Omgaan met tips en adviezen

Als ik zeg dat ik moeite heb met mijn lichaam, wordt negen van de tien keer de conclusie getrokken dat ik het heb over mijn overgewicht, mijn figuur, mijn uiterlijk. Ik weeg 95 kilo en heb maat 46/48, dus ik snap de snel getrokken conclusie wel. Het is alleen niet wat ik bedoel. Ik ben blij met hoe ik er nu uitzie. Ik ben dik en dat voelt een stuk beter als destijds toen ik dun was. Dan is de keuze snel gemaakt. Wat ik bedoel met moeite met mijn lichaam hebben, is dat ik het moeilijk vind dat mijn lichaam altijd kapot is. Letterlijk kapot.

Op dit moment zit mijn hele lichaam onder de blaasjes en wondjes. Warmtebultjes die ik open heb gekrabd, want ze jeuken als de hel, en vervolgens zijn gaan ontsteken. Mijn handen idem, maar daarbij zitten ook alle vingers vol eczeem. Dan nog de HS en de PDS. Ik vecht daarmee. Met het feit dat mijn lichaam niet goed functioneert. Gisteren werd ik tijdens de derde workshop van mijn opleiding wederom geconfronteerd met het zelf herstellend vermogen van het lichaam. De tweede keer in drie workshops. Dat belooft wat voor het komende jaar. Deze keer was het tijdens een workshop over Bhakti Yoga, waar ook de leer van de Ayurveda ter sprake kwam.

De centrale ayurvedische gedachte is dat een ziekte eerst in de geest ontstaat en zich pas na herhaald genegeerd te worden in het lichaam manifesteert. De Ayurveda stelt dat het lichaam onverbiddelijk gehoorzaamt aan de geest. De geest wordt daarbij beschouwd als de regisseur van de energieën die het lichaam doen leven. Die energieën worden gezamenlijk aangeduid als de ziel. De behandelwijze bestaat uit het bepalen van de ideale energieverdeling van de patiënt bij de geboorte (prakriti), het achterhalen van de precieze energie-onevenwichtigheid (vikriti), waar deze onevenwichtigheid vandaan kwam en in een zachtaardig programma de energiebalans weer te herstellen. De Ayurveda vertrouwt daarbij op het eigen herstellend vermogen van de mens. Bron: Wikipedia.

Het gaf me wederom een heel naar gevoel. Ik vroeg me af waarom. Ik weet toch dat ik niets aan mijn ziek zijn kan doen? Maar waarom is dat nare gevoel er dan? Dat kan er alleen maar zijn als ik daar toch niet zo zeker van ben en dat klopt. Het is een angst van mij, dat ik mezelf ziek maak. Dat het allemaal mijn eigen schuld is. Maar ook dat anderen denken dat ik gebruik maak van mijn ziektes, iets wat me in het verleden regelmatig naar mijn hoofd is geslingerd. Een vorm van onrecht die nog steeds pijn doet.

Ik ga zoeken naar iets waarin de leer van de Ayurveda weerlegt wordt en ik vind het volgende:

De Ayurveda beschouwt kanker als een onevenwichtigheid in energieën die een lichamelijke uitingsvorm hebben aangenomen. In de moderne geneeskunde is kanker echter een goed bestudeerde verifieerbare aandoening die te maken heeft met een wildgroei van cellen. 

En dit soort dingen heb ik dan nodig. Om de twijfel weg te nemen.

Leven met één of meerdere chronische ziekten is moeilijk. Overal op het internet vind je oplossingen, meningen, tips en adviezen en dat is soms ontzettend zwaar. Het brengt je aan het twijfelen. Het maakt je angstig en onzeker. Doe je wel genoeg? Heb je wel alles geprobeerd? Voor de zieken onder ons: Hoe gaan jullie daarmee om? ♥

18 reacties op ‘Omgaan met tips en adviezen’

  1. Ik vrees dat je het vaker tegen zult komen tijdens je opleiding, er zijn veel stromingen die dit soort overtuigingen uitdragen. Maar ik neem aan dat dit vooral informatief is, als in: dit is hoe Ayurveda denkt over zelfhelend vermogen. Klopt dat? Dat je die overtuiging dus niet over hoeft te nemen?
    Mooi dat je weet dat zo’n weerlegging helpt.

