5 januari 2018

Eindelijk werd ik pijnvrij wakker vanochtend. Oké, niet helemaal, maar een beetje pijn in de knieën houdt een mens niet van de straat. Ik kon dan ook eindelijk naar mijn ouders om ze een gelukkig nieuwjaar te wensen. We dronken koffie. Praatten uiteraard over de gezondheid van mijn vader. Ook over die van mijn moeder, want door alles willen we nog wel eens vergeten dat zij vorige jaar een hartaanval heeft gehad en ook nog steeds ziek is. Ik ben wederom gruwelijk verwend door ze. Laatst vroeg ik mijn moeder of ze nog hoeslakens over hadden. Mijn beddengoed slijt erg snel doordat ik vaker dan anderen moet wassen en meer op bed lig. Beddengoed is niet goedkoop en ik heb er gewoon niet altijd geld voor. In korte tijd waren er twee hoeslaken gescheurd en toen had ik er nog maar één. Van mijn moeder kreeg ik een fleece hoeslaken mee. Jaaaa, een FLEECE hoeslaken. Mijn hemel, wat een genot. Je wil bijna je bed niet meer uit. Helaas heb ik er dus maar ééntje en ook die moet een keer in de was. Mijn ouders waren zo lief om er vandaag nog twee voor me te bestellen. Wat een schatten. Laat die winterkou nu maar komen!

Na de koffie nog even boodschappen doen en daarna weer snel naar huis. Even wat eten en toen meteen liggen. Ik deed nog een poging op de bank, maar omdat ik daar mijn benen niet volledig kan strekken, kreeg ik al snel krampaanvallen. Naar bed dus. Soms vind ik het heerlijk om op bed te gaan liggen. Blij en dankbaar dat we zo’n fijn bed hebben. Soms heb ik er ook de balen van. Dat was vanmiddag het geval. Iedere middag naar bed. De hele week al. Het enige wat ik kan doen is boodschappen halen en de cavia’s verzorgen. Soms is dat gewoon strontvervelend. Al twee weken ligt er een lijstje klaar voor als ik een keer naar de stad kan. Ook wil ik graag nog een keer wandelen in de natuur. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst in het bos geweest ben. Weinig kunnen is soms heel erg frustrerend. Over een paar dagen zal het wel weer beter gaan.

Nou, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben social media er langzaam maar zeker aan het uitgooien. Op Instagram volg ik bijna alleen nog maar spirituele accounts. Het is echt mijn rustplekje geworden. Twitter is al gehalveerd. De bedoeling is dat dat langzaam aan nog minder gaat worden. Facebook heb ik eigenlijk alleen nog maar voor contact met familie en een paar vrienden en kennissen. Lezen doe ik er eigenlijk niet meer. Het is nog wel handig om via de Spirituele Marktplaats mijn laatste kaartendecks te verkopen, maar verder denk ik dat ik er niet veel meer mee zal doen. Eindelijk doe ik dan een keer wat ik al een jaar lang loop te roepen. Het werd ook wel een keer tijd. Ik heb helemaal geen behoefte meer aan al die meningen van anderen. Ik ben door social media echt volledig meningenmoe geworden. Weg ermee.

Volgende week donderdag om 9:30 uur is de eerste Gentle Kundalini Yoga les. Ik heb er ontzettend veel zin in. Om eerlijk te zijn hoop ik dat deze lessen ook een ondersteuning gaan zijn om de focus in mijn leven te verleggen. Ik ben … weer de afspraak met de huisarts vergeten… echt zo klaar met het vele online zijn. Zolang het leuk en gezellig blijft vind ik het vele online zijn helemaal geen probleem, maar dat is het punt. Ik vind het allemaal niet zo leuk en gezellig meer. De getallen zijn te groot. De input is te veel. Het moet echt honderd maal minder.  Ik hoop dat Kundalini me daarbij kan helpen.

Ondertussen is het alweer vrijdagavond. Ik lig alweer een paar uur op bed. Ben vreselijk chagrijnig van de afgelopen week. Erg ziek geweest, veel pijn gehad en bijna niets kunnen doen. Ik hoop dat het huidige herstel nu echt even doorzet en dat ik volgende week misschien weer hele dagen op kan blijven. In ieder geval tot en met het avondeten. We gaan het zien. Goed weekend allemaal. ♥