Kladbloggen

Dinsdag 28 november 2017


Getagd: , , .

Gistermiddag gingen we naar het ziekenhuis. Er wachtte ons nog twee spannende uitslagen. Zijn er uitzaaiingen in de darmen? Is het beenmerg goed genoeg om de behandeling in gang te zetten? Er waren geen uitzaaiingen in de darmen en het beenmerg was goed. Maar waar we toen een beetje gehoopt hadden op info over de start van de behandeling, kreeg het verhaal een compleet andere wending.

De behandeling, die hele zware behandeling die mijn vader zou gaan doen en waar de arts over had gezegd dat hij het een hele dappere keuze vond, bleek nog helemaal niet zeker. Waar wij hoopten op data, kregen we te horen dat mijn vader nog besproken moest worden in het team. Sterker nog, deze arts (we waren bij een vervangend arts ivm vakantie van de vaste arts van mijn vader) vond het, en ik citeer: “Een ambitieus plan.” Nu moet ik zeggen dat dit veel meer overeen kwam met mijn eigen gevoel. Hoe negatief dit nieuws wellicht ook klinkt, ik was blij met deze toevallige second opinion. Ik heb niet de indruk gehad dat het mijn vader helder was hoe zwaar de behandeling zou zijn en daarnaast heb ik ook niet het idee gehad dat wij allemaal helder hadden hoe riskant de behandeling wel eens zou kunnen zijn. Ik zag daarom mijn kans schoon om de zeer vervelende vraag te stellen of mijn vader het loodje kon leggen tijdens de behandeling. Waarom ik gisteren niet op het woord overlijden kon komen mag Joost weten. De arts was in ieder geval helder, want ze antwoordde met een volmondig ja. Mijn vermoeden werd bevestigd. Dit was niet wat mijn vader voor ogen had. Ineens leek plan B, het plan wat eigenlijk nog niet eens uitgebreid besproken is, een veel aantrekkelijker optie. De optie die geen kans meer geeft op volledige genezing, maar die het allemaal wel behoorlijk aangenaam houdt voor de, misschien nog wel, komende jaren.

Na nog flink wat vragen te hebben gesteld gingen we met een compleet andere insteek naar huis. Mijn vader neigde nu duidelijk naar plan B, maar laten we eerlijk zijn; wie kan er nu kiezen tussen twee van deze dooddoeners? Een hel van een behandeling, waarbij de kans op complicaties enorm is, waarbij er zelfs een kans op overlijden is tijdens de behandeling, waarbij herstel vreselijk moeizaam zal gaan en dan nog maar een kans van 50% op genezing hebben. Of een behandeling die draaglijk is, geen uitzicht geeft op volledige genezing, maar waarmee je naar verwachting nog een paar jaar redelijk aangenaam kunt leven? Twaalf jaar geleden, toen hij voor de eerste maal kanker kreeg, was die keuze snel gemaakt. Altijd gaan voor genezing. Je bent nog jong en hebt nog vreselijk veel plannen. Nu is dat anders. Mijn vader is 70. Heeft nu voor de derde maal kanker. Is tevreden met het leven wat hij heeft geleefd. Is al bijna 45 jaar getrouwd met dezelfde vrouw. Heeft twee uitzonderlijk leuke dochters. Heeft zijn enige kleindochter groot zien worden. Heeft alles van Amerika gezien wat hij wilde zien. Hij is gelukkig en tevreden. Natuurlijk zou hij er nog het liefst tien jaar aan vastplakken, maar is dat reëel? Gezien zijn lichamelijke klachten en de meerdere vormen van kanker die hij heeft gehad? De keuze om voor genezing te gaan is niet zo vanzelfsprekend meer als dat het een maand geleden was, toen hij resoluut “Ik ga ervoor!” riep op het moment dat hij de 50% kans op genezing hoorde.

Geluk bij een ongeluk is dat de arts, waar wij gisteren waren, vanavond een overleg heeft in het Radboud. Ze gaat de gegevens van mijn vader meenemen in dat overleg. Morgen belt zij mijn ouders met de resultaten. Het kan zijn dat de artsen van het Radboud direct nee zeggen. Mijn vader is de leeftijdsgrens voor een stamceltransplantatie, wat onderdeel is van plan A, al gepasseerd, dus de kans dat we dat te horen krijgen is groot. Dan wordt het mijn vader enigszins makkelijk gemaakt, want dan hoeft hij niet de onmogelijke keuze te maken. Dan is er geen plan A meer, maar is het automatisch plan B. Wat de arts als de grootste mogelijkheid ziet, is dat ze het gaan overwegen en mijn vader eerst willen zien. Ze zullen een inschatting moeten maken of hij lichamelijk in staat is deze behandeling te ondergaan. Aan de hand van die afspraak kan er dan alsnog een ja of een nee volgen. Volgt er een ja, dan zegt mijn eigen gevoel dat het de moeite waard is. Een universitair ziekenhuis zal alleen een ja geven als de behandeling de moeite waard is en een goede kans van slagen heeft. Echter, ik kan voelen en denken wat ik wil; het is mijn vader die uiteindelijk deze vreselijk moeilijke keuze zal moeten maken en ik kan hem daar alleen maar heel veel kracht en sterkte in wensen. ♥

13 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s