10 april 2018

In een optimistisch moment stuurde ik gisterochtend vroeg, inderdaad het tijdstip waarop ik mij altijd het beste voel, een berichtje naar een oud-collega. Zullen we een datum prikken? Het werd woensdag. Morgen dus. Vanmorgen werd ik wakker met een enorme lading spanning en zenuwen in mijn lijf. Wat in vredesnaam is er aan de hand? Ik moest even graven. Is therapie vandaag al? Krijgt papa een belangrijke uitslag? En toen wist ik het weer; ik had voor morgenochtend afgesproken met iemand. Zonder twijfel zette ik mijn computer aan en zei de afspraak af. Met dank trouwens aan mijn date zelf, want zij hij had het er direct bij benoemd dat ik mocht afzeggen. Dit is het niet waard. Hoe lief ik haar ook vind, hoe leuk ik het ook zou vinden om haar weer even te zien, dit is het niet waard.

De angst beheerst mijn leven niet meer. Ik heb mijn leven nu zo ingericht dat ik niet meer continue onder spanning sta en ik me ook niet meer kan voorstellen hoe het was toen dat nog wel zo was. Iedere ochtend vol spanning wakker worden. De hele dag met een masker oplopen. Aanpassen. Hard werken. Te hard werken. Om ’s avonds alle spanning weg te drinken met een flinke lading alcohol. Het was de hel, ik ben eruit ontsnapt en ik zal er alles aan doen om daar nooit meer naartoe terug te hoeven keren. Alles. ♥

22 reacties op ‘10 april 2018’

  1. Mooie stap, goed voor jezelf gezorgd! De contacten waarin dit ‘gewoon’ kan zijn zo waardevol. En het is ook respectvol naar de ander (en jezelf natuurlijk!) om niet de schijn op te houden. ❤

    1. Ja echt. Heb maar weinig mensen, buiten familie, die ik zie, maar het zijn allemaal mensen die het 100% begrijpen als ik afzeg. Ook fijn dat ze het gewoon over een poosje weer proberen. En ik begrijp het ook hoor, als mensen opgeven, maar degene die volhouden, die zijn goud waard. ❤

  2. Knap dat je durft af te zeggen en voor jezelf kiest. Ik weet alleen niet wat ongezonder is; spanning torenhoog op laten lopen door toch sociaal te moeten zijn of alle spanning vermijden, jezelf opsluiten en voorhouden hoe goed je bezig bent. Allebei genoeg ingrediënten voor een depressie op den duur, lijkt mij. Het is niet zwart en het is niet wit, nog veel winst te behalen in therapie.

    1. De winst die ik heb behaald is dat ik niet meer suicidaal ben en weer contact heb met mijn familie. Wie weet wat de toekomst nog zal brengen, maar voor nu is die dikke winst voor mij echt voldoende.

  3. Ook ik zit met een wat dubbel gevoel na het lezen van je blog. Lang geleden deed ik letterlijk en figuurlijk de deur en de luiken dicht om de angst buiten te sluiten. En daar zat ik, in mijn ‘zelfgekozen’ totale isolement….eigenlijk best gelukkig te zijn totdat er weer signalen vanuit de buitenwereld binnensiepelden. Dat kon zijn door de deurbel, de telefoon, een uitnodiging, een brief (internet was er toen nog niet ;)) en de angst, de doodsangst kreeg en hield me weer in de greep kreeg. ‘Laat me met rust’, laat me toch met rust’. Ik weet niet eens meer hoe of wat ik de hele dag deed, maar het had niets met leven te maken. Eten, deed ik, mezelf bijna doodvreten, om niets te voelen. Enfin, lang verhaal kort: het heeft me 10 jaar geduurd om er uit te komen. (en alles in me zei: laat me toch met rust) En nee, niet helemaal ‘genezen’, er blijft altijd iets trekken, een rauw rafelrandje. Maar elke dag is er één.

    1. Het is voor iedereen anders. Ik heb juist weer contact met familie, heb eindelijk geen eetstoornis meer, leef eindelijk niet meer onder die gruwelijke spanningsboog, ben niet meer suicidaal en probeer weer iets van mijn leven te maken. Voor mij is dit geen stap achteruit geweest, maar een stap vooruit. Ik heb weer een leven, waar ik dat tot nu toe eigenlijk nooit gehad heb.

