3 januari 2018

Het lukte vandaag nog steeds niet om naar mijn ouders te gaan, maar de pijn is wel aan het zakken. Doordat ik minder pijn heb, heb ik vannacht ook beter geslapen. Minder pijn betekent wel meer krampen en diarree, dus nu ben ik op die manier weer aan huis gebonden, maar voor nu vind ik dat even niet erg. Ik heb genoeg pijn gehad de afgelopen dagen. Het is een heel klein stukje in het midden, zeg maar, waar ik op mijn best ben en nog enigszins kan functioneren. Het is iedere dag weer een uitdaging om te zorgen dat ik in dat kleine stukje kom of er blijf. Geen gekke dingen eten, op vaste tijden eten, op vaste tijden medicijnen innemen en op tijd rust nemen. Ik voel me vaak een koorddanser die de godganse dag bezig is in evenwicht te blijven. Eén verkeerde beweging, één misstap en je kan weer opnieuw beginnen.

Vandaag ging ik even een pakje wegbrengen, ik deed een paar boodschappen en was na een minuut of 20 weer thuis. Precies op tijd. Onderweg durfde ik al geen slok water te nemen. Op dit soort dagen kunnen mijn darmen niets verdragen, zelfs water wil er meteen weer uit. Het verbaast me soms echt dat ik overgewicht heb. Maar goed, kennelijk gaan er nog altijd meer calorieën naar binnen dan er naar buiten komen. Ik verbruik tenslotte ook bijna helemaal geen energie op een dag, dus zo gek is het eigenlijk niet.

Verder was het vandaag bloedsaai. Beetje met Jip geknuffeld, wat gelezen en verder op de bank gelegen. De bank is al beter dan het bed. Rond 18:00 uur gegeten en nu weer plat. Vanavond misschien weer een documentaire kijken. Gisteravond keek ik naar “Moeders Springen Niet van Flats”. Een zeer indrukwekkende documentaire over een vrouw wiens euthanasie aanvraag niet in behandeling wordt genomen en zodanig gedwongen wordt om op een andere manier een einde aan haar leven te maken.

Waarom kon ze niet geholpen worden bij een waardig levenseinde, vraagt haar dochter zich af. De moeder van Lindemans worstelt al jaren met ondragelijk psychisch lijden als ze om euthanasie vraagt. Haar verzoek wordt niet in behandeling genomen. Na verschillende pogingen om een einde aan haar leven te maken, is van een flat springen voor haar de enige optie met de meeste kans van slagen. Haar man en twee dochters weten wat ze gaat doen en laten haar gaan.

In de documentaire gaat Lindemans na elf jaar terug naar de flat waar haar moeder vanaf sprong. Ze spreekt mensen die in de tijd dat haar moeder sprong in de flat woonde. Ze wil weten wat het met hen heeft gedaan. Ook zoekt ze haar moeders huisarts en twee van de psychiaters op, die het verzoek van haar moeder niet in behandeling wilde nemen. Waarom konden ze haar niet helpen? Zouden ze dat nu wel doen?