11 april 2018

Voor deze blog geldt een triggerwarning in verband met suïcidale gedachten.

Ik wilde eigenlijk niet gaan bloggen, maar hé, als jullie mee mogen genieten als het goed gaat, mogen jullie ook meegenieten als het slecht gaat. Vandaag ging het echt heel erg slecht. Een paniekaanval, twee huilbuien en alweer een dosis aan suïcidale gedachten die voorbij zijn gekomen. Vervolgens nog met Mattie naar de dierenarts en het feest wat compleet.

Note: Ik heb het al eens eerder uitgelegd, maar voor de zekerheid zeg ik het nogmaals; suïcidale gedachten hebben kan compleet losstaan van suïcidaal zijn. In mijn geval is dat zo. Ik wil misschien wel dood tijdens de paniekaanvallen, maar ik ben niet actief suïcidaal. Ik vind het belangrijk om dit te benadrukken, omdat mijn familie ook meeleest. Die moeten zich niet het apezuur schrikken nu. 

Mattie bewoog een beetje raar vanmiddag. Ik bekeek de wondjes die hij had en zag dat er uit één van de wondjes een wit sliertje stak. Niet veel, maar toch voldoende voor mij om de dierenarts te bellen. Die bekeek het, en zei in eerste instantie ook dat het er eigenlijk goed uitzag, tot hij wat druk zetten op de wond. Een lading pus kwam naar buiten. Binnenin was het helemaal gaan ontsteken. Ik heb mazzel gehad dat ik het vanmiddag zag. Mattie krijgt nu een week lang antibiotica en als dat niet afdoende is moet hij weer geopereerd worden. Ik kan wel janken. Het arme beestje. Maar de rest van zijn leven alleen zitten was nog erger geweest, dus we hopen er maar het beste van.

De controle afspraak is gemaakt op 18 april om 10:20 uur. Dat is toevallig. Dat is net de dag waarop mijn therapie begint. Don’t worry, ik bel morgen de dierenarts wel op om de afspraak te verzetten….

Wat ging het goed met me de afgelopen maanden. Kijk eens wat ik allemaal op poten heb gezet! Ik huurde een kraampje, opende (en sloot) mijn eerste Etsy Shop en begon met een nieuwe opleiding. Dit alles lijkt nu wel als een kaartenhuis in elkaar te storten. Gisteravond was de maandelijkse live call voor de opleiding. Ik durfde niet online. Ik heb de camera vier keer uit moeten zetten, omdat ik het niet kon verdragen mijn eigen gezicht in beeld te zien. Ik durfde niets met de groep te delen. Heb bijna alles gemist, omdat ik zoveel angsten had en me niet kon concentreren op de lesstof. Vanochtend een zware paniekaanval gehad. Dankzij iemand op Twitter ben ik daar doorheen gekomen. Het is bijna niet voor te stellen dat dit in twee dagen kan gebeuren. Een eenvoudige herinneringsmail van de GGZ dat mijn behandeling volgende week start. Van superwoman tot suïcidale gedachten in een split second. Eén mailtje. Twee zinnen. Het is zo gepiept. ♥

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Yvonne schreef:

    Zo naar Marion. Wat je zegt vind ik echt vreselijk voor je. Dat je zo je best doet en een zo’n mailtje alles ondersteboven gooit😢

  2. Xamantha schreef:

    Ik hoor je en denk aan je. En ook aan die arme Mattie ❤️

  3. Nina schreef:

    Nog lastiger dan de aanvallen zelf vind ik de willekeurigheid waarmee ze je overvallen. De ene keer gaat het een lange tijd goed in situaties die normaal triggerend zijn, en dan ineens, baf, zijn ze er weer wanneer je ze het minst verwacht. Het is zo’n machteloos gevoel. Je kan wel plannen dat je doelen gaat bereiken, cursussen gaat volgen, maar één aanval haalt alles zo weer onderuit. Je lijkt zo overgeleverd aan complete willekeur en kan zelf niet beslissen over je eigen leven/planning. Zo, zo, zo k**! Maar goed, morgen staan we weer op. Of overmorgen. #teamsurvivors

  4. Saar schreef:

    Pfff, die therapie klinkt echt niet als iets wat je nodig hebt…

  5. chucky1012 schreef:

    Wauw…..
    Heel heftig wat jij moet doorstaan en mee maakt.
    Het is niet fijn en wat een mail allemaal kan doen.
    Gossie zeg dat arm beestje….

    Ik leef met je mee….

    Liefs en heel veel knuffels Xx

  6. mariellemarielle schreef:

    wat heftig voor je dat dit zo’n enorme impact heeft op je (en ook op je hele leven mbt andere dingen uiteraard).
    Ik zou je er het liefst mee willen helpen, het verlichten, ik gun je zoveel beter, maar ik weet ook dat het niet zo simpel is.
    Ik hoop wel dat de therapie waar je nu zo huizenhoog tegenop ziet jou wel gaat helpen.

    Sterkte voor Mattie, zo naar als je dier iets heeft! Hoe gaat het nu?

    Take care!

  7. MariOnline schreef:

    Hallo Marion. Wat een herkenbaarheid lees ik in je blog. Heel knap dat je het gewoon durft op te schrijven, zo ver ben ik nog niet. Maar ik herken het zeker, dat van superwoman tot suïcidale gedachten in een split second.

    Ik wens je heel veel sterkte toe en ik ga voor je duimen dat het woensdag een goede dag voor je wordt. Ik hoop dat de therapie je weer wat sterker maakt.

    Misschien kunnen we elkaars blog volgen en op die manier elkaar een schouder bieden? Ik schrijf over mijn leven met Gilles de la Tourette, wat ook de nodige uitdagingen (en bijbehorende depressies) met zich meebrengt. En laat ik nou ook nog Marion heten, haha. Kan eigenlijk niet meer stuk toch? Mijn blog vind je op http://www.marionline.nl

    1. Marion schreef:

      Hoi naamgenoot! Welkom op mijn blog en ga direct even bij jou een kijkje nemen. Herkenning is altijd erg fijn en ik haal er vaak ook steun uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s