    Als mede-chronisch zieke kan ik heel slecht tegen adviezen die gestoeld zijn op eigen schuld dikke bult. Zo werd ik bijvoorbeeld heel boos van The Secret. Als je maar op de juiste manier denkt komen al je wensen uit. Komen ze niet uit? Dan denk je verkeerd. Dan denken mensen met kanker dus verkeerd, dan zouden de kindjes in Afrika gewoon wat meer hun best moeten doen met positief denken: hoppa, weg honger!
    Ik geloof zeker dat mindset een wisselwerking heeft met innerlijke kracht en dat je sommige ziektes of problemen beter kunt verdragen door anders te denken. Acceptatie versus ontkenning bijvoorbeeld. Maar zaligmakend is het niet. Een lieve vriend was de meest positieve en spiritueel verlichte denker die ik ooit heb ontmoet. Maar hij ging wel gewoon dood aan zijn ziekte.

    Ik word moe en verdrietig van de talloze tips waarmee ik van mijn overgewicht, diabetes, depressies en complexe PTSS af kan komen. En ze spreken elkaar nog tegen ook. Volg een strikt koolhydraatarm (en vitamine-arm en vreselijk vet) dieet, wordt er geroepen. Ga lekker hardlopen, roept Bram Bakker. Kom 2 keer 4 weken lang in intensieve therapie, wij genezen je cPTSS in no time, roept Psytrec.
    Ja, dat brengt mij ook aan het twijfelen. Ik doe blijkbaar alles fout. Ben ik te lui, te koppig, wil ik wel echt van mijn klachten af?
    Net als jij zoek ik naar weerleggingen (wat ik mezelf dan ook weer kwalijk neem, zucht…), maar meer nog luister ik naar mijn gevoel en ervaringen. Ik ken mijzelf en ik weet wat haalbaar en effectief is. De deur staat wel op een kiertje voor nieuwe inbreng, maar ik ben gestopt met blind volgen.
    Zo ga ik ermee om 🙂

    1. Denk het ook. Ik zal daarin mijn weg moeten vinden en proberen er niet iedere keer zo van aan het twijfelen te gaan. Het is idd enkel informatief, dat wordt zelfs benadrukt: neem alleen meer waar je je goed bij voelt en/of waar je iets aan hebt. Kunst voor mij is om dat ook te gaan doen.

      Ja, vooral die vraag of ik wel echt van mijn klachten af wil. Die zit me ook vaak dwars. Ik heb het tenslotte heel erg chill zo met mijn uitkering. Kan schrijven, een opleiding volgen, creatief zijn. Wat wil een mens nog meer? Dat maakt mij echt onzeker af en toe.

      Ja, hardlopen en gezond eten. Daar kunnen we de wereld mee redden lijkt het wel. Mijn deur zit redelijk dicht op het moment. Ik moet het gewoon even allemaal zelf uitzoeken en dat vind ik eigenlijk wel oke op dit moment. Hij gaat vast weer een keer op een kiertje, net als bij jou. X

  2. Waar komt het toch vandaan dat iets wat mentaal is je eigen schuld is? Dat is toch ook gewoon ziek zijn, je kiest toch ook niet voor je depressie en is toch ook niet je eigen schuld. Dat er een wisselwerking bestaat, daar geloof ik stellig in. Mentale ziektes hebben hun lichamelijke uitwerking maar lichamelijke ziektes hebben ook een mentale uitwerking. Het een kan niet los van het ander gezien worden. En niemand kiest ervoor om niet te kunnen functioneren, ieder mens wenst gezond te zijn en zo niet, is dit ook een ziekte. Met je uitkering kun je tal van leuke dingen doen maar alles moet afgewogen worden en niet alles kan, vandaag kun je het wel en morgen niet. Gezonde mensen hebben naast hun werk ook nog tijd en energie om leuke dingen te doen. Ik zie geen ziektewinst.

    1. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vaker tips en adviezen krijg als het om mijn HS en PDS gaat. Dieettips vooral en dat ligt met mijn hele lange eetstoornisverleden natuurlijk erg gevoelig. Maar misschien valt het me daarom ook juist wel meer op. Aan mijn depressie of OPS leg ik geen enkele schuld bij mijzelf. Hé, dat zet me aan het denken door jouw reactie.

      Nee, idd. Er is géén ziektwinst. Never nooit niet.

