Kladbloggen

Maandag 27 november 2017


Getagd: , .

Vandaag is het de dag dat we dan eindelijk te horen krijgen hoe of wat en waarom. Hoe gaat het komende jaar eruit zien voor mijn vader? Wat gaan ze precies doen? Het waarom weten we natuurlijk al; weer die verdomde kutkanker.

Vanmiddag om 14:25 uur worden we in het ziekenhuis verwacht. Nou ja, we? Mijn vader. De arts zal mijn moeder ook wel verwachten, maar dat er twee dochters meekomen zal misschien een verrassing zijn. Ik vind het prettig om mee te gaan. Ik hoor liever uit de mond van een arts wat er met mijn vader gaat gebeuren, dan dat ik dat later van mijn moeder of zus hoor. Op dat moment spelen er namelijk al zoveel emoties mee, dat dat het hele verhaal anders zal doen klinken. Daarnaast zal ik het van een arts direct aannemen, terwijl ik anders, bij bijvoorbeeld mijn zus, nog een poging kan wagen om alles onwaar te laten zijn. Een soort ontkenningsfase die ik vervolgens aan haar opdring, zodat zij weer gaat twijfelen aan haar verhaal en vervolgens weet niemand meer wat de arts nou wel of niet gezegd heeft. Zo ging dat ongeveer een maand geleden, toen ik weigerde te geloven dat mijn vader wéér Non-Hodgkin had. Niet handig. Daarnaast is het prettig om meteen je vragen aan een arts te kunnen stellen en daarom gaan we vanmiddag met het hele gezin naar het ziekenhuis.

De afgelopen weken heb ik al meerdere keren te horen gekregen dat wij een hecht gezin moeten zijn. Dat klopt. Dat is niet altijd zo geweest overigens en dat had vooral met mij te maken. Ik heb er een puinhoop van gemaakt vroeger, maar dat is nu verleden tijd. We zijn inderdaad een heel hecht gezin. Maar niet alleen het gezin is hecht. De hele familie. Zo bood een nicht aan om, als mijn vader in het ziekenhuis ligt en het wordt mij en mijn zus teveel teveel om dagelijks heen en weer te rijden met mijn moeder, ook een keer mijn moeder naar het ziekenhuis te brengen. Ik ga wel in de hal zitten met een boek en een kop koffie, zei ze. Een oom bood aan een bed te brengen voor in de huiskamer en niet alleen dat, hij had ook nog een heel erg fijn matras die hij zelf alleen gebruikt bij ernstige pijnklachten. Zo’n speciaal soort matras. Die kon ook wel mee. Een neef vroeg al wanneer de behandelingen zouden beginnen, “want dan moeten we zorgen dat voor die tijd het bed er staat”. En zo staat de hele familie klaar om mijn vader en moeder op te vangen. Dat maakt het ziek zijn niet minder ernstig, maar zo’n proces ingaan, wetende dat er zoveel mensen om je heen staan, zoveel mensen voor je klaarstaan, dat moet toch steunend, misschien wel dragend, aanvoelen.

Ik hou jullie op de hoogte. Sorry als ik niet op iedereen persoonlijk reageer. Ik ben naast dit alles zelf ook veel ziek. Heb veel pijn weer en heb een probleem met mijn pijnstillers. Sinds een week of twee word ik iedere keer kotsmisselijk als ik extra pijnstillers nodig heb. Die neem ik dus alleen in extreme gevallen, maar dat betekent wel dat ik eerder en sneller moe ben en vaak niet de energie kan vinden om te reageren. Ik lees wel alles. Echt alles, maar dat weten jullie.

Mensen, over een week is het al december. Waar the fuck is 2017 gebleven? Het was een turbojaar. Ik kan me er bar weinig van herinneren. Misschien maar beter ook.

Fijne maandag. ♥

18 Comments

  • Och lieverd ,heellllll veel licht ,liefs en sterkte voor jullie allemaal.
    Wens dat jij je weer snel wat beter mag voelen zodat je meer energie zult overhouden om je Pa te kunnen ondersteunen.
    Maar bovenal ….liefs en pas goed op jezelf ..grenzen aangeven ,nu momenteel ,super belangrijk.

    Dikke knuffff Hilda

  • Lieve Marion, dit is heftig. Als ervaringsdeskundige (andere soorten kanker voor mij en mijn man) denk ik dat de arts het volkomen normaal vindt dat jullie met zijn allen komen. We hebben niet anders meegemaakt.
    Doe het samen, het scheelt.

  • De tijd vliegt inderdaad helaas.
    Wat een spannende dag voor jullie!!! Heel veel sterkte!! Wat fijn dat jullie zo hecht zijn als gezin/familie! HEel waardevol.
    Ik denk aan je/jullie, veel sterkte ook voor je vader, moeder en zus.
    Mbt jezelf, wat erg weer voor je!! Zorg goed voor jezelf en reageren is absoluut niet belangrijk, denk vooral aan jezelf!

    Liefs

  • Heel veel sterkte gewenst aan jullie allemaal. Dat je vader zo gedragen en gesteund wordt, is best wat. Het maakt het niet minder pijnlijk allemaal, maar misschien wel dragelijker. Succes de komende dagen, ook met je eigen gezondheid!

  • Heel veel sterkte Marion! En dat je familie voor jullie klaar staat vind ik niet meer dan normaal. Het maakt het inderdaad dragelijker voor jullie. Samen staan jullie sterk en samen ga je hier doorheen! My thoughts are with you!

  • Ik leef erg met jullie mee lieve Marion. Het komt wel een beetje dichtbij vanwege mijn eigen zieke vader dit jaar. Dus ik moet jouw informatie en erop reageren een beetje voor mezelf doseren.

    Maar superfijn om te lezen dat er van jullie familie zoveel steun komt. Ook ik kan uit ervaring spreken dat dat veel kracht geeft. Sterkte 🌟🌟🌟

    • Altijd eerst goed voor jezelf zorgen. Als het je steunt mee te lezen, ik wil net aan mijn vader gaan vragen of ik er regelmatig verslag van mag doen, lees dan mee. Is het je teveel, niet doen. Ik ben daar zelf heel makkelijk in geworden tegenwoordig. Mensen die over dingen schrijven of posten die te zwaar voor me zijn, even niet. Hoe leuk, lief en aardig ik ze misschien ook vind.

      Ik wens jou en je familie ook heel erg veel sterkte. X

  • Fijn dat jullie zo’n hechte familieband hebben. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte voor de komende moeilijke maanden.
    Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s