Stoppen kan altijd

Moe. Vreselijk moe en ik heb het idee dat ik ook al heel lang zo moe ben. Mijn lichaam is maar aan het werk, wat helemaal niet nodig is, en het put me met momenten uit. Als dan ook nog de depressie de kop opsteekt, zoals afgelopen week het geval was, dan is het soms bijna niet meer te doen.

Ik slaap gemiddeld 12 uur per etmaal en als ik vaker zou gaan liggen en mijn ogen dicht zou doen, dan zou dat nog veel meer kunnen zijn vermoed ik. Ik voel de energie wegstromen uit mijn lichaam en ik kan het niet tegenhouden. Het is vreselijk frustrerend en ik moet het vandaag even kwijt. Vandaar deze niet al te vrolijke post. Het is maar een post voor jullie. Je leest. Klikt hem weg. Gaat weer verder. Voor mij is dit dagelijkse kost en het valt me zwaar. De tweestrijd. Proberen conditie op te bouwen? Maar met bewegen vererger ik de HS. Dan maar rustig aan doen? Met het risico dat er een vorm van chronische vermoeidheid ontstaat? Het is kiezen tussen tweede kwaden. Misschien maak ik toch weer de keuze om wat vaker te gaan wandelen. Komt de HS opzetten, dan kan ik altijd weer stoppen. Ik denk nu terug aan een jaar geleden, toen ik het wandelen oppakte en het mis ging, maar ondertussen ben ik een jaar verder. Is de HS wederom rustiger geworden en blijft het misschien binnen de perken. Ja, laat ik het gaan proberen. Met in mijn achterhoofd: Stoppen kan altijd. ♥

11 reacties op ‘Stoppen kan altijd’

  1. Het lijkt me zo zo zwaar.
    Je schrijft: jullie lezen en klikken weg…ik vind het erg dat je dit moet dragen en ik denk dat je het je niet kan voorstellen als je het zelf niet hebt.

    Wel weet ik hoe naar en zwaar het is om niet gezond al is het niet te vergelijken met jou.
    Weet dat ik aan je denk, ja, ook ik lees en klik weg maar je bent regelmatig in mijn gedachten.
    Dat gaat niets oplossen, dat besef ik ook hoor!

    Sterkte

  2. Als mensen googlen naar HS dan komen enkelen zeker op jouw weblog terecht. Op zo’n moment weten dat je niet alleen staat geeft moed om door te zetten. Al heb jij er dat moment niets aan, toch blijft het moedig dat je erover blijft schrijven en mensen verderhelpt.
    Moed, ook met de warme week in het vooruitzicht!

    1. Dank je wel, Thomas! Wat een fijne reactie. En inderdaad, het weer wat eraan komt is niet zo best voor mij. Vanochtend stond een ex-collega te springen van blijdschap omdat deze temperaturen haar klachten juist zo verminderen. Dat doet mij dan weer deugd en dat helpt me om straks de hitte te trotseren!

  3. Hoi Marion.

    Volgen doe ik je blog met grote regelmaat. Reageren eigenlijk zelden. Ik leef met je mee. Adviezen geven doe ik niet. Jouw gevoel, jouw weg is de juiste. Je ontdekt, onderneemt…. misschien nog wel meer dan mensen die stug doorgaan in werk, sociale dingen etc. om maar niet te voelen hoe pijn het leven soms doet. Maar dan kom je ook niet bij je echte “ik”. Dus kortom: groot respect voor jou.

  4. Bij jou is balans echt wel het kernwoord hè. Als je teveel van het een doet dan word je weer tegen gehouden door een andere klacht/ziekte… Dat moet zooo verschrikkelijk lastig zijn om te dragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.