Een prachtig gesprek met een bitter einde

Het leven lijkt wel een grap. Een hele grote nare grap. Vanochtend had ik een geweldig gesprek met een medisch psycholoog. Iemand die me hoorde, die zag wat er met me gebeurde en meteen in de gaten had wat ik nodig had; een hele kalme, rustige psychologe die jaren de tijd voor me zou nemen.

De aangewezen persoon daarvoor was uiteraard mijn oude therapeute die ik tijdelijk gezien had, ter overbrugging, toen ik op een wachtlijst stond. Wat ging ik bij haar met sprongen vooruit. Wat voelde ik me goed en veilig bij haar. Eindelijk mocht ik weer terug naar haar. De arts schreef het advies uit voor de huisarts en gaf mij het advies alvast contact met haar op te nemen. Thuis belde ik meteen Pro Persona. Ik kreeg een wat rare reactie toen ik naar A. vroeg. Werkt ze nog wel bij jullie? vroeg ik. Ik kreeg een onzeker ”nee” te horen en daarna een standaard riedeltje over hoe een verwijzing in zijn werk ging. Ik zei dat ik het begreep en hing op.

In mijn oude agenda moest nog haar kaartje zitten. Ze werkte ook zelfstandig. Dan ga ik me wel aanvullend verzekeren, zodat ik alsnog bij haar terecht kwam. Het was echt de beste oplossing. Ik zocht, maar vond mijn oude agenda niet. Dan maar zoeken op internet. Ik vond haar al snel, maar het was niet wat ik wilde lezen.

Door een ongeneeslijke ziekte heb ik eerst van mijn werk en daarna van het leven afscheid moeten nemen. † 11 december 2017.

Rust zacht, lieve Anne. Je was en bent een geweldig mooi mens. Je hebt me zo ontzettend geholpen en het eerste kleine beetje geloof in mijzelf weer doen herleven.

The good always die too young. ♥

20 reacties Voeg uw reactie toe

  1. MoJuffie schreef:

    Een heel erg dikke knuffel Marion 💜

    Ik hoop dat Anne vanuit waar ze nu is een andere deur voor jou kan openen 🌈🕊

  2. Jolanda schreef:

    Zo, dat komt hard binnen….sterkte, geef het in rust een mooi plekje in je gedachten….

  3. Christine schreef:

    Akelig Marion!

  4. Miriam schreef:

    Jemig wat ontzettend verdrietig…

  5. Jeetje, wat heftig en verdrietig….

  6. Jenn schreef:

    Wat een verdrietig bericht… 😦

  7. Xamantha schreef:

    Bitterder dan bitter. Ik hoop allereerst dat Anne haar rust heeft gevonden. En dat dit niet halverwege jouw therapie bij haar gebeurd zou zijn.
    Bijzonder dat het gesprek zo goed liep, je kwam zonder verwachtingen. Er is dus wel degelijk iets helder geworden. Niks ‘genezen’, niks zoveelste traject; gewoon steun en je ei kwijt kunnen. Hoop heel erg dat zoiets alsnog op je pad komt ❤

  8. levelieze schreef:

    Oh wat vreselijk!
    Maar wel heel mooi dat je haar hier op deze manier herdenkt.

  9. Deborah Hamar schreef:

    Wat een rot nieuws.
    Wat dan wel een lichtpuntje is, dat ze je tijdens haar leven toch een duwtje in de goede richting heeft gegeven.

  10. Dat is wel heel erg heftig. Sterkte! X

  11. Vreselijk, dit. Blijkt eens te meer dat een therapeut ook maar een mens is met gevoelens én vatbaar voor ziektes die we niet in de hand hebben.

  12. Evelyne schreef:

    Oh jee, dit is hard. Knuffel voor jou Marion! ❤

  13. mariellemarielle schreef:

    pfff Marion…wat heftig!
    Ik kreeg gewoon kippenvel door hoe je dit schrijft.
    Sterkte voor jou, het is toch ook voor jou een gemis maar ook een domper.

  14. Lot schreef:

    dat zal hard aankomen bij je

  15. chucky1012 schreef:

    Jeetje wat verschrikkelijk….
    Heel veel sterkte Xx

  16. anitawillems schreef:

    Och, wat verdrietig! Voor haar nabestaanden en voor jou. En zo kortgeleden overleden ook nog.
    Dat moet een hele rare gewaarwording geweest zijn; te ontdekken dat jouw hulpverlener ook hulp nodig had. Ik hoop dat je je niet heel erg verloren voelt.

  17. Jantine schreef:

    Wat moet dat naar zijn geweest voor je, om er zo achter te komen. *pletknuffel*

  18. willeke991 schreef:

    Ik reageer niet vaak. Maar lees wel altijd je blogs en vind het zo ontzettend knap hoe je schrijft en de zelfkennis die je hebt. Omdat ik door mijn NAH heel weinig energie heb en daar zuinig mee om moet gaan, reageer ik dus niet vaak, maar heb wel met je te doen. Ik moet ook mezelf regelmatig eraan herinneren om niet te hard voor mezelf te zijn en dat ik niet voor niets 100% afgekeurd ben.
    Nogmaals, ik bewonder je ontzettend en geef je een dikke knuffel!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Willeke. Heel erg fijn en lief om te horen. Dikke knuffel terug jouw kant op.

  19. Sabine schreef:

    Oh nee wat naar! Veel sterkte Marion ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s