Ik blijf liever dik

on

“Dik zijn. Heel langzaam aan begint het tot ons door te dringen dat er niets mis is met dik zijn. Dat we anderen helemaal niet hoeven te beoordelen op hun omvang. Maar lastig blijft het wel en daarom is het goed als we het er gewoon lekker vaak over blijven hebben.”

Dit schreef ik daarstraks op Instagram. De opmerking die ik vanmiddag te horen kreeg, dat ik er niets aan kan doen dat ik dik ben, want ik ben tenslotte ziek, hield me bezig. Wat een flauwekul. Mijn ziekte is geen excuus. Ik heb helemaal geen excuus nodig om dik te zijn. Ik mág dik zijn. Niemand die dat voor mij mag bepalen. Ik kies daar zelf voor. Als ik wil, kan ik nu de weegschaal uit de kast trekken en op dieet gaan. Ik garandeer jullie dat ik de eerste maand een kilo of 6 kwijt ben en in een half jaar tijd kan er 20 kilo af zijn. Val ik weer in de categorie gezond en pas ik weer in maat 42. Maar ik wil dat niet. Ik hou van pizza, kaas, ijsjes, chips, taart en ga zo maar door. Ik heb helemaal geen zin om al dat lekkers te laten staan en dus blijf ik dik.

Nog eentje die ik regelmatig hoor, en waar ik al wel vaker over heb geschreven: “Dik zijn is niets mis mee, zolang je maar gezond bent.” Uh, hoezo dat? Waarom moet er een voorwaarde aan mijn dik zijn zitten? Wie heeft bepaald dat ik alleen dik én gezond mag zijn en niet dik én ongezond? Wie heeft er überhaupt iets te zeggen over mijn gezondheid? Ben ik het aan de maatschappij verplicht om mijn best te doen om zo gezond mogelijk te leven? En doe jij dat dan zelf ook wel? En hoe weet ik dan of jij dat ook doet? Want tenslotte ben jij niet dik, dus wie spreekt jou erop aan als je een gebakje eet op de verjaardag van tante Truus uit Middelburg?

Gaat het echt om de gezondheid van de dikke mens? Zijn de niet-dikke mensen echt zo ontzettend liefdevol en bezorgd? Of is het toch stiekem iets anders? Is men bang dat men straks het straatbeeld moeten delen met hele blije, dikke mensen die zich niet meer schamen voor zichzelf en gewoon blij en gelukkig zijn met hun lichaam en niet van plan zijn daar ook maar iets aan te veranderen?

  • Ik zeg overigens met opzet niet-dikke mensen. Ik kan het namelijk niet over dunne mensen hebben, want voor hele dunne mensen geldt hetzelfde probleem. Die krijgen ook te horen dat dun zijn prima is, als ze er maar niet uit gaan zien alsof ze anorexia hebben.

Wat is het toch, dat er een soort privilege rond de middenmoot hangt dat zij de hele dunne en dikke mens mogen aanspreken op hun uiterlijk, hun omvang? Wat ik nog veel erger vind is dat het vaak verpakt wordt in het cadeaupapiertje wat gezondheid heet. Wie ben jij om iets over mijn omvang te zeggen? Wie ben jij om iets over mijn gezondheid te zeggen? En waarom wordt deze gezondheidskwestie altijd beperkt tot het lichamelijke? Want verder vragen doet niemand. Het is aanspreken op en meer niet.

Nee, jij hebt niets te zeggen over mijn uiterlijk of omvang. Nee, jij kan niet van mij eisen dat ik gezond eet of gezond leef. Dat mag ik allemaal helemaal zelf weten. Ja, ook als ik te dik ben. Ik heb tenslotte ook niets over jouw leven of lichaam te zeggen, of wel dan? ♥

9 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jij voelt je minder makkelijk met het woord ‘dunne’ mensen, terwijl het van mij net andersom is. ‘Dik’ vind ik nogal negatiever klinken, alhoewel ‘volslank’ dan weer een woord is dat ze mij betreft morgen mogen schrappen uit het woordenboek.
    We kunnen er niet omheen dat de voeding die we vandaag voorgeschoteld krijgen teveel calorieën bevatten. Je ziet het bijvoorbeeld goed aan het figuur van jongeren van vandaag als je dit vergelijkt met jongeren van dertig jaar geleden.
    Supermarkten beginnen eindelijk te beseffen dat ze het teveel aan suikers uit hun winkelrekken moeten beperken.
    Ik zal nooit iemand beoordelen op zijn/haar gewicht. De één kiest voor zijn/haar figuur, de ander heeft allerlei redenen om te streven naar een bepaald gewicht, het gaat me allemaal niet aan. Mocht ik beoordeeld worden op de hoeveelheid haar op mijn kop, dan zou ik zeer laag scoren.
    Toch zorgt naar mijn mening zwaar zijn makkelijker voor lichamelijke ongemakken (op lange termijn), en probeer ik mijn weegschaal in de gaten te houden. Hoewel dit met ouder worden lastiger wordt…

    1. Marion schreef:

      Ik heb geen moeite met het woord dun, ik wil alleen niet doen overkomen alsof dit alleen dikke mensen raakt. Ook dunne mensen hebben hiermee te maken. Het soort recht wat de gemiddelde mens denkt te hebben om iets over de afwijkende, in dit geval de dunne en dikke mens te zeggen. Ik ben regelmatig voor Ethioper uitgemaakt in het verleden, minstens zo kwetsend als de vetzak of vreetzak die ik tegenwoordig soms naar mijn hoofd krijg.