  4. Het is voor iedereen anders…dat is ook zo. Hoop dat mijn reaktie niet aanmatigend overkomt, of anderszins oordelend, maar als ik me voorstel wat je dadelijk te wachten staat – als ik het goed begrepen heb nieuwe therapie – dan grijpt me dat tamelijk bij de strot, juist omdat ik lees dat je je, eindelijk, weer fijn voelt en je draai begint te vinden. Ik hoop dat je je leven kunt leven op de manier die voor jou werkt. Ik heb zelf nooit op gebaande paden gelopen, heb niet bepaald tussen de lijntjes gekleurd, ben onorthodox te werk gegaan 🙂 heb niet altijd de kortste weg genomen, meestal niet zelfs, maar ik heb de kans gehad om het op mijn manier te doen. Niet makkelijk overigens, maar wel gedaan. En misschien lees ik dat ook wel in jouw blogs terug. Zoeken wat voor jou de ‘beste’ manier is.

    1. Nee hoor, het kwam absoluut niet verkeerd over! Mij grijpt het ook behoorlijk bij de strot, vandaar de paniek nu ook met regelmaat. Alles net goed aan het oppakken en dan weer die therapie…. Ik zou het liefst de hele boel afzeggen, maar ja, dan bevestig ik enkel mijn diagnose OPS 😉

  5. Vanuit mijn standpunt, iemand die sociale contacten niet kan missen, klinkt dit vreselijk. Zomaar moeten afzeggen omdat je de spanning niet aankan.
    Ik kan me maar half voorstellen hoe moeilijk jouw leven soms is.
    Toch, sterk dat je op jouw manier voor jezelf kan kiezen!

    1. Dank je wel, Saar. Het is, begrijp ik steeds meer en meer, heel moeilijk te bevatten, mijn situatie. Ik ben iedere keer weer verbaasd als mensen het woord vreselijk gebruiken of zelfs zeggen dat mijn leven geen leven is. Voor mij is het precies omgekeerd en nu ik eindelijk los kan laten dat ik niet meer aan die verwachtingen van anderen (werken en het hebben van sociale contacten) hoef te voldoen, gaat er een wereld voor mij open. Een wereld vol rust en … dankbaarheid. ♥

  6. Het blijft een dilemma, dat lees ik ook we in de reacties. Ik gun je dat het wel lukt, maar ik snap ook dat je nu kiest voor deze weg.
    Fijn dat je “date” hier ook begrip voor had!!!

    take care

    1. Voor mij is het dilemma niet echt heel erg meer aanwezig. Ik hou een slag om de arm, maar dat is eigenlijk alleen voor de buitenwereld. De mensen heel dicht om mij heen, en ik zelf ook, weten wel beter. Het is alleen heel moeilijk uit te leggen. Mijn ouders bijvoorbeeld, zien hoe ik ten goede verandert ben. Dat ik nu pas echt mezelf aan het worden ben en gelukkiger ben dan ooit. Dat is denk alleen IRL te zien en niet uit te leggen op een blog.

      Ja, ben erg blij dat zij het begreep. Thanks. Jij ook.

      1. Het lijkt me zeker moeilijk om uit te leggen en ik denk dat je ook op veel onbeript stuit? Ik vind het heel mooi om te lezen hoe je veranderd bent en ik ben zo blij voor je dat je een lieve man en familie om je heen hebt staan!

        X

  7. Fijn dat ze zo begripvol is. Vind het heftig hoor dat het zoveel met je doet. En tegelijk ben ik ook blij dat je nu een stukje voor jezelf kan kiezen. Misschien een te persoonlijke vraag ( en geef er dan vooral geen antwoord op!) Heb je dit al je hele leven? Of ik het ergens ontstaan?

    1. Ik heb het al mijn hele leven. Toen ik naar de kleuterschool ging heb ik de eerste maanden niet gepraat. Toen ik voor het eerst wat zei belde de juf direct mijn moeder op. Ik ben altijd al bang geweest. Iedere dag in angst naar school. Het was echt vreselijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.