Schrikken, maar door

Het was even schrikken toen de arts begon met dat het allemaal toch wel negatief was. Het doemscenario van niet meer te behandelen en een paar maanden tijd vlogen door mijn hoofd. Toen begon de arts te praten. “De lymfoom in de kaakholte wisten we, maar er is meer. Er zijn ook plekken gevonden in de keel en er zijn uitzaaiingen in de buik. Ook in de darmen is iets gevonden.” Tot zover de stille hoop die ik nog had op fase 1.

De meest geschikte behandeling voor mijn vader is niet meer beschikbaar. Van die betreffende chemotherapie mag je in je hele leven negen kuren hebben en mijn vader heeft er al acht gehad. Dat houdt dus op. Er is echter nog wel een andere behandeling, maar die is zwaar. Loodzwaar. Drie chemokuren, waarvan de eerste twee hier in het ziekenhuis gegeven kunnen worden. Niet zoals de vorige keer poliklinisch, maar voor deze kuren is een opname nodig. Je blijft drie dagen en nachten in het ziekenhuis aan het infuus. Vervolgens ga je circa vier weken naar huis om te herstellen en als je voldoende herstelt mag je beginnen aan de tweede kuur. Weer drie dagen en nachten in het ziekenhuis, weer vier weken herstellen. De derde kuur is de ergste. Deze gaat dan ook in Nijmegen plaatsvinden. Na deze laatste chemokuur krijgt mijn vader een stamceltransplantatie. Het is een autologe stamceltransplantatie, dat wil zeggen dat zijn eigen stamcellen gebruikt zullen worden. Ik kom er dus nu achter dat ik even gemist heb wanneer die stamcellen dan weggehaald worden…

Hoe dan ook, tegen de tijd dat de derde chemo achter de rug is, zal mijn vader zich waarschijnlijk afvragen waarom hij in godsnaam gekozen heeft voor die behandeling. Hij zal meer dood dan levend zijn. De kans op complicaties is groot. Hij moet in quarantaine en ook dat zal ongeveer vier weken duren. Daarna mag hij terug naar zijn eigen ziekenhuis en zal hij daar nog vier tot zes weken nodig hebben voordat hij sterk genoeg is om naar huis te kunnen. Dat zal dan volgend jaar mei zijn zo ongeveer. Als hij zover komt en hij kan het hele traject doorlopen, dan is de kans op genezing 50%.

Zo’n bericht moet wel even landen. Een vreselijk zwaar traject, waarvan we niet weten of hij het conditioneel aankan, en dan nog maar 50% kans op genezing. Dat is zuur. Er zou best een wat hogere beloning mogen staan op zo’n zware behandeling. Ja toch? 90% of zo? Helaas is het niet zo en moeten we het hiermee doen. Eerst maandag nog het darmonderzoek en dan volgt vrijdag de uitslag. Tijdens diezelfde afspraak krijgt mijn vader te horen wanneer de behandeling gaat starten. Ik vermoed zelf dat dat snel zal zijn. Het zal me niet verbazen als hij rond Sinterklaas al in het ziekenhuis ligt.

Niets doen is geen optie. Ik heb het de arts letterlijk gevraagd. Wat zou er gebeuren als hij niets doet? Dan heeft hij binnen enkele maanden dusdanige klachten dat het niet meer houdbaar is. En dus stapt mijn vader vol hoop en goede moed wederom een loodzwaar traject in. Wij kunnen niets anders doen dan hem steunen en er voor hem zijn waar nodig is.

I will be the answer at the end of the line
I will be there for you while you take the time
In the burning of uncertainty I will be your solid ground
I will hold the balance if you can’t look down

 Sarah McLachlan 

14 reacties Voeg uw reactie toe

  1. josien79 schreef:

    Wat een zwaar traject gaat je vader en jullie tegemoet. Heel veel sterkte voor jullie.

  2. Evelyne schreef:

    Ik snap je gevoelens wel. Ik ben zelf al enkele keren nauw betrokken geweest bij dit onderwerp. Het is verschrikkelijk om dit van dichtbij te moeten meemaken. Ik vind het heel erg voor je vader, maar ook voor jullie. Heel veel sterkte in deze moeilijke periode. ❤

  3. juf Liesje schreef:

    Ik heb dit ook al meegemaakt in mijn familie en bij vrienden. Het beste wat je kan doen is positief blijven in zijn buurt, humor blijven inbrengen in donkere tijden. Zo heeft mijn beste vriendin haar borstkanker overwonnen. Ze werd de ziekte niet, maar stond erboven. Sterkte aan hem maar ook aan jou!

  4. Rob Alberts schreef:

    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe.

    Bemoedigende groet,

  5. Emily schreef:

    Heel erg zwaar. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte toe. ❤

  6. zomarjolein schreef:

    Lieve Marion,
    Ik weet echt niet wat te zeggen.. Dit is gewoon echt verschrikkelijk. Ik wil jou en je familie dan ook heel veel sterkte en kracht toewensen. ❤

  7. Sabine schreef:

    Jeetje wat vreselijk… zo een zwaar traject. De keus om dat niet of wel in te gaan is altijd een moeilijke. Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Liefs x

  8. chucky1012 schreef:

    Lieverd ik wens jullie allen heel erg veel sterkte…. Xx

  9. Ilse schreef:

    Heel veel sterkte.

  10. mariellemarielle schreef:

    Wat heftig allemaal!!!
    Woorden schieten tekort! Ik denk aan jullie en bid voor jullie.

    Veel sterkte en kracht!!!!!

    ps. heel fijn dat je dit deelt met ons, zodat we ook mee kunnen leven

  11. Ciska schreef:

    Veel kracht en sterkte toegewenst voor jou en je familie XX

  12. Hier vind ik even geen woorden voor.
    Moed, heel veel moed, is het minste dat ik jullie toewens. En succes van de behandeling, uiteraard.

  13. MoJuffie schreef:

    Poeh Marion, dat is niet niks. Spannende tijd voor jou en je familie. Heel veel sterkte en kracht voor jullie allemaal. Houd elkaar goed vast onderweg. Dat laatste heeft mij echt overeind gehouden in het soortgelijke traject met m’n vader. Liefs 💛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s