Stop ermee

Uitdagingen aangaan. Angsten overwinnen. Het lijkt zo zinvol. Zo waardevol. De beloning ligt tenslotte daar vlak over die streep. Als je het hebt gedaan, is het goud binnen. Zoveel mensen aan de zijlijn die me aanmoedigen. Die roepen dat ik het fantastisch doe. Dat ik het kan. En als ik dan over die streep ben, dan juicht het publiek en roepen ze: “Zie je wel dat je het kan!” of “Wat een overwinning!” of “Dat heb je toch maar mooi geflikt!” Men is tevreden. Heeft mij aangemoedigd. Heeft de finish gezien en is overtuigd dat de buit binnen is. Voor mij begint dan de ellende pas.

Ken je die gewichtheffers? Die vlak voor ze het podium opgaan een flinke snuif nemen en twee klappen in hun gezicht krijgen van hun coach? Compleet opgeladen en opgepompt stappen ze het podium op, zetten alles op alles om dat enorme gewicht boven hun hoofd te krijgen en laten het daarna met een klap weer op de grond vallen. Het is gelukt, of niet, het publiek applaudisseert, of niet, en de atleet verlaat het podium. Wat er daarna gebeurt ziet en weet niemand.

Ik ben die gewichtheffer. Achter de voordeur, vlak voor ik naar buiten ga, pomp ik mij vol met moed. De adrenaline giert door mijn lichaam. Precies genoeg om naar de supermarkt te gaan en weer thuis te komen. Ik zet een glimlach op, maak een praatje, maar ben aan het overleven. Zodra ik thuiskom, als de voordeur achter me dichtvalt, het gewicht, de angst en de spanning, met een klap op de grond vallen, dan begint alles pas. Eerst de klap van de adrenaline die uit mijn lichaam stroomt. Mijn lichaam wordt zwaar en moe en na het opruimen van de boodschappen moet ik liggen. Het was maar 10 minuten in totaal, maar het voelt alsof ik een hele werkdag achter de rug heb.

We zien de sporters op het veld, op de baan, soms zelfs op het podium. We zien niet wat er daarvoor of daarna gebeurt. De training. De opoffering. Het doorgaan. De wanhoop. De teleurstelling. Het verdriet. De instorting. Het gevecht. Vechten doe je als er kans is op een overwinning. In welke vorm dan ook. Een gouden plak, een persoonlijk record, een overwinning op jezelf. Maar wat als het vechten alleen maar pijn, ellende en verdriet oplevert? Een blessure die verwaarloosd wordt en kans geeft op onherstelbare schade, hoe lang ga je dan nog door? Zo vaak krijg ik te horen: “Zie je wel dat je het kan!” Er vanuit gaande dat ik na de uitdaging blij en trots op mezelf ben, maar dat ben ik helemaal niet. Mijn beloning is twijfel, uitputting, angst en zelfhaat. Ik kan dan ook maar één ding vragen: Stop met het aanmoedigen mezelf te haten, aan mezelf te twijfelen en mezelf uit te putten. Alsjeblieft, stop ermee. ♥

15 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Miriam schreef:

    Ik snap je zó goed.. ♥️ voor jou.. X mir

  2. leegschrift schreef:

    Tover jij maar met woorden dat is ook belangrijk. Mooi stuk weer.

  3. Mooi geschreven! Dat zegt misschien vaak niet veel als reactie op een blog…
    Maar ik vond toch dat ik het je even moest laten weten!

  4. chucky1012 schreef:

    Inderdaad zo had ik me dus ook gevoeld….

    Knuffels en een fijne dag Xx

  5. Fauve schreef:

    De metafoor van de gewichtheffer vind ik ‘prachtig’, maakt voor mij veel duidelijk. Sterk geschreven Marion. Take care.

  6. Katrien schreef:

    Dit is zo duidelijk en raakt me enorm. Je schrijft het zo treffend. Ik kan me amper inbeelden hoe het voor jou dag in dag uit gaat maar door dit te lezen krijg ik er een beetje een idee van.

  7. Hermie schreef:

    complimenten Marion,
    Niet alleen prachtig geschreven, maar ook dat je het toch iedere keer weer aangaat.
    Ik hoop voor je, dat er snel een moment komt dat je kan stoppen met haten en uitputten van jezelf, en je ook zelf kan inzien dat je een mooi en eerlijk mens bent

  8. Xamantha schreef:

    Ik geloof dat ik het begrijp. Je verzoek gaat dwars tegen de neiging tot waardering uitspreken in, althans bij mij. Want ook met jouw pijn en je moeite in mijn achterhoofd zie ik je fantastische dingen doen. En bewonder ik je kracht.
    Wat rot – zwak uitgedrukt – dat er voor jou geen beloning van binnenuit komt na zo’n veldslag. Ik zal er rekening mee houden dat het voor jou zo werkt.

    Vraagje terug: hoe zit het met zaken die je bewerkstelligt, zoals in no time een winkelttje uit de grond stampen, je lieve gebaren naar de de medemens, je daadkracht op de gebieden die niet gegijzeld zijn door angst? Ik bedoel vooral hoe reacties daarop bij je binnen komen. Roepen die reacties geen/minder zelfhaat op? Met andere woorden : mag ik je complimenten geven bij dat soort dingen?
    Als een compliment niet binnen kan komen, dan is er geen man overboord. Maar als het bijdraagt aan zelfhaat wordt het een ander verhaal
    Veel liefs 💛

    1. Marion schreef:

      Ik kan me voortsellen dat dat niet helemaal duidelijk naar voren komt in het stuk. Ik ben supertrots op mezelf wat betreft het winkeltje, mijn blog, mijn etsy shop en ik vind alle comlplimenten daarover heel erg fijn en neem ze met liefde aan. ❤ Het is het deel angsten aangaan. Sociale contacten. Exposure. Ik ben geknakt tijdens de angstbehandeling en ik ben nog niet in staat, zelfs niet bereid, om weer op te staan. Misschien dat ik het ga proberen met mijn volgende therapeut.

      Je bent lief en begripvol en je leest echt wat ik schrijf. Dank je wel daarvoor. X

      1. Xamantha schreef:

        Gelukkig, kan ik toch m’n complimenten bij je kwijt 😊
        Heerlijk om te horen dat je echt trots kunt zijn op de leuke en mooie dingen!
        Vind het zo rot dat je juist door een behandeling geknakt bent, een angstbehandeling nota bene. Stelletje prutsers. Zo begrijpelijk dat je nu zoveel weerstand voelt.
        Liefs, x

  9. mariellemarielle schreef:

    Zo…dit komt binnen, wat schrijf je toch ontzettend mooi en wat een treffende vergelijking!

    Ik hoop dat je jezelf gaat liefhebben en omarmen!

    X

  10. anitawillems schreef:

    Dat zet tot nadenken: wat doet het met mensen als ik bemoedigende woorden spreek, ze stimuleer?
    Lovende, bemoedigende woorden zijn soms een last. Da’s iets om rekening mee te houden.
    Wat ik geleerd heb in mijn meditaties is dat het steeds maar richten op doelen, dromen, plannen, deadlines als een eindeloze weg kan voelen. Waarbij je nooit écht het gevoel hebt dat je je doel bereikt. Want dan is er wel weer een nieuw doel.
    Ik heb het verschil geleerd met het vervullen van dat wat er al in jezelf is. Aandacht geven aan datgene wat jij zelf belangrijk vindt. Dat laten groeien en blijven voeden. En dat hoeft niet altijd iets zinvols te zijn in de ogen van een ander, of de maatschappij. Maar zinvol voor jezelf.
    Lieve groet
    Anita

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s