12 januari 2018

Vandaag was een rare dag. De planning was om rustig aan te doen, maar ik voelde me zo goed, dat ik besloot met mijn zus af te spreken. Die is morgen jarig en voor het geval ik me morgen niet goed voel, ben ik toch alvast bij haar langs geweest. Toen appte mijn moeder dat mijn vader een hele slechte nacht had gehad. Ik bood aan samen met haar boodschappen te doen voor het weekend, zodat ze verder fijn samen thuis konden blijven. Zo gezegd, zo gedaan.

En inderdaad, het was mijn vader aan te zien dat hij een slechte nacht had gehad. Hij stond wankel op zijn benen, voor zover er nog benen in zijn broek zaten. Man, wat hij is mager geworden. Hij was al nooit dik, maar nu is er echt niet veel meer van hem over. Goed eten moet hij. Hij heeft ook veel honger, dat scheelt, maar echt meer eten doet hij nog niet. Gezond eten zit toch nog in zijn achterhoofd en omdat mijn moeder voor haar hart wel op haar gewicht moet letten, houden ze denk ik teveel rekening met elkaar. Moeten ze helemaal niet doen. Mijn moeder moet gewoon zeggen: “Nee, ik hoef niet.” En mijn pa moet gewoon roepen: “Bitterballuh!” Eten moet de goede man. Eten! En veel!

Vanochtend schreef ik een artikel over niet reageren en je mening voor je houden. Wat dat met je doet als je niet kunt reageren. Hoe het voelt om je mening, je frustraties, je ongenoegen, bij je te houden. Vanmiddag kreeg ik er een prachtig voorbeeld van. Doordat ik onverwacht naar mijn ouders was gegaan, daarna nog even bij mijn zus langs was geweest, zelf nog boodschappen had gedaan en weer naar huis was gereden, was ik helemaal kapot toen ik thuiskwam. Mijn wangen waren rood en gloeide van de warmte. Ik dacht even dat ik koorts kreeg, maar toen ik een uurtje op bed had gelegen, zakte het weer af. Toen stuurde iemand me een berichtje. Of ik al een track en trace code voor haar had. Ze had gistermiddag een kaartendeck bij mij gekocht en ik zou die z.s.m versturen. Ik vertelde haar dat het nog niet gelukt was ze te posten en dat ik dat morgenochtend zou doen. Krijg ik de volgende reactie:

Ja jammer dat je ze vandaag niet kan versturen want nu komen ze pas woensdag of donderdag hier binnen, hรจ! Maar ja het is zo. Wacht wel op je track en trace.

Buiten het feit dat het gelul is dat de kaarten er dan ineens vijf dagen over zouden doen, gaf het me een rotgevoel. Ik legde haar uit dat het door familie omstandigheden kwam en dat ik dit ook niet voorzien had. Dat ik ze anders vandaag wel verstuurd zou hebben.

Geeft ook niet. Is mijn eigen frustratie, hรจ? Ligt bij mij en niet bij jouw. Sterkte.

Dit klinkt aardig, maar dat is het niet. Dit is precies wat ik bedoel met het niet reageren en je mening voor je houden. Het is inderdaad haar eigen frustratie, maar om van dat rotgevoel af te zijn, legt ze haar frustraties bij mij neer. Is zij het kwijt, zit ik ermee. Ik heb dat ook tegen haar gezegd, waarop ik de volgende reactie terug kreeg:

SORRY WAS NIET DE BEDOELING!

Reageren is vaak ten behoeve van de persoon zelf. Zeker op social media. Het is negen van de tien keer het wegduwen van een gevoel wat opgeroepen wordt: angst, woede, frustratie, onzekerheid, onbegrip. Het is een verdomd interessant onderwerp, zeker omdat het zo ontzettend veel weerstand oproept. Wordt dus absoluut vervolgd. Fijne avond. โ™ฅ