Het is zo’n dag

on

Zo’n dag dat je koffie hebt gezet, je benen op tafel slingert en met je rechterarm de koffie van tafel gooit. Dat je vervolgens nieuwe koffie gaat zetten, je tussendoor even de cavia’s eten geeft, vervolgens op het knopje GO drukt van het Senseo apparaat en je in ene overal water ziet vliegen omdat je er a) nog geen koffiepads in gedaan hebt en b) het klepje nog omhoog staat. Twee keer dweilen al vandaag. Benieuwd wat er nog meer gaat volgen. Er staat hier een waxinelichtje op tafel precies op de plek waar ik mijn behaarde benen altijd op tafel werp. Wellicht moet ik die vast ergens anders neer gaan zetten.

Het is een zware dag. Niet vanwege het vele dweilen, maar het feit dat ik wederom de toren die ik zo zorgvuldig, steentje voor steentje, aan het opbouwen ben, alweer langzaam aan zie afbrokkelen. Een proces wat me niet onbekend is. Ik heb dit al zo vaak meegemaakt. Zwemmen. Wandelen. Eten. Conditie opbouwen. Een Etsy Shop beginnen. Plannen. Willen, maar niet kunnen. Wel even, maar niet voor lang. De toren wordt opgebouwd, maar hoe goed je ook je best doet, die verdomde stenen brokkelen altijd wel een keer af. Zo ook nu. Ik ben op. Ik ben kapot. Mijn energie is echt gewoon weg. En wat het is, de hidradenitis, de dysthymie, de pds, dat doet er niet toe. Ik heb kalm aan gedaan deze keer. Niet als een gek een paleis opgebouwd om er vervolgens in te gaan zitten en te kijken wat er gebeurt. Nee, ik heb heel kalm aan een hutje op de hei opgezet. Tuintje erbij. Schuurtje erbij. Klaar. Alles overzichtelijk gehouden en toch gaat het weer niet en dat is zo enorm frustrerend.

De ruim € 500,- die gedoneerd is, is uitgegeven. Het geld van mijn ouders en zus zitten ook in de shop en in materialen. En nu? Nu blijkt dat het wederom een te hoog gegrepen plan is. Ik moet mijn verwachtingen bijstellen. Het is voor mij niet te doen om uit de uitkering te komen door een eigen shop te runnen en die realisatie is hard. Is die conclusie niet een beetje vlot getrokken? Misschien wel, maar als het nu al zoveel pijn en vermoeidheid oplevert, hoe zal ik er dan over twee maanden bijlopen? Als ook mijn therapie weer in volle gang is? Natuurlijk zeg ik de shop niet op. Ik moet alleen mijn eigen plannen aanpassen en mijn verwachtingen bijstellen. Ik kan wel degelijk een shop runnen, zo zeker ben ik wel van mezelf, maar ik ben ziek. Chronisch ziek. Als ik mijn plannen maak en mijn ideeΓ«n uitwerk, is dat altijd even een klein detail wat ik vergeet. De man met de hamer stond waarschijnlijk al klaar toen het eerste plannetje in mijn hoofd opkwam. Ik zie hem alleen nooit. Hij mij helaas wel.

Een goed lopende shop is hetzelfde als een reguliere baan. Je moet dagelijks op komen dagen. Je moet kwaliteit afleveren. En kwantiteit. Zo werkt het nu eenmaal. Net als bij regulier werk is dat bij mij niet mogelijk. Ik kom nou eenmaal 50% van de tijd niet opdagen. Dat is geen probleem als het een hobby is, maar wel als het je werk is. Stiekem had ik in mijn achterhoofd het hele grote plan om op deze manier het UWV en de uitkering achter me te laten. Ik loop echter na twee weken al dik over mijn grenzen. Dit moet ik niet doen. Dit moet ik niet willen. Zelfs dit lage niveau, dit rustige niveau, is met momenten niet haalbaar voor me. Dat is even een bittere pil die ik moet slikken. Morgen weer met frisse moed, maar een andere instelling, verder.

Fijn weekend allemaal. β™₯

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Sinds een paar maand besef ik nog veel beter wat je doormaakt. Soms denk in dan aan Don Quichote, hoe die man steeds maar de moed opraapte om tegen die windmolens te vechten.
    Respect, Marion, respect !!!

    1. Marion schreef:

      Zo, dank je wel. Dat had ik echt even nodig! πŸ™‚

  2. chucky1012 schreef:

    Het is verschrikkelijk en je had alles geprobeerd….
    Dit gunt men niemand….
    Denk aan jezelf…..

    Xoxo

  3. Zo frustrerend dat je zo graag iets wilt, maar het gewoon niet lukt. Ik vind het knap hoe je met alles omgaat. Een knuffel op deze rotdag!

  4. Lot schreef:

    Spijtig dit te moeten lezen. Eigenlijk komt je bericht niet als verrassing, maar vind het toch heel naar voor je.

  5. mariellemarielle schreef:

    zo verdrietig voor je en zo erg om te lezen!
    GEzondheid is zo’n enorm groot goed en als het niet wil zoals jij het wilt, dan is dat zo zwaar!!
    Veel sterkte Marion! Woorden schieten tekort, en klinken leeg maar ik denk aan je en ik heb net als Thomas echt respect voor je!

    Liefs!!

  6. Saar schreef:

    Potverdorie, die grenzen toch hè!! Gewoon een dikke knuffel, Marion. En respect, omdat je toch blijft proberen en er telkens weer in slaagt om tegenslag aan levenslessen te koppelen. Hoe moeilijk dat ook is!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, lieve Saar ❀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.