Hoe nu verder?

Wat een nacht. Wat een vreselijke nacht. Veel gedroomd over Anne. Veel gehuild om Anne. Daarnaast toch weer vreselijke pijn gehad door het afbouwen van de medicatie. Het is niet te doen, dus weer terug naar de hoge dosis. Dat betekent meer aan huis gekluisterd, maar minder pijn. Het moet. Deze pijn is niet te doen.

Wat een ongelooflijke klote nacht. Nu nog steeds erg veel pijn, maar ik hoop, en verwacht, dat dat in de loop van de dag wel zal zakken. Verder ben ik verdrietig. En boos. Waarom nu juist Anne? Wat een stomme vraag is, want iedereen is voor iemand dierbaar, al weet je het soms zelf niet eens. Anne was zo mooi. Zo eerlijk. Zo oprecht. Er zat geen greintje onechtheid in haar. Dat zag je. Dat voelde je. Misschien is vandaag de begrafenis of crematie wel. Of morgen. Ook dit zal in de loop van de dag wel heel langzaam aan een plekje krijgen. Alles op zijn tijd.

Ondertussen ben ik zelf al aan het rondkijken waar ik nu wél terecht kan voor mijn individuele therapie. Ik kreeg een tip van iemand over de GGZ in Wageningen. Ik ben gaan kijken op internet en het zag er fijn uit. Uitgebreide info en iedere dag een inloop spreekuur. Enige punt is dat ze geen contract hebben met mijn huidige zorgverzekeraar. Dat zou betekenen dat ik naast mijn eigen risico ook nog een eigen bijdrage moet betalen. Makkelijker is om weer over te stappen naar mijn oude ziektekostenverzekeraar. Die hebben namelijk wel een contract met hen. Ik ga volgende week direct een afspraak maken met mijn huisarts, kijken of zij de doorverwijzing wil en kan regelen en dan heb ik nog tot 31 december de tijd om over te stappen.

Ik werd gisteren eindelijk gehoord en gezien. Echt gehoord en gezien. Zelden had hij zo’n kwetsbaar persoon tegenover zich gehad. Ik moest een therapeute vinden die jarenlang de tijd voor mij gaat nemen en heel voorzichtig met mij aan de slag wil gaan. Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet gehoord heb dat ik moest doorzetten, angsten aan moest gaan in plaats van vermijden. Al die mensen zaten ernaast. Ik hoor nog de reactie van iemand hier op mijn blog waarom ik zo nodig met fluwelen handschoentjes aangepakt moest worden. Nou, hierom. Omdat ik zo ontzettend kwetsbaar ben dan het voor de meeste van jullie niet eens voor te stellen is hoe ik mijn leven moet leiden. Omdat alle voorgaande behandelingen nooit een kans van slagen hebben gehad. Ze waren te zwaar. Veel te zwaar. Een tiende van dat alles was al te zwaar geweest en ja, ik ben boos over het feit dat niemand dat zag. Behalve Anne. Anne zag het wel. En als ze zag dat het niet ging, dan hadden we het een uur over cavia’s en liet ik haar foto’s zien van hoe de hokken eruit zagen. Vertelde ze over haar eigen cavia’s en dronken we thee. Onopvallend gooide ze er dan een compliment tussendoor die ik van haar, al was het met moeite, kon aannemen. Dat was Anne. Ze noteerde wat ik vertelde en las dat in een volgende sessie aan mij voor. Mijn eigen woorden uit haar mond maakte me woedend en lieten me inzien hoe hard ik voor mezelf was. Keer op keer herhaalde ze me dat ik echt met recht in de ziektewet zat. Dat ik me niet aanstelde. Dat ik echt ziek was. Ziek ben. Anne was de eerste die me echt zag en hoorde. Dat zal ik nooit, maar dan ook nooit vergeten. ♥