6 januari 2018

Soms moet ik lachen om dat stomme lichaam van mij. Heb ik geen ontstekingen, geen pijnlijke knieën en geen darmkrampen, word ik spontaan ongesteld. Man man man, hoe krijgt ze het voor elkaar? Nu vind ik menstruatiepijn geen vervelende pijn, dat scheelt, maar het is en blijft stom. Weet je wat ook stom is? Die idiote reclames voor tampons en maandverband. Van die blije, lachende vrouwen in feestjurkjes. Nee! Nee, nee, nee! Een vrouw die ongesteld is banjert als een verdwaasde orang oetang in een veel te grote joggingbroek door het huis op zoek naar voedsel. Maar ja, dat verkoopt zo belabberd, hè?

Gisteravond keek ik naar “Floortje naar het einde van de wereld”. De aflevering waar Floortje Dessing in Jemen moet onderduiken, nadat de burgeroorlog daar in volle hevigheid is opgelaaid. In de hoofdstad van Jemen ontmoet Floortje de Mexicaanse Gisela, die voor het Rode Kruis werkt. Nadat ze anderhalve dag met haar is opgetrokken verandert de situatie plotseling volledig. Er breekt vlak naast de compound een hevig vuurgevecht los en ze moeten schuilen in de kelder. Na 48 uur te hebben vastgezeten kan het team worden geëvacueerd. Ik moet bekennen dat dit de eerste aflevering is die ik van dit programma gezien heb. Ik hou verder niet zo erg van reisprogramma’s, maar ik denk dat ik dit toch vaker ga kijken. Deze aflevering is in ieder geval echt een aanrader. Mijn God, wat mogen wij dankbaar zijn dat we in vrede leven en niet in een oorlogsgebied. Dit soort beelden roept bij mij nog meer onbegrip op voor mensen die vluchtelingen niet welkom heten in ons land. Echt, ik begrijp hen niet. Dat soort mensen zouden eigenlijk zelf eens een poos in zo’n gebied moeten leven. Dan piepen ze wel anders. Stelletje … laat maar. 

Het was leuk en interessant om de reacties op het artikel van vanochtend te lezen. Ook op Twitter heb ik laatst al een keer besproken wat men vindt van het uitzetten van reacties op een blog en hoewel iedereen zegt dat ik uiteraard moet doen wat voor mij het beste voelt, zijn er veel mensen die het reageren toch echt een vast onderdeel van het bloggen vinden. Ik denk overigens wel dat dat vooral de bloggers zelf zijn. Als ik zie wie er reageren op mijn artikelen, dan zijn dat meestal de schrijvers zelf. Op een goeie dag krijg ik misschien 10 reacties. Er komen dagelijks 200 tot 250 unieke bezoekers langs op mijn blog, dus dat staat niet echt in verhouding met elkaar. Ik denk dat het in mijn geval niet zo heel erg veel zal uitmaken. Het zal alleen even wennen zijn voor iedereen, dat wel.

Vandaag opgebleven tot na het eten. Daar ben ik zeer blij mee. Ik was vanochtend wel heel laat uit bed, maar ik ben uiteindelijk toch ongeveer 8 uur op geweest en dat is voor mijn doen zeer oké. Het is eigenlijk het omgedraaide van niet zieke mensen. Die liggen 8 uur op bed. Ik ben tevreden als ik 8 uur in totaal uit bed ben geweest. Nu nog mijn medicijnen nemen en dan hoop ik vannacht weer een flinke lading slaap te kunnen pakken. Nu de pijn weg is kan ik eindelijk weer goed doorslapen en word ik niet meer ieder uur wakker. Een verademing is het.

Ik wens jullie een fijne avond en tot morgen. ♥