Psychische Shit

Triggerwarning Suïcide: 6 december 2017


Getagd: .

Gisteren werden we opgeschrikt door het vreselijke bericht dat Rachel Celine, medeblogster, een einde aan haar leven heeft gemaakt. Wat we toen nog niet wisten, of tenminste ik niet, was dat zij hetzelfde traject wilde gaan bewandelen als Eelco. Echter werd haar het traject vrijwillige levensbeëindiging door middel van euthanasie geweigerd en werd zij gedwongen het zelf te doen. Mensonterend, noemde ze het in haar laatste blog. En dat was het ook. 

Op het station. In de kou. Wachten op de trein. Het is goed zo.
Please, vergeef het me
Rachel Celine

In eerste instantie had ik een link naar de blog van Celine onder haar naam geplaatst. Deze heb ik weer verwijderd. Ik zal onderaan dit artikel een link naar haar blog plaatsen, maar ik wil jullie waarschuwen. Haar laatste blog is een verslag van de laatste dagen van haar leven. Het is schokkend en intens verdrietig om te lezen. Er staat ook een stukje bij wat geschreven is door haar ouders en haar zusje.

Ik was niet van plan om hierover te schrijven vandaag. Er werd veel gedeeld op Twitter. We hadden, en hebben, daar erg veel steun aan elkaar. Waarom dan ook nog hier erover schrijven? Omdat, zoals ik vanmiddag elders al schreef, niemand in de kou op het station op een trein zou moeten wachten. Dat is ook precies de reden waarom ik me zo ingezet heb voor ’t Is Goed Zo, een documentaire over de laatste dagen van het leven van Eelco de Gooijer. Ook Celine zegt het als één van haar laatste zinnen, het is goed zo, en het had verdomme haar laatste zin moeten zijn. Nu was haar laatste zin “vergeef het me”.

Lieve Celine, er valt jou niets te vergeven. Het spijt me dat jij niet, net als Eelco, het leven door de voordeur mocht verlaten. Het spijt me dat jij wél gebruik moest maken van de achterdeur. Het spijt me. Het spijt me zo. ♥

RachelCeline.com

19 Comments

  • Jemig.. Stil.. Wat intens verdrietig dat ze tot deze oplossing heeft moeten komen.. Heb haar blog net gelezen en haar woorden namen mij mee terug naar mijn eigen situatie twee jaar geleden.. De momenten dat ik een soort “blij” gevoel kreeg als ik spoorbomen hoorde klingelen.. Ik weet nog hoe intens eenzaam ik me voelde op die momenten, volledig onbegrepen door alles en iedereen. Nu twee jaar later vind ik het leven nog steeds lang niet makkelijk en vaak juist heel moeilijk en zwaar. Maar toch ben ik wel blij dat ik doorgeworsteld heb. Heel veel sterkte lieverd en ik hoop dat dit mooie lieve meisje haar rust nu heeft gevonden… ❤️

  • Oh en nog een klein dingetje.. Geen kritiek maar meer een suggestie: ik vind “zelfmoord” (je tag) altijd zo vreselijk klinken.. Zou dit niet beter “zelfdoding” kunnen zijn? Moord klinkt zo misdadig ofzoiets terwijl dat totaal niet de lading dekt.. Op m’n werk in de zorg gebruiken we die term ook nooit vanwege deze reden..

    • Dat is inderdaad heel vaak een lastig punt. Ik gebruik daarom in de titel ook de term suïcide, maar gebruik in mijn tag expres zelfmoord, juist omdat het een tag is en mensen meestal zoeken op zelfmoord en niet op zelfdoding.

  • Lieve Marion,
    Ik ben blij dat je schrijft over Rachel Celine (hoewel blij hier een raar woord is). Allereerst om met deze woorden letterlijk ruimte voor haar te claimen. De wereld mag weten dat er een bijzonder persoon dood is gegaan, en dat dat zwaar klote is. De wereld mag ook weten hoe groot het verschil tussen suïcide en euthanasie is.
    Denk dat het ook goed is om haar dood te benoemen, voor jezelf. Een eerste stukje rouw wellicht. Whatever. Big hug, even virtueel wegens gedeelde sociale angst 😉

    Ik heb deze jonge vrouw nooit gekend, wel haar verhaal gelezen. Ik neem het mee in mijn pro-euthanasiepakket. Niemand zou op zo’n manier hoeven sterven.
    Sterkte!

  • Ik vernam het ook gisteravond, en er is geen ander woord voor dan wat ze zelf al gebruikt: mensonterend. Het is al zo’n verdomd eenzaam besluit, en als je het dan ook nog op zo’n manier moet doorvoeren, poeh…

  • Ik heb haar niet gekend, ik kreeg het nieuws mee op Twitter en dat was ook de eerste keer dat ik van haar hoorde. Maar ik heb haar laatste blog gelezen, en wat heftig, ben er stil van…

  • Echt heel heftig. Heb haar blog gelezen en echt kippenvel. Zo jammer dat haar eigenlijke wens haar niet gegund was. Er moet nog veel gebeuren op dit gebied. Ben er verder even stil van…

  • Ik kende haar niet. En toch heb ik veel over haar, wat was ze een mooi en bijzonder meisje, gelezen deze week. Ondanks dat ik haar niet kende raakt het mij ook persoonlijk. Helaas moest ook ik in het verleden op deze manier een mooi en bijzonder jong persoon laten gaan. ( en misschien klinkt het gek dat deed ik met veel verdriet maar ook met liefde ) ook bij haar werd het traject vrijwillige levensbeëindiging door middel van euthanasie geweigerd. Er moet nog heel veel veranderen en gebeuren op dit vlak als je het mij vraagt. Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s