Hoe bevalt het?

Dat bloggen zonder reacties bevalt mij geweldig goed. De vraag is natuurlijk, hoe bevalt het jullie? Ik reageer zelf al een poosje niet meer op blogs, uitzonderingen daar gelaten, en mij bevalt het goed. Het leest anders. Het leest zoals je zou moeten luisteren naar iemand; zonder de intentie te reageren. Vaak zijn we met iemand in gesprek en halverwege zijn we al bezig met ons eigen antwoord. Dat is in een gesprek bijna niet te voorkomen, het is een automatische reactie en als je het niet wilt of wilt veranderen, moet je daar actief mee oefenen, maar met lezen is het een stuk gemakkelijker. Mij heeft het heel erg geholpen om echt te luisteren naar wat de ander zegt of echt in me op te nemen wat de ander schrijft. In het begin knallen er nog allemaal meningen en oordelen door je hoofd, maar dat neemt steeds verder af, tot het moment daar is dat je simpelweg luistert, hoort, ziet en in je opneemt zonder daar een oordeel over te vormen.

Een mening hebben we uiteraard allemaal, maar het is de kunst die regelmatig voor je te houden en niet aan een ander te willen opdringen. Dat is niet gemakkelijk, maar als je er veel mee oefent, kan het. Mijn oordelen over anderen of over situaties zijn denk ik wel met 75% afgenomen de laatste twee jaar. Ik neem veel waar. Simpelweg waarnemen en vervolgens accepteren. That’s it.Β Eigenlijk word je een beetje gedwongen hiermee te oefenen op het moment dat de reacties op een artikel uitstaan. Je kunt niet meer reageren, je kunt je mening niet meer ventileren en daardoor blijf je er zelf eigenlijk mee zitten. Je voelt en beseft dan hoe dat is en hoe weinig je er eigenlijk mee kan. Daarnaast neemt de behoefte af om je mening te geven of een oordeel te vellen, omdat de mogelijkheid er simpelweg niet is. Het geeft rust, meer begrip en je voelt meer solidariteit met je medemens. Tenminste, dat is hoe ik het ervaar.

Ben benieuwd hoe jullie het niet kunnen reageren hebben ervaren. Vertel! β™₯

22 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ik mag zijn wie ik ben schreef:

    hoi Marion.
    Soms vind ik het wel fijn om ergens op te reageren, en iemand bv een compliment te geven of een ondersteunende reactie.
    Maar het is natuurlijk jouw blog en jij moet zeker doen war voor jou het prettigste is.
    En natuurlijk als ik wil reageren kan dat ook via twitter.
    Dus als jij het zo prettig vindt is het alleen maar heel erg verstandig.
    gr. Hermie

    1. Marion schreef:

      Begrijp ik. Dat is inderdaad iets wat ik de lezers nu ontneem en dat is ook wel de reden geweest waarom ik zo lang getwijfeld heb of ik dit zou doen.

  2. Bloggen is sowieso een kwestie van geven en nemen. Als je iets schrijft, wil je vooral gelezen worden. Reacties krijgen is de slagroom op de taart. Ik vrees dat, wanneer je minder en minder ander blogs gaat lezen, velen zullen afhaken.
    Uiteraard heeft Hermie ook gelijk. Doen zoals jij het prettig vindt, want het is jouw blog.

    1. Marion schreef:

      Voor mij is de voornaamste reden waarom ik blog, dat ik niet kan praten. Het schrijven, het op een andere manier naar buiten brengen, is wat vooral mijzelf helpt. Een eerste stap om me te durven uiten. Ik schrijf dus echt vooral voor mezelf en dat is inderdaad iets wat niet zo heel veel voorkomt in de blogwereld,denk ik. De meeste bloggers zullen schrijven om zoveel mogelijk gelezen te worden. Voor mij is dat toch iets anders. Daarnaast hoop ik dat ik wat taboes kan doorbreken en dat ik anderen met vergelijkbare problemen het gevoel kan geven dat ze niet alleen zijn. Ik lees nog steeds heel veel blogs, maar inderdaad, als je niet reageert denken mensen dat je niet meer meeleest.

  3. leegschrift schreef:

    Ik vind de conclusies die je uit het niet reageren en uit de reacties uitzetten zeer waardevol. Als leegschrift kan ik het alleen maar onderschrijven. Misschien zouden meer mensen dat moeten doen. Afijn, we reageren er maar weer vrolijk op los. Een mooi jaar gewenst vol met woorden die ertoe doen maar. Liefs,

  4. Deborah Hamar schreef:

    Ik vind het soms wel fijn om te reageren. Niet altijd is het mijn bedoeling om mijn mening te geven. Een hart onder de riem steken of aangeven dat je met iemand mee leeft is ook fijn. Zelf heb ik daar, in lastige en verdrietige tijden, veel aan gehad. Verder lees ik vaak mee maar geef ik enkel een like om te laten weten dat ik je berichtje gelezen heb en aan je denk!

    1. Marion schreef:

      Dat is ook het jammere, want die hart onder de riem momentjes mis ik nu toch. Toch weet ik wel dat anderen meeleven, zeker ook door de likes, dat vind ik fijn. Dank je. Ik had overigens net een wasbolletjesmoment. Grrrrrrrr!

