Eerste Kerstdag 2017

plog2

Gisteren was een fijne, maar vrij slopende dag. Het heeft me even keihard met beide benen op de grond gezet. Hoe weinig mijn lichaam en mijn geest nog aankunnen. Sorry, geen vrolijke happy kerstplog als in eerdere jaren, maar ik heb geen zin om te doen alsof.

De dag begon als altijd met een kop koffie. Rustig wakker worden en daarna de cavia’s verzorgen.

Rond 11:30 uur was ik bij mijn zus. Die had heerlijke hapjes en drankjes klaarstaan. Ik had een paar cadeautjes bij me, er kwam nog onverwacht kort bezoek en het was gezellig. Echt heel erg gezellig. Om 14:15 uur moest ik wel even gaan liggen. Mijn lichaam kon niet meer. Ik begon erg veel pijn te krijgen, vooral in mijn liezen. Ik lag ruim een uur op bed en dat hielp wel beetje.

Daarna speelden we het hilarische spel Santa’s Hat. Je pakt een cadeautje in in een flinke doos en moet deze proberen met ovenwanten aan open te krijgen. Dat is bijna niet te doen. Terwijl je hysterisch bezig bent het papier los te krijgen, is degene na jou aan het gooien met de dobbelstenen. Zodra die persoon zes gooit moet je het cadeau, de muts en de ovenwanten doorgeven en mag de ander het proberen. Degenen na die persoon is ondertussen als een bezetene aan het gooien met de dobbelstenen. Het is echt superleuk. Op You Tube zijn genoeg filmpjes te vinden. Het is echt een aanrader. Mijn nichtje won uiteindelijk. De prijs was een half Oudejaarslot.

Rond 16:00 uur gingen we nog even twee huizen verder. Daar woont een nicht van mij en het was leuk om even de hele familie te zien die daar aanwezig was. Ik bleef een uurtje en vervolgens ging ik rond 16:45 uur naar huis. Dit is overigens niet het huis van mijn nicht, maar ik was vergeten daar foto’s te maken. 😀

Rond 17:15 uur was ik thuis. Ik deed nog een poging om Peter gezelschap te houden, maar het mocht niet baten. Na 10 minuten heldhaftig proberen overeind te blijven ben ik naar bed gegaan. Ik viel direct in slaap. Even de eerste vermoeidheid eruit krijgen. Dat lukte. Volgens mij was ik om 19:00 uur weer wakker en voelde me weer enigszins mens. Ik ben echter wel blijven liggen. Ik kon niet meer. Compleet uitgeput.

Het was best een klap in mijn gezicht gisteren. Ik ben 40 en kan nog maar zo weinig? Ik begrijp nu waarom ik altijd volledig uitgeput was na een dag werken. Waarom ik hysterisch werd in het weekend als er onverwacht bezoek kwam. Ik had mijn rust zo nodig, die twee vrije dagen om me weer op te laden voor de week die komen zou. Het was geen leven. Het was echt geen leven. Het kan niet zo zijn dat je in je vrije tijd alleen maar slaapt en uitrust, zodat je de volgende week weer aan het werk kan. Ergens ben ik blij dat ik over die rand geflikkerd ben, want nu kan ik de tijd die ik heb op een dag, besteden aan de dingen die belangrijk zijn in het leven. Of in ieder geval belangrijker dan werken. Peter, mijn familie, mijn cavia’s, mijn gezondheid en mijn hobby’s.

De dag eindigde gisteren nog wel met een sprongetje in de lucht, maar daar later meer over. Ik ga eerst even snel naar de supermarkt, want de groentes zijn op en de beestjes hebben honger. Ik wens jullie een mooie tweede kerstdag. ♥

19 reacties op ‘Eerste Kerstdag 2017’

  1. Het gaat hem niet steeds om wat je niet kunt of hebt gekund, maar wel om waar je wél bent in geslaagd. Er waren momenten waar je op zo’n feest niet durfde verschijnen, nu heb je meerdere adressen aangedaan. Chapeau hiervoor!

    1. Het is er allebei en het feit dat anderen juist alleen maar lijken te willen zien wat ik wél kan, dat maakt het voor mij, en andere chronisch zieken, juist zo zwaar. Het feit ook dat je hier zegt dat het er niet steeds om gaat wat ik niet kan, daarmee doe je net alsof ik alleen maar loop te verkondigen wat ik niet meer kan. Ik denk dat veel van jullie geen enkel idee hebben hoe weinig ik kan. Hoe slecht het meestal met me gaat. Daar merken jullie niet vaak iets van. Het is heel belangrijk om te accepteren dat er dingen zijn die je niet meer kan, maar door het weg te wuiven of alleen maar te kijken naar wat je nog wel kan, lukt dat niet.

      1. Dan heb ik me verkeerd uitgedrukt, of ben ik verkeerd begrepen. Het is heel duidelijk dat je chronische ziekte heel veel energie van je vergt. Iemand die gezond is kan zich moeilijk veerstellen wat chronisch zieken vorlen. Moeilijk om te proberen om een hoopvevende commentaar te schrijven.