      1. Ik sluit mij gewoon aan bij Elke. Waarom is een disbalans in energieën jouw schuld? Waarom zou een mentale toestand jouw schuld zijn?
        Ik geloof stellig in het idee dat een lichaam een zelfhelend vermogen heeft. Ik geloof ook dat mensen hun gezondheid voor een deel kunnen beïnvloeden met de juiste instelling. Maar ik zie ook dat sommige mensen psychisch zodanig onder druk gezet zijn dat het niet meer mogelijk is om op een andere manier in het leven te staan dan ze gewend zijn. Is dat hun schuld? Verdorie, neen!

        Uiteindelijk is, volgens mij dan, je gezondheid afhankelijk van interne en externe factoren. Dus de Aryuveda heeft wel gelijk. Energie die je in disbalans brengt, kan ook van buitenaf komen. Het kan ook buiten je wil om gebeuren en liggen.

        Ik merk dat ik het moeilijk vind om onder woorden te brengen…

  3. Mensen moesten eens weten die het niet kunnen begrijpen wat het is om chronisch ziek te zijn….
    Wij hebben er niet om gevraagd om de ene keer doodmoe te zijn en een andere dag vrolijk en blij te zijn….
    Wij kunnen er helemaal niets aan doen.
    Ik laat mensen die me niet goed genoeg kennen maar kletsen en wie niet wil luisteren moet dat zeker niet doen….
    Per dag bekijk ik het en laat me niet de les lezen.
    Ze denken maar wat ze willen.
    Dus geniet ik, maar krijg er altijd wel iets bij.
    Helaas zoals nu dit jaar het geval is….
    Op een dag gaat ook die deur voor jou open….

    Liefs Xoxo

  4. Vind ik ook een lastig iets.
    Wat je schrijft in de reacties, ziektewinst, wordt inderdaad vaak genoemd
    Zelfherstellend vermogen…ja er zijn succes verhalen maar waarom werkt het dan niet….ik denk zeker dat positief denken kan helpen maar zelfs dat vind ik lastig (de affirmaties) en …als je daar iets over leest lijkt het ook net of het je eigen fout is als er niets veranderd.

    Ik hoop (en zal ook bidden) dat er wel verlichting mag komen voor je!

    Sterkte

  5. De aandoeningen die ik heb worden meestal als familiair gebonden beschreven, ik heb de reumatische aandoeningen artrose en fibromyalgie. Het laatste wordt soms aan een trauma toegerekend maar terugkijkend heb ik dat altijd al gehad. Altijd pijn aan gewrichten en spieren als klein kind al, kon nooit meekomen met anderen bij gym etc.
    Mijn oma’s en opa’s en ouders hadden allemaal een stramme houding en mijn dochter heeft de pech dat haar vader ook nog de ziekte van Bechterev heeft. Kan met 40 al niet veel meer werken.

    Positief denken heeft dus weinig effect op de aandoeningen zelf, alleen op de manier waarop je ermee omgaat en moet probeert te leven. En probeert wat soepel te blijven en gezond te eten. Dat is al lastig genoeg met een lastig lijf

  6. Het is een iets van deze tijd denk ik, dat ziek zijn iets is waar je eigenlijk zelf schuld aan hebt. Je hebt teveel gesnoept, te weinig gesport, had je maar niet zo lang moeten werken, had je maar eerder aan de bel moeten trekken. Als je ziek bent, depressief bent, dan zakt de moed je helemaal in de schoenen als je dat te horen krijgt. Bén je ziek en heb je het óók nog zelf gedaan. Maar zo is het niet. Soms overkomt iets je gewoon. Omdat je niet alle omstandigheden in de hand hebt.

    Ik heb me de laatste jaren wat in de Ayurveda verdiept. Doe je een opleiding daarin? Ben niet helemaal op de hoogte van je activiteiten daarin. Maar leuk, als dat zo is.
    Wat ik geleerd heb van de Ayurveda is dat het uitgaat van een harmonie tussen voeding, mentale gezondheid en fysieke gezondheid. Iedereen heeft een eigen constitutie, en voor iedere constitutie is er een advies over voeding. Wat er staat bij wiki dat een disbalans ontstaat in de geest verbaast me daarom. Juist omdat de Ayurveda altijd uitgaat van de wisselwerking tussen al die elementen.
    Als het lichaam uit balans is, dan kun je ziek worden, cellen kunnen inderdaad veranderen. Maar ziek worden is nooit een tekortkoming van jezelf. Het overkomt je. En daarmee dealen is al zwaar genoeg op zichzelf. Zoals jij als geen ander weet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.