10 januari 2018

Het viel me al op dat Jip de laatste dagen zijn kooi niet meer in ging. Als hij in zijn kooi zit en hij wil eruit of naar zijn etensbank, dan moet hij een flinke sprong maken naar een verhoging. Springen is al niet goed voor cavia’s en als ze ouder worden, krijgen ze er sowieso moeite mee. Ik hield het dus al een paar dagen in de gaten en vanochtend, toen ik zag dat hij weer niet in zijn kooi geslapen had, besloot ik de kooi weg te halen en alles gelijkvloers te maken voor hem. Zo gezegd, zo gedaan. De indeling is nog precies hetzelfde, dus ik verwacht dat hij niet al te lang nodig heeft om te wennen.

Daarna naar de groenteboer en naar de bakker voor brood. Onderweg merkte ik al dat ik pijn in mijn heup had. Die pijn werd in de loop van de dag erger, maar zakte uiteindelijk ook weer weg. Ondertussen heb ik nergens meer last van. Zo ontzettend raar. Het is een verschijnsel wat bij HS hoort, pijn in de gewrichten, maar het hoe of wat, dat weet niemand. Het lijkt een beetje op reuma, maar er is geen enkele verklaring voor waarom het zo plotseling opkomt en ook weer zo plotseling kan verdwijnen. Ooit reageerde er een meneer op mijn blog over HS en die had er ook zo’n last van. Kon hij de ene dag niet uit zijn stoel opstaan, de volgende dag zat hij weer op de fiets naar zijn werk. Waar hij vervolgens met scheve ogen aangekeken werd door zijn collega’s…

Na het eten begon de pijn in mijn buik. Krampen en dus ging mijn tripje naar de stad niet door. Ik moet zeggen dat ik daar echt wel even van baal. Het is zo lang geleden en ik had echt zin om er even uit te gaan. De ene keer haal ik mijn schouders erover op en denk ik “Morgen weer een dag!”. De andere keer, zoals vandaag, kan ik er echt even verdrietig om worden hoe weinig ik nog maar kan. Zoveel simpele dingen die al niet meer lukken. Erg frustrerend. Dat zijn ook de momenten waarop ik niet tegen het geneuzel van anderen kan. Al dat geklaag over van alles en nog wat. Mensen, kinderen, knijp je handen eens dicht met je werk, sport, vrienden, hobby’s, uitjes en andere leuke dingen. Dan gaat er maar een keer iets niet door, omdat je de griep hebt. Daar kan ik op dagen als dit even niet tegen.

Morgen de eerste les Gentle Kundalini Yoga. Ik ga, hoe ik me ook voel. Het is juist bedoeld voor chronisch zieken. Het is juist bedoeld om te kijken wat je nog wel kunt qua lichamelijke beweging. Ik wil er graag achter komen waar mijn grenzen liggen en wat er met mijn lichaam gebeurt als ik die grenzen opzoek. Ik zie er tegenop, maar ik kijk er ook naar uit. We zullen het zien morgenochtend.

Fijne avond en tot morgen. ♥