4 januari 2018

Vandaag begon met geweldig goed nieuws. Mijn vader ging voor de eerste keer na de chemo weer terug naar het ziekenhuis. Iedere keer voordat hij aan de volgende chemo mag beginnen, moet zijn bloed getest worden om te kijken of de waarden oké zijn en of hij voldoende hersteld is voor het vervolg. Hierbij kunnen ze echter ook al een kleine indicatie geven of de chemo aanslaat of niet door de celdeling te bepalen. Deze was bij mijn vader gezakt van 500 naar 164!!! Dat betekent dat de chemo aanslaat en dat de kanker zich minder snel uitbreidt. De arts temperde de vreugde nog wel een beetje door te zeggen dat het er vooral om gaat wat er ná de chemo’s gebeurt, maar dat zien we dan wel weer. Voor nu slaat de chemo aan en dat is geweldig nieuws!

De pijn in mijn buik is tot een minimum gezakt. Dat betekent dat het morgen wel helemaal over zal zijn. Denk ik. Hoop ik. De pijn in mijn knieën is helaas weer in volle hevigheid terug. Zitten is lastig. Gaan zitten of opstaan is vreselijk pijnlijk. Vooral de wc is een hel. Ik dank het universum op mijn knietjes (uiteraard niet letterlijk) dat we in een seniorenwoning met een verhoogd toilet wonen, want ik zou anders serieus niet weten hoe ik op de pot moest komen en al helemaal niet hoe ik er weer af zou geraken.

Tot nu toe ben ik iedere dag vergeten de huisarts te bellen. Ik ga het NU in mijn agenda schrijven. Probleem is een beetje dat ik daar eigenlijk nooit in kijk, maar het is in ieder geval iets. Nee, wacht. Ik ga een briefje bij het koffiezetapparaat leggen, want ik moet gewoon die intake regelen. Klaar.

Even iets heel anders. Voor de vrouwen onder ons. Ik kreeg vijf jaar geleden voor het eerst een oproep voor het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Ik durfde geen uitstrijkje te laten maken en gooide na veel twijfel de brief weg. Twee maanden terug lag er weer een uitnodiging op de deurmat. Wéér liet ik de brief liggen. Ik durfde wederom geen afspraak te maken. Tot mijn grote verbazing én opluchting kreeg ik vervolgens een herinneringsbrief thuis waarin de optie werd aangeboden een zelftest aan te vragen. Ik heb dit meteen gedaan, kreeg de zelftest toegestuurd en heb deze net gedaan. Het is makkelijk en eenvoudig en zo gepiept. Dus voor iedereen die uit angst voor een uitstrijkje het onderzoek overslaat, wacht op de herinneringsbrief en vraag de zelftest aan.

Ik geniet van het schrijven op deze manier, lieve mensen. Ik ben helemaal terug in mijn element. Ik hoef me geen zorgen te maken over wat ik schrijf of wat er wellicht over gezegd gaat worden. Ik voel me vrij om te schrijven wat ik wil en ik verheug me op het dagelijkse schrijfmoment. Het grappige is dat mijn blog ineens ook weer veel beter gelezen wordt. Of dat uit nieuwsgierigheid is of omdat het nu anders is, ik weet het niet, maar het is wel grappig om te zien. Voorlopig blijf ik het maar even op deze manier doen. Ik vind het een succes!

Ik wens jullie nog een fijne avond en tot morgen! ♥

Één reactie

  1. Rob Alberts schreef:

    Sterkte met het vervolg!

    Bemoedigende groet,

Reacties zijn gesloten.