13 februari 2018

Zondag ben ik begonnen in het boek May Cause Miracles van Gabrielle Bernstein. Het is een soort 40 dagen stappenplan om eenvoudige veranderingen aan te brengen in je manier van denken. Ik heb het gekocht, omdat ik me verder wilde verdiepen in het niet oordelen aspect, waar ik laatst al een paar artikelen over schreef. Ik merkte dat ik vastliep. Het niet oordelen, het puur waarnemen, gaat me goed af, maar ik wil graag nog wat verder. Alleen een glimlach opzetten en geen oordeel hebben over de rest van de wereld is best aangenaam en rustig, maar ook leeg. Ik vraag me af of ik daar dus nog wat verder in kan en dat ga ik proberen met dit boek. Op dag 1 moest ik mijn angsten gaan waarnemen. Waarnemen. Niet meer en niet minder.

Gisteren zat ik in de auto op weg naar huis. Ik had boodschappen gedaan en wat post weggebracht. Omdat ik pas kan eten als ik weer thuis ben, door die verrekte PDS, had ik honger als een paard. Ik kon natuurlijk vast een broodje eten. Ik had net brood gekocht. Ik deed het echter niet, ondanks dat ik flauw was van de honger. Normaal had ik hier geen aandacht aan geschonken, maar door de oefening van het waarnemen van je angsten, vroeg ik me af waarom ik dat broodje niet at. Ik was flauw, voelde me niet oké achter het stuur en toch durfde ik niet te eten. Ik moest onder ogen zien dat de reden van het niet eten in de auto toch weer was dat ik bang was wat andere weggebruikers van mij zouden vinden. Wat vervolgens nog moeilijker was, was om daar niets van te vinden. Om mezelf niet de grond in te boren dat ik dit kennelijk nog steeds deed. Maar het lukte. De angst wat anderen van mij vinden is groot. Heel groot. Zo groot, dat ik het liefst alleen ben. Dat ik mezelf het liefst opsluit en als dat niet kan, als ik toch verplicht word een stap buiten de deur te zetten, dan pas ik me aan. Om zo min mogelijk op te vallen. Om zo min mogelijk (vermeende) oordelen over me heen te krijgen. Om zo ongezien mogelijk door het leven te gaan.

Dat brengt me direct bij het volgende onderwerp: ik moet nog steeds naar de GGZ om een afspraak te maken voor een intake. Ik heb zo ontzettend géén behoefte om weer in therapie te gaan. Het moet, dat weet ik. Je kunt niet zomaar leven op kosten van de staat. Daar moet je wat voor over hebben, maar het gaat. Het gaat op dit moment. Niet goed, maar ook niet meer zo slecht als een jaar geleden. Dus waarom weer pielen en trekken in dat brein van mij? Maar goed, ik weet het. Het is ook weer de angst die me hier parten speelt. De planning is vrijdag. Vrijdag. Om 9:00 uur richting de GGZ. Met verwijsbrief. Vrijdag.

Zo, dat was een vroegertje. Ik wens jullie een mooie, zonnige dag. ♥

12 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Yvonne schreef:

    Wat knap van je! Je angsten waarnemen. Echt supergoed!!! Zo had ik er nog nooit naar gekeken. Wie weet is dat bok ook wel wat voor mij.

    1. Marion schreef:

      Ik ga er denk ik nog wel vaker over schrijven de komende 40 dagen en als ik het uit heb, wil ik het wel naar je toesturen. Laat maar weten, dan kan je me altijd even je adres mailen. X

      1. Yvonne schreef:

        Wat lief van je. Dankjewel. Ik mail je even. X

  2. Xamantha schreef:

    Verdrietig, die angst die je opmerkte mbt eten in de auto. Maar inderdaad, oefening 1 is geslaagd!
    Lijkt me een interessant boek.

    Je zou je twijfels op tafel kunnen leggen tijdens de intake, wie weet levert dat nog verrassende conclusies op…

    1. Marion schreef:

      Ja, ik wist wel dat ik al die jaren tijdens mijn eetstoornis niet at in het openbaar om die reden, maar dat ik die momenten, die gedachten en angsten nu nog steeds heb en er ook daadwerkelijk naar handel, dat verbaasde me wel even.

      Dat is een goed plan. Ga ik meenemen vrijdag. X

  3. Soms moet een mens eens lak hebben aan alle regeltjes. Als je geen andere verkeersdeelnemers in gevaar brengt, mag je gerust een broodje eten in de auto. Zelfs in de biechtstoel, of op een lantaarnpaal als je dit wil!

    1. Marion schreef:

      Is dat een regel in België? Dat je niet mag eten in de auto? Nee, dat kennen wij hier niet.

      1. Evelyne schreef:

        Ja, idd.. In België is het verboden om te eten of drinken achter het stuur. Dat komt omdat je anders afgeleid word van wat op de baan gebeurt.

        1. Marion schreef:

          Niet slecht inderdaad! Al was dat niet de reden waarom ik niet durfde te eten in de auto, maar dat begreep je vast al.

  4. iertjeblog schreef:

    wat herkenbaar de angsten en en belangrijk vinden wat andere vinden van jezelf. en over ggz dat ken ik ook vond het ook maar niets maar ben nu een paar jaar verder en zonder hulp zat ik nog een grote diepe dal niet dat ik er al ben maar ga wel meer voor mezelf

  5. mariellemarielle schreef:

    verdrietig eigenlijk voor je als ik dit zo lees over je angsten en je gedachten/ gevoelens.
    Ik gun je zoveel beter!

    Dapper dat je toch weer hulp gaat zoeken.

    Ben heel benieuwd naar wat het boek met je gaat doen!

    XX

  6. chucky1012 schreef:

    Wat ben jij sterk en sta je heel stevig in de schoenen….

    Knuffels en liefs Xoxo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.