Beoordelen en oordelen

headerpenvee

Ik ga nog even voortborduren op het niet kunnen reageren op mijn blog. Ik heb veel reacties gehad op het niet kunnen reageren. Dat vind ik grappig, maar dat terzijde. Niet alleen via mijn blog, ook via Facebook, Twitter en mail kwamen de reacties binnen. Veel mensen die het lastig vonden, maar het wel begrepen. Anderen die het helemaal niet erg vonden, zelfs wel prettig, en ook mensen die aangaven dat dat toch een vast onderdeel is van het bloggen en dat ze niet weten of ze dan nog wel komen lezen. Er kwam één reactie binnen die zo raak was, dat ik er graag een stukje van deel met jullie.

Lezen zonder te kunnen reageren lijkt meer op het lezen van een boek. Ook dat kan op verschillende manieren: ik heb een poos veel recensies geschreven. Leuk om te doen, maar je leest wel anders, je bent dan idd al bezig met je eigen mening erover. Nu kan ik weer lekker in een boek duiken en me mee laten voeren. Kan ik jouw blog lezen zonder in gedachten notities te maken van dingen waar ik op wil reageren. Ik geloof dat ik het wel fijn vind!

Dit beschrijft exact wat ik zelf graag wil. Niet alleen hoe ik graag wil dat mijn blog gelezen wordt, het is ook de manier waarop ik zelf meer en meer probeer te lezen. Lezen, het in me opnemen en that’s it. Ik wil niet meer continue bezig zijn met wat ik ergens van vind. Wat doet het ertoe? Ik wil ook niet meer bezig zijn met wat anderen van mij vinden. We geven maar te pas en te onpas onze mening en als het daar nou bij zou blijven, oké, maar negen van de tien keer worden er conclusies getrokken over het onderwerp, of nog erger, de persoon waarover het gaat.

Je wordt geboren. Het eerste wat men doet is je bij je moeder weghalen en je wegen en meten. Daar ging het bij mij al mis. Ik was te lang voor een meisje. Zelfs al was ik een jongetje geweest dan was ik wel erg lang geweest. Maar ik was een meisje, dus ik was te lang. Het woordje te is er vanaf dat moment altijd geweest in mijn leven. Ik was te lang, te dik, te groot. Mijn tanden stonden te ver naar voren. Mijn oog was te zwak. Ik sprak te onduidelijk. Ik zei te weinig. Oordelen, oordelen, oordelen. Tot op een bepaalde hoogte, als het bijvoorbeeld om iemands gezondheid gaat, is het prima om iets vast te stellen, maar laat het daar dan ook bij. Ga geen conclusies trekken over de persoon zelf.

Er zitten nu uiteraard al tig mensen in de startblokken om hier iets van te vinden en het liefst wil je dat meteen het internet op kwakken,  maar wat als je daar heel even mee wacht? Ervaar even hoe het is om niet te kunnen reageren. Wat voel je nu? Onvrede? Onrust? Waarom? Waarom is het zo immens belangrijk om onze mening te geven? Het lijkt wel een soort verslaving. Als we het niet doen gaan we ons ongemakkelijk voelen. Onrustig. Net als mensen die roken of drinken. Als het niet kan, voel je de onrust toenemen. Op het moment dat je die eerste slok neemt of die sigaret eindelijk aan kunt steken, verdwijnt de onrust als sneeuw voor de zon. Net als wanneer je gereageerd hebt op iets. Zo, dat is eruit, ik kan weer verder. Er niet bij nadenkend dat je nu iets bij een ander neergelegd hebt die dat misschien helemaal niet wil. Of er misschien wel een heel slecht gevoel aan overhoudt, zich er rot onder voelt en daar de rest van de dag mee bezig is.

Denk er maar eens over na. Waarom is reageren zo belangrijk? Wat brengt het jou? Wat levert het jou op? En wat gebeurt er met je als je niet kunt reageren? ♥

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. mariellemarielle schreef:

    Wat een mooie blog! Zet me aan het denken!
    Bedankt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s