      Overgewicht én ondergewicht kunnen op de lange termijn voor lichamelijke problemen zorgen. Roken ook. Drinken ook. Alleen maar ongezond eten ook. Teveel werken ook. In een niet functionerende relatie zitten ook. Stress. Teveel zon. Er is zoveel wat ongezond is, maar gek genoeg is er niets zo stigmatiserend als dik zijn.

      Ja, ik ben echt blij dat de supermarkten een deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen. Het is bizar dat in Amerika en Europa arme mensen dik zijn en in de rest van de wereld is het omgekeerd. Hoe idioot wil je het hebben?

      1. Saar schreef:

        Alles wat opvalt als ongezond wordt veroordeeld. Rokers worden gestigmatiseerd, dikke mensen worden gestigmatiseerd, … Tegenwoordig is fit zijn en gezondheid een hysterie als je het mij vraagt. Want onze gezondheidszorg kost ons teveel, dus moeten we maar allemaal extra gezond gaan doen. En ondertussen stoppen ze allerlei rommel in onze voeding zodat we maar blijven consumeren.

        Ik geef het eerlijk toe: mensen met extreem overgewicht daar vraag ik me ook wel eens af of het nog aangenaam is. Want heel vaak merk ik dat het bewegen een probleem wordt (andere ziekten buiten beschouwing gelaten, het zijn verder volstrekt gezonde mensen hè). En dat vind ik moeilijk. Als die vriendin die buiten het ‘normale’ valt liever de auto neemt dan te voet te gaan, omdat dat voor haar haalbaarder is. Als je niet gezellig een wandeling kan gaan maken, omdat de ander dat niet kan (vanwege het gewicht).

        Uiteraard is dat hetzelfde voor ziektes hè. Met mijn moeder kan ik ook geen hele dag gaan shoppen zonder dat ze de volgende dag half dood in de zetel ligt. Maar ziektes, die overkomen. Voor zwaarder zijn, kies je (zoals je zegt) en dat is een pak lastiger om mee om te gaan. Ik denk dat dat het zowel voor mezelf als voor veel andere mensen zo moeilijk maakt.

        En wat de oordelen betreft: ik krijg dagelijks jaloerse opmerkingen en vooroordelen over mijn gewicht. Over het dun zijn dan (ik flirt buiten mijn wil om met ondergewicht) Maar ik eet lekker nog een frietje en lach eens lief.

        1. Marion schreef:

          Die schuldkwestie komt ook inderdaad ook vaak omhoog. Ik kies ervoor om dik te zijn, dan moet ik ook niet klagen over de lichamelijke ongemakken die later in mijn leven zullen volgen. Dat neem ik voor lief, maar ik denk dat veel mensen deze schuldvraag onterecht over zich heen krijgen. Hoeveel mensen kiezen er bewust voor overgewicht? Bijna niemand. Toch is daar vaak die beschuldigende vinger. Had je maar niet zoveel naar binnen moeten schuiven. Wat doen mensen die zich schamen en schuldig voelen? Die trekken zich nog vaker en verder terug. De schuldvraag is een hele belangrijke en ik ben blij dat ik nu bewust die keuze maken om me daarvan te bevrijden. Ik ben dik, ik kies ervoor, ik hoef me niet meer schuldig te voelen. Het is een verademing.

          Ik hoop van harte dat er over niet al te lange tijd een echt ommekeer komt in de supermarkten. Dat gezond eten weer voor iedereen beschikbaar zal zijn en geen luxe meer is dat alleen de werkende mensen zich kunnen veroorloven. Dat iedereen vrij is om te kiezen.

          1. Saar schreef:

            Ach, zelfs in de zogenaamde gezonde voeding zit er veel rommel. Een appel is niet de appel meer die ze vijftig jaar geleden was. En dat ligt dan weer aan de industrie en het ongezond omgaan met de grondstoffen voor onze voeding. Ze zouden beter daarover zagen ipv iedereen individueel verantwoordelijk te stellen voor zaken waar we enkel ‘samen’ iets aan kunnen doen…

  2. Wilma schreef:

    Wat een goede post weer❤
    Gewoon even een complimentje. Je schrijft zo goed en ik hoop zo dat je blog zal bijdragen aan het doorbreken van het taboe “niet gemiddeld” zijn.
    Dank je wel lieve Marion

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Wilma. Heel fijn om te horen!

  3. mariellemarielle schreef:

    Goede post weer, dik/dun/zwart/wit etc..heb het al eerder gezegd, waarom oordelen we altijd zo over elkaar (ik schrijf “we” omdat ik ook vaak genoeg een oordeel heb, al probeer ik er wel bewust mee om te gaan).

  4. Jenn schreef:

    Niks aan toe te voegen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.