        1. Het hoeft ook helemaal niet altijd hoopgevend! Soms is het gewoon kut met peren (hele gangbare Nederlandse uitspraak). Het is heel begrijpelijk dat je anderen graag hoop wilt geven. Soms kan dat niet en dan is ” het gaat er niet steeds om wat je niet meer kan” wellicht een beetje ongelukkig uitgedrukt.

    1. Ik ben het deze keer helemaal niet met Thomas eens. Het is even belangrijk om te kijken naar wat je niet meer kan. Dit uiten en erover schrijven is een belangrijk onderdeel in het acceptatieproces daarvan.

  2. Ik denk dat veel mensen zich inderdaad niet kunnen voorstellen hoe weinig je kan en hoe dat voelt voor jou. Het is een automatische reactie van mensen: het positieve in proberen te zien, willen zien. En dat is ook wel logisch, denk ik. Maar ik ben het met je eens: juist dat dit steeds MOET als chronisch zieke, die druk om maar constant positief te zijn over je gebreken, dát is zo slopend. Vaak moeilijker dan het niet-kunnen zelf.
    Dit moet je er gewoon laten zijn. Dat is geen klagen. Je mag verdriet hebben. Het is logisch dat je verdriet hebt. Je mag boos zijn. En niet ‘zolang je daarna maar weer verder gaat’. Nee, het mag er gewoon zijn.
    Je bent mooi. ❤

    1. Die druk om constant positief te zijn ja, die is slopend. Het maakt dat je weer terug wil kruipen in je schulp en je groot wilt houden en beter voordoen dan je bent en juist dat vreet je helemaal op van binnen. Dank je wel. ❤

  3. Hoi lieve Marion,
    Aaaargh vreselijk zulke teksten als; “kijk naar wat wel goed gaat” “wat je wel kunt” wanneer je gewoon verdriet hebt en in een acceptatieproces zit.
    Wanneer er iemand overlijdt en je hebt daar verdriet over, dan willen mensen toch ook niet horen van; “ach maar jullie hebben toch fijne leuke momenten samen gehad, kijk daarnaar ipv er om te huilen”….Nee dan is het heel normaal dat je en huilt, rouwt…en ja ook mooie herinneringen terug haalt, maar dan mag vooral het verdriet er ook zijn……Nou dat is ook in jouw geval (evenals mijn geval….ik kon ook gezellig 3 keer terug naar bed….)
    Zelf vind ik het ingewikkeld dat leuk en gezellig ook naast pittig en zwaar kan staan, maargoed zo is het wel precies zoals het is…..geen goed of fout, gewoon zoals het is.
    xxxx

  4. hoi!
    Ben benieuwd naar je “sprongetje” ;-).

    Ik heb de reacties gelezen hierboven en het is zo dubbel. het lijkt me zo naar om zo weinig te kunnen en …heb jij ook dat je hier juist op dit soort dagen (ook als je mensen om je heen hebt die gezond zijn etc) het soms extra hard binnenkomt? In elk geval…heel erg voor je, anderzijds fijn dat je erbij kon zijn alleen had je dit liever met minder “bijwerkingen” gehad natuurlijk.

    Superleuk dat je een plog gemaakt hebt!
    Lieve groetjes

  5. Herken er veel in, ben blij met alles wat ik kan, maar mis het zo wat ik niet meer kan.
    Kan alleen maar hopen dat het voor mij terugkomt.
    Voor jou hoop ik natuurlijk ook dat er op een gegeven moment iets op je pad komt waardoor……………!

  6. En mensen zien je ook alleen maar als het op dat moment wel gaat, niet als je in de kreukels in bed ligt.
    Bij ouder worden hoort natuurlijk ook achteruitgang maar het blijft moeilijk te aanvaarden dat je bv niet meer kan hurken, is maar heel klein voorbeeld en in het totaal niet het belangrijkste maar soms steekt juist deze kleine dingen zo.

  7. Ik ben het ermee eens dat het heel belangrijk is om te weten en te accepteren wat je niet kunt. In de huidige maatschappij wordt zogenaamd de focus gelegd op wat je wel kan, maar daarbij wordt men vaak gedwongen over grenzen te gaan, omdat je niet meer dignen niet mag kunnen. Zo lijkt het. Uiteindelijk is het een smoesje voor bezuinigingen maar goed. Ik denk dat beperkingen/niet kunnen weer uit de taboe sfeer moet. Leven is altijd kutter als je iets hebt, maar dat lijk je niet meer te mogen zeggen. Terwijl je ook positief ingesteld kan zijn, als je wel ook benoemt/”klaagt” wat allemaal zwaar en moeilijk is. Elke dag, elke seconde wordt je er weer mee geconfronteerd. Als mensen mochten kiezen, zouden ze niet voor zo’n leven kiezen, maar nu je er eenmaal in zit, moet je maar “mee leren leven”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.