Er zijn grenzen

Gisteren schreef ik een blogje wat ik zowaar niet geplaatst heb. Er zijn grenzen. Dit blogje was zo depressief dat het zelfs mijn daglicht niet kon verdragen en ik vroeg me af wat voor zin het zou hebben om het te plaatsen. Geen, was het antwoord. Ik zou me er waarschijnlijk alleen maar rot over voelen en er een probleem bij hebben. Dus hoewel ik overal graag open en eerlijk over wil schrijven, er zijn grenzen en het is fijn om te merken dat ik die voor mezelf kan bewaken. 

Gistermiddag stortte ik in. Ik was die ochtend bij mijn ouders geweest, had even iets afgegeven bij mijn zus, kwam tijdens het boodschappen doen een oliebollenkraam tegen, haalde oliebollen en besloot nog even terug te rijden naar mijn ouders, aangezien de oliebollen nog warm waren. Ik deed teveel, maar het voelde niet slecht wat mijn lichaam betreft. Ik stortte thuis dan ook niet in door lichamelijke klachten, maar ik stortte mentaal in. Zomaar. Ineens. Zoals alleen die fucked up depressie dat kan doen. Een zware deken viel over mij heen. De tranen begonnen te stromen zonder iets te voelen. Waarom huil je, lieverd? Wat is er? Peter keek me bezorgd aan. Zodra hij doorheeft dat het niet om mijn vader gaat, maar omdat het weer die stomme depressie is, schiet hij in de lach. Dat helpt. Ik moet ook lachen. Het is ook lachwekkend. En stom. Dat je depressief bent, maar niets voelt en toch een potje staat te grienen. Door het lachen en huilen heen geef ik aan dat het toch wel serieus voelt weer. Lelijke gedachten in mijn hoofd. Niet over mezelf deze keer. Dat scheelt. De schreeuwende strenge stem, die mij nog wel eens volledig de grond in kan boren, houdt zich gelukkig stil. Er is geen negatieve lading die ik moet verwerken, er is geen schuldgevoel. Er is alleen weer die vreselijke verheerlijking van de dood. Die niet realistisch is, dat besef ik me maar al te goed. Ga maar lekker naar bed, zegt Peter. En in bed blijven. Niet schuldig voelen. Gewoon uitzitten de komende dagen. We weten dat het tegenwoordig niet meer zo lang duurt.

En zo sliep ik de hele middag. Van 14:30 uur tot 18:00 uur. Toen ik wakker werd voelde ik me misschien nog wel beroerder. Ik schreef de verschrikkelijk negatieve blog. Het luchtte op, maar het voelde niet oké om het online te zetten. Er zijn grenzen. Hoe graag ik taboes ook wil doorbreken. Soms is de timing gewoon niet juist.

Vandaag starten we weer opnieuw. Ik ben nog net zo moe als toen ik gistermiddag ging slapen. Vandaag zal dus niet veel beter worden. Er ligt een laagje sneeuw, maar zelfs dat kan me niet opvrolijken en dat is oké. Ik zit niet voor niets in de WIA. Ik ben niet voor niets volledig afgekeurd. Ik ben ziek. Ernstig ziek. Soms vergeet ik dat een beetje, maar op dagen als deze is er geen ontkomen aan.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk weekend. Geniet ervan! ♥

12 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Myriam schreef:

    Meiske toch…leef met je mee. Vandaag beter xxx

  2. Take care ik denk aan je !!💋❤️

  3. Evelyne schreef:

    Dikke knuffel! ❤

    1. Evelyne schreef:

      Sorry, ik snap niet hoe het komt dat je steeds op een andere blog dan de mijne terecht komt. Ik zet het elke keer recht en nog is het verkeerd.. (sorry, moest dit even kwijt 😉 )

  4. Christine schreef:

    Denk aan je !!

  5. Sterk van Peter dat hij met een lach je negatieve gevoelens even kan parkeren.
    Goed dat je je eigen grenzen ontdekt.

  6. Lot schreef:

    Misschien vind je het vreemd maar ik zou best willen lezen wat je gisteren schreef. Ik ben niet bekend met depressies, en weet ook niet wat je dan denkt en wel of niet voelt.

  7. mariellemarielle schreef:

    Sterkte lieve Marion!!
    Op mijn werk zie ik hoe vreselijk een depressie kan toeslaan. Ik heb met je te doen!

  8. johanpersyn schreef:

    Ik vraag me af wat het je zou doen mocht je de vraag stellen aan jezelf : Waarom zou ik het leven vandaag verheerlijken? Ik vind dat ook wel goed dat je een grens hebt en ook Peter die is cool en ook zo mooi dat je dat opmerkt. Zou het kunnen dat je nu zelfs jouw depressie bij de staart te pakken hebt? Sterkte Marian!

  9. chucky1012 schreef:

    Neem alle tijd en wens je sterkte……

    Fijne dag Xoxo

  10. Volgens mij las ik op twitter dat het inmiddels weer iets beter met je gaat? Sorry, ik krijg niet alles helemaal mee de laatste tijd. In ieder geval een dikke knuffel, gewoon omdat het kan! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s