Niet Eerlijk Over Eetstoornissen

Gisteren had ik een plan om een reeks artikelen te schrijven over eetstoornissen. Ik wilde beginnen bij het begin. Hoe een eetstoornis vaak start* met een onschuldige lijnpoging. Hoe men ineens doorheeft dat dat goed gaat, ergens goed in is. Hoe men vaak complimenten krijgt over het er goed uitzien en geniet van de aandacht**. Hoe moeilijk het is om op den duur nog verder af te vallen, waardoor vaak de stap gemaakt wordt naar braken, overmatig bewegen of het gebruik van laxeermiddelen. Hoe dit vaak gepaard gaat met leugens. ***

Veel verder kwam ik niet. Het was stigmatiserend en ik was aan het eetstoornis-shamen. Ik legde uit dat het om een serie artikelen zou gaan, waar dit het begin van is en dat dit nu eenmaal is wat heel erg veel voorkomt bij eetstoornispatiënten. Het bleef stigmatiserend. Toen ik vervolgens een berichtje op Instagram plaatste over hoe eetstoornispatiënten vaak zeggen “Ik voel me dik” (ik zei er duidelijk bij dat ik dat zelf ook al die jaren gedaan had) en hoe pijnlijk en beledigend dat is voor dikke mensen, had ik het uiteraard helemaal gedaan.

Natuurlijk werd ik boos in het begin. Ik heb 25 jaar tegen mijn eetstoornis gevochten. Ik zeg er juist bij dat ik dit zelf ook altijd heb gedaan en me nu pas besef dat dit echt heel erg fout is en het dikke mensen met een eetstoornis ervan weerhoudt om hulp te zoeken of zich aan te melden op een forum. Ik schrok ervan. Ik heb me daar juist altijd voor geprobeerd in te zetten en nu ineens besefte ik dat ik dit juist heb tegengewerkt. Ik wilde, en wil, daar graag bewustzijn over creëren en nu kom ik erachter dat ik het tegenovergestelde heb gedaan!

Het stoort me. Dat het kennelijk geen enkel probleem is om te pas en te onpas “Ik voel me dik” (iets wat een verzamelnaam is voor slecht, minderwaardig, vies, ik schaam me, ik vind mezelf lelijk) te roepen, maar als ik benoem dat anorexia gepaard gaat met liegen en bedriegen (wat echt niet anders kan, want niemand in je omgeving gaat zitten toekijken hoe jij jezelf uithongert) ben ik aan het eetstoornis-shamen, een woord wat ik nog nooit gehoord had overigens. Het is een eetstoornis. Een ziekte. Geen enkele ziekte is mooi. Ik maak geen mensen uit voor leugenaar, ik zeg alleen dat de ziekte gepaard gaat met leugens (wat nogmaals, niet anders kan omdat je je eetstoornis moet verbergen voor je omgeving) en daarnaast wil ik ruimte maken voor de mensen die op dit moment een eetstoornis hebben maar geen hulp durven vragen, omdat hun eetstoornis gezien wordt als een gebrek aan discipline, in tegenstelling tot de mensen die anorexia hebben en veelal**** in het begin complimenten krijgen over hun gewichtsverlies.

Heel bewust heb ik de discussie op Twitter gisteren afgekapt. Ik voelde me steeds angstiger worden en voelde paniek opkomen. In mijn werk, aan de balie bij de sociale dienst, heb ik geleerd wanneer een gesprek open of gesloten is. Een gesloten gesprek leidt nergens meer toe, behalve tot woede en agressie en het heen en weer werpen van argumenten. Ons gesprek was duidelijk gesloten, dus beëindigde ik het gesprek. Niet alleen omdat het nergens toe zou leiden, maar ook omdat ik flashbacks kreeg naar een zeer bedreigende situatie op mijn werk. Dat de ander vervolgens dacht dat ik de discussie niet aandurfde, is dan jammer. Ik koos in dit geval voor mijn eigen veiligheid en gezondheid.

De vraag voor mij nu is of ik die artikelen nog wel wil schrijven. Als het iedere keer leidt tot dit soort discussies, dan weet ik niet of het zinvol is. Mijn intenties zijn alles behalve mensen met een eetstoornis beledigen. Dat het af en toe gebeurt kan ik niet voorkomen, dat besef ik maar al te goed. Ik schreef het al boven het artikel van gisteren. Ik noemde het kwetsen. Het wordt gezien als beledigen, opzettelijk pijn doen. Jullie weten allemaal dat ik zo niet in elkaar zit, maar uiteraard weten de mensen die hier nog nooit iets gelezen hebben dat niet. Kortom, twijfel genoeg. Ik weet nog niet wat ik ga doen. Ik wil een totaalbeeld geven, eerlijk zijn over eetstoornissen. Ik denk ook dat ik dat kan, door mijn eigen jarenlange ervaring, door het vrijwilligerswerk op het eetstoornisforum en de vele boeken die ik erover gelezen heb. Ik ga alles eens rustig tegen elkaar afwegen en ik kijk wel of de serie er nog komt of niet. De behoefte die ik voelde om erover te schrijven is op dit moment in ieder geval even helemaal verdwenen. ♥

* Met start bedoel ik de aanzet, het daadwerkelijk beginnen met minder eten. Niet de onderliggende oorzaak van de eetstoornis.
** De aandacht voor het afvallen, het er goed uitzien en de complimenten voor het goed volhouden van het dieet.
*** Vaak wordt er gerommeld met eten, stiekem gebraakt en gelaxeerd. Dit om zo lang mogelijk de eetstoornis verborgen te houden voor de omgeving.
**** Uitzonderingen daar gelaten.