      1. Deborah Hamar schreef:

        Wahahaha dat blog heb ik pas nog gelezen πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚
        Oh sorry, dat moment is natuurlijk niet tof. Maar, het ruikt wel weer lekker bij de wasmachine πŸ™ˆ

  5. Jenn schreef:

    Ik vind het wel fijn om te kunnen reageren, maar weet ook niet altijd wat ik moet zeggen. En wat ik al eerder zei, je moet doen waar jij je goed bij voelt. Ik zal er niet om wegblijven πŸ™‚

  6. Ik reageer ook al een tijdje bijna nooit meer. Hoewel ik wel nog veel blogs lees. Bij mij is dat vooral uit tijdgebrek of luiheid. Maar net hoe je t noemen wilt.
    Voor mij is dit dus helemaal geen issue. Maar wat ik ervan vind is ook niet relevant. T gaat hier op dit plekje alleen om jou. Neem alle ruimte die je nodig hebt en fuck al het andere.

  7. mariellemarielle schreef:

    Het Marion
    Het gaat er ten eerst vooral om hoe het voor jou is en voelt! Het is jouw plekje, jouw blog.

    Ik blijf je sowieso lezen en, en ja, soms zou ik best wel even willen reageren op dingen (ik ga dit nu niet achteraf doen, want dan is het effect van niet kunnen reageren weg) en dan jou ook willen steunen en of bedanken voor bepaalde inzichten etc.

    Ik hoop dat je na alle reacties op deze blog vooral bij jezelf blijft en doet wat voor jou het beste lijkt op dat moment!

    Ennuh….even een “knuffel” om te laten weten dat ik aan je denk en met jou, maar ook met je familie meeleef.

  8. Nina schreef:

    De nagel op de kop wat betreft dat luisteren om te reageren. Ik ben niet iemand die te pas en te onpas overal zijn mening verkondigt, maar toch voelde ik me de laatste dagen een beetje ‘gehandicapt’ met de reacties uit hier. ☺
    Dus nu ik de kans heb: wanneer ik in de toekomst een droevige post like, bedoel ik: ik hoor je. Ik begrijp je. Of misschien niet helemaal, maar ik hoor je wel. xxx

  9. Anuscka schreef:

    Je zet me, zoals wel vaker, aan het denken. Als je kunt reageren is het inderdaad bijna als luisteren naar iemand wat ontaard in hoe je zo snel mogelijk je eigen mening kunt geven… hm… en verder vind ik het niet erg hoor dat je reacties uit zet. Ik lees je als ik gelegenheid heb, en ‘like’ je dan wel … πŸ™‚

  10. Marijke schreef:

    Mooi, deze stap die je eerder al uitprobeerde en nu dus in de praktijk brengt. Ik lees je blogs nog niet zo lang, maar wel heel graag.
    Ik voel vaak drang om te reageren als iemand iets persoonlijks heeft gedeeld. Een teken dat ik je zie en hoor, misschien een poging tot steun. En als ik weet dat die ander dat fijn vindt reageer ik, soms.

    Lezen zonder te kunnen reageren lijkt meer op het lezen van een boek. Ook dat kan op verschillende manieren: ik heb een poos veel recensies geschreven. Leuk om te doen, maar je leest wel anders, je bent dan idd al bezig met je eigen mening erover.
    Nu kan ik weer lekker in een boek duiken en me mee laten voeren. Kan ik jouw blog lezen zonder in gedachten notities te maken van dingen waar ik op wil reageren. Ik geloof dat ik het wel fijn vind!

    Ik las net een reactie van jou waarin ik me herken: bloggen om te uiten ipv om gelezen te worden. Mijn blog wordt bij vlagen goed gelezen, maar ik krijg zelden reacties. En dat voelt prima.
    Uiten. Woorden geven aan wat je voelt, denkt en beleeft. Ooit mee begonnen omdat ik real life contacten vaak uit de weg ging, mensen zich afvroegen hoe het met me ging en ik daar best wat over wilde vertellen. Op mijn manier, schrijvend. Dat het een inkijkje geeft in (mijn) dagelijks leven met een beperking is een bijkomstigheid die welkom is.

    Ik blijf je graag lezen Marion. En ik begrijp & respecteer je keuze.
    (kort en bondig weer he?)
    Liefs

    1. Marion schreef:

      Wauw, dit dus! Wat geweldig fijn om te lezen. Dank je wel. Voor het delen, je begrip en de herkenning. Liefs!

  11. chucky1012 schreef:

    Respect voor jou en het gaat goed.
    Een hart onder de riem steken en laten weten dat er mensen zijn die altijd aan je zullen denken en jou begrijpen….

    Xoxo

  12. Joyce J schreef:

    Lekker uit laten staan die mogelijkheid om te reageren. Je moet doen wat voor jezelf het beste is. De meeste blogs lees ik, maar reageren deed ik lang niet altijd. Omdat te zeer naar woorden moest zoeken, niet steeds hetzelfde wilde neerzetten, ik onmogelijk me kan voorstellen hoe het is om mee te maken wat jij meemaakt. Voor mij is het juist fijn dat ik niet meer over de juiste woorden hoef na te denken, maar gewoon kan lezen en er wat bij kan voelen en vinden, maar dat bij mezelf kan houden.

    Liefs,
    Joyce

    1. Marion schreef:

      ❀❀❀

  13. Spontanity schreef:

    Ik vind het niet erg niet te kunnen reageren.
    Maar zo’n berichtje als dit is dan wel weer leuk!
    Wel of niet kunnen reageren, ik blijf je lezen.
    xxx

    1. Marion schreef:

      Fijn, dank je wel. Ik zal regelmatig een blog er tussendoor gooien waarbij de reacties aanstaan. Af en toe is dat zeker leuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s