Persoonlijk

Donderdag 30 november 2017


Getagd: , .

Gisteren was het wachten. Wachten op het antwoord of mijn vader nog een kans zou hebben op genezing door middel van een zeer zware en intensieve behandeling. Het antwoord daarop was nee. Het Radboud in Nijmegen schat in dat de behandeling voor mijn vader te zwaar zal zijn. Plan A is van de baan. Plan B it is.

Klinkt heftig. Geen kans meer op genezing. Toch was het telefoontje, wat gisteravond laat nog kwam, meer een verlossing dan een klap in het zicht. Mijn vader zag al enorm op tegen die extreem zware behandeling en toen we afgelopen week bij toeval een second opinion kregen van een andere arts, neigde mijn vader zelf al heel sterk naar plan B. Maar wat is dat in godsnaam voor keuze die je moet maken? Een extreem zware behandeling, die vele risico’s met zich meebrengt, maar wél kans op genezing geeft, al is het maar 50%. Of een behandeling die een stuk minder zwaar is, waarbij geen kans meer is op genezing, maar wel nog vooruitzicht geeft op een redelijke periode, misschien wel enkele jaren, een enigszins aangenaam bestaan. Die keuze is bijna niet te maken. Je neigt naar iets, maar een knoop doorhakken is niet te doen. Daarom zijn wij eigenlijk blij en opgelucht dat de artsen deze knoop voor ons doorgehakt hebben. Of liever gezegd, voor mijn vader natuurlijk, want hij was degene die het uiteindelijk had moeten doen.

Plan B. Wat is plan B? Dat hou ik nog heel even voor me totdat we vanmiddag in het ziekenhuis geweest zijn voor de uitleg ervan. Het is mens eigen om meningen en ervaringen te willen delen, maar dat is iets waar ik nu nog even niets mee wil doen. Ik wil neutraal de uitleg horen over deze behandelingen en daar mijn eigen conclusies uit trekken. Vanmiddag om 14:00 uur is de afspraak. Dan horen we meer.

Het klinkt allemaal heel erg heftig en natuurlijk, dat is het ook. Toch is dit wel iets waar we ons al een poos heel langzaam, soms bewust, soms onbewust, op aan het voorbereiden waren. Mijn vader heeft altijd gezegd dat hij ooit de strijd zal verliezen van de kanker en nu is dat moment aangebroken. Geen zicht meer op volledige genezing. Dat dringt nog niet helemaal tot me door. Denk ik. Ik heb namelijk nog geen traan gelaten. Is het uit zelfbescherming? Is het mijn nuchtere kant die het nu even overneemt? Is het wellicht de antidepressiva die het makkelijker voor mij maken met dit heftige gegeven om te gaan? Of is het misschien mijn eigen bijzondere kijk op de dood? Voor mij het grootste feestje van het leven. De langverwachte en verdiende rust. De grote slaap. Het eeuwige niets doen. De ultieme beloning. Ik weet het niet en het maakt ook allemaal geen zak uit. ♥

12 Comments

  • Tjemig Marion wat vreselijk heftig voel zo met je mee wij hebben daar ook voor gestaan kregen toen te horen dat mijn papa,niet meer geopereerd kon worden.En daar moet je mee verder wens jullie allemaal heel veel sterkte toe,en geniet volop van en met elkaar.Deze tijd is nu zo kostbaar en zo intens ,dikke knuf hou je haaks lieverd .Je mag altijd mij lastig vallen he met PB al is het maar om even je hart te luchten.❤️💋

  • Lieve Marion, wat is dit heftig! Maar zoals je zelf al aangeeft, het voelt ergens als een verlossing. En dat begrijp ik volkomen. Ik neem aan dat niemand iemand graag ziet aftakelen en al zeker niet als het je eigen vlees en bloed is. Het is nooit fijn natuurlijk, maar weten dat iemand zonder pijn nog even een volwaardig leven lijden kan voelt toch beter aan dan iemand die een zeer pijnlijke behandeling moet ondergaan en niet wetende hoe men zal aftakelen. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijden!

  • Ook weten wat wel en niet kan is een onderdeel van het hele proces wat jullie als gezin ingaan. Duidelijkheid is ook wel een goede kant ervan.
    Sterkte

  • Niet de juiste woorden kunnen vinden, maar wil iets zeggen als: wat fijn dat je vader de keuze niet hoeft te maken. Maar ‘fijn’ wat is dat nou weer van woord in zo’n situatie?! Maar ‘gelukkig’ is ook het goede woord niet. Niks gelukkig aan ook natuurlijk. Nou ja, je snapt wel wat ik wil zeggen. En ook heel veel sterkte!

  • Lieve Marion, je foto’s boven je stukjes zijn de afgelopen dagen weer zo mooi. Je woorden zijn zo treffend. Dank dat je dit allemaal met ons deelt. Mij persoonlijk geeft het een stukje kracht, waar ik dit goed kan gebruiken momenteel. Heel veel liefs 🌟🌟🌟

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s