Psychische Shit

Woensdag 29 november 2017


Getagd: , , .

Ik ben gespannen. Vreselijk gespannen. Logisch, zou je denken. Jullie krijgen vandaag nogal een belangrijk telefoontje wat betreft je vader. Wel of geen behandeling in Nijmegen mogelijk. Wel of geen kans op genezing. Maar dat is niet de reden van mijn spanning. Nee, ik ben zo gespannen omdat er rond 11:00 uur iemand bij mij iets op komt halen aan de deur. Ja, inderdaad. Ik heb mij weer om laten lullen.

Een angststoornis, ik zeg het wel vaker, is niet zomaar een beetje angst. Het is vreselijke angst. Het feit dat de situatie van mijn vader compleet in het niets verdwijnt door een actie die plaats gaat vinden om 11:00 uur, die hooguit een minuut zal duren, is bizar natuurlijk. Het behelst op dit moment mijn hele wezen. Alles staat op code rood. Alles in mijn lichaam en hoofd is in opperste staat van paraatheid. Eén minuutje. De deur opendoen. Geld aanpakken. Pakje overhandigen. Klaar. Pas daarna gaat mijn leven weer verder.

Het heeft bijna 40 jaar geduurd voordat ik erachter kwam dat ik een uitzondering ben. Dat niet iedereen dit heeft. Dat dit niet een menselijke eigenschap is waar iedereen mee moet dealen. Dat het echt niet normaal is om zelfmoord te overwegen om een afspraak met iemand uit de weg te gaan, omdat afzeggen geen optie is. Zo begaan zijn met een ander dat je er feitelijk jezelf voor opoffert. Je leven geven, omdat je de ander niet in de steek wilt laten. Samen zijn, afspraken maken, meedoen met de rest, omdat het nu eenmaal zo hoort, maar eigenlijk is er maar één ding wat je wilt en dat is je leven alleen en in rust en kalmte doorbrengen totdat het afgelopen is.

De depressie is er. Is er nog steeds. Is er weer. Ik kan er geen peil meer op trekken. Wat is normaal? Wat niet? Weet ik veel. Op dit moment lijk ik mijn leven het beste in te kunnen delen in momenten mét en momenten zonder suïcidale gedachten. Met en zonder wens naar de dood. Op dit moment is het een duidelijke met. En ik blijf het benoemen, lieve mensen, het zijn wensen en gedachten. Ik ga uiteindelijk ooit een natuurlijk dood sterven. Of een dood uit stupiditeit. Die kans is ook groot aanwezig. Struikelen over een keukenweegschaaltje wat om onbekende reden op de grond staat. Proberen te redden wat er te redden valt en goddank net op tijd mezelf vast kunnen grijpen aan de leuning van de bank, zodat ik op een haar na met mijn hoofd de punt van de tafel mis, om vervolgens een lamp op mijn hoofd te krijgen en alsnog dood neer te vallen. Nee, geen zelfmoord. Het is een belofte die ik Peter en mijzelf gemaakt heb. Ik ga deze shitrit uitzitten en ik ga er, ondanks alles, het beste van maken. Vanaf 11:00 uur dan. Tot die tijd is het nog even hel en verdoemenis en overleven we alsof ons leven er vanaf hangt. ♥

8 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s