17 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Yvonne schreef:

    Ik dacht dat je gestopt was met Twitter?

    1. Marion schreef:

      Was. Ik miste een aantal mensen te erg!

      1. Yvonne schreef:

        Ah ok.

  2. chucky1012 schreef:

    Jeetje er zijn van die mensen die alles wat een ander zegt en schrijft niet goed vinden en diegene haar/zijn eigen schuld….
    Mensen moeten eens ophouden met die onzin…..
    Tegenelkaar…..
    Het is inderdaad zo dat men elkaar moet helpen waar nodig is…
    Daar schieten we veel meer mee op…
    Heel goed artikel….

    Fijne dag Xoxo

  3. Jenn schreef:

    Ik heb de discussie gedeeltelijk meegekregen op twitter 😦 Rot dat het zo moet, maar hartstikke goed dat je voor jezelf hebt gekozen! En voor die artikelen, doe wat voor jou het beste voelt. Als je ze wil schrijven, doen! Wie weet help je er iemand mee of helpt het op zijn minst jezelf. Laat je daarin vooral niet tegenhouden door anderen, het is jouw blog. En voelt het niet meer goed om ze te schrijven, ook goed, zelfde verhaal.

    1. Marion schreef:

      Ja, ik ben er ook blij over dat ik het op die manier gedaan heb. Ik kende haar verder niet, dus kon ook niet haar toon interpreteren. De toon werd me alleen te fel, daar bood ze zelf de dag daarvoor haar excuses voor aan, dus ik dacht dat het daarna beter zou gaan, maar het leed was al geschied. We zaten al in elkaars irritatiezone. Dan kan je er maar beter mee ophouden. X

  4. Waarover iemand ook een mening spuit, er zullen altijd voor- en tegenstanders zijn. Ik ga ’s winters bijvoorbeeld graag naar de sauna omdat het me een ontspannen gevoel geeft, anderen vinden het een foute bedoening. Anderen kijken graag sport, ik vind het maar niks. Van wat ik ‘maar niks’ vind hou ik me af, en blijf er niet over zaniken.
    Zelf voel ik me niet goed als ik een paar kilootjes bijkom, als een ander toch fluitend door het leven gaat in dezelfde situatie, des te beter voor die persoon.
    Het zou sterk zijn mocht je toch doorgaan met die artikelen, maar ik zou ook ten volle begrijpen mocht je de kritiek erop moe worden/zijn.

    1. Marion schreef:

      Ja dat doorzagen. Gek word ik ervan. Ik heb twee keer heel netjes gezegd dat ik de felheid van het gesprek niet prettig vond en het hierbij wilde laten. Dan krijg je meteen te horen dat je de discussie niet aandurft. Heeft geen ene fuck met durven te maken. Het is een grens trekken en die grens, daar hebben mensen lak aan. Dat leidde dan ook tot het blogje van vandaag. Respecteer je mijn netjes aangegeven grenzen niet? Doei dan.

      Ik vind onze manier erg prettig. Wij denken regelmatig anderes over dingen en dat moet gewoon kunnen zonder elkaar het licht in de ogen niet meer te gunnen.

      Goed weekend, Pannekoek 😊

  5. Xamantha schreef:

    Wauw Marion, jij gaat ook introspectie totaal niet uit de weg! Ik bewonder de manier waarop jij in alle openheid kijkt naar de situatie, zorgvuldig overweegt, je eigen rol beziet en op tijd doorhebt wanneer het overwegen van een andere aanpak gezonder is. Damn woman, ik neem mijn hoed voor je af en maak een diepe buiging.
    Ja, doe wat goed en veilig genoeg voelt. Vertrouw op je intuïtie, juist nu. Maar dat doe je al en je doet het verdomd goed 💛

    1. Marion schreef:

      Oh holy shit wat een toffe reactie. Dank je wel ❤

  6. Mare schreef:

    Misschien moet je als het zware, complexe en intens persoonlijke onderwerpen als dit betreft het niet als een ‘project’ zien maar gewoon op het moment dat het voor jou juist voelt 1 of 2 of 10 artikelen publiceren. Ik zag en zie toch vooral veel mensen die jouw stem erg waarderen, daar zitten vast nog minstens 3 keer zo veel mensen achter die in stilte waarderen en er misschien heel veel aan hebben dat iemand dit of dat eens benoemt. Zinvol? Daar ben ik van overtuigd.
    Zoals je zelf al opmerkt is het bijna gegarandeerd dat je mensen tegen de borst stuit. Sommige mensen communiceren nu eenmaal wat agressiever vooral als ze zich erg kwetsbaar voelen. En jij bent daar gevoelig voor en dus ontgaat je nu even de zin om verder te schrijven. Dat is toch helemaal niet zo erg? Ga door met de dingen die voor jou constructief zijn, en dan komt er vast weer een moment dat je echt even iets kwijt wilt, meestal is dat precies het juist moment om zo iets dan ook te zeggen/schrijven 🙂

    (sorry als dit een beetje belerend overkomt van iemand die verder nooit reageert, dat is beslist niet de bedoeling maar misschien helpt het om er op deze manier tegenaan te kijken. Zo niet dan gewoon negeren natuurlijk)

    1. Marion schreef:

      Ja, dat is denk ik een beter plan. Het was voor mij alleen van belang dat men zou weten dat er meerdere kanten belicht zouden worden, in de hoop dat dit, dit aangevallen voelen, niet zou gebeuren. Dat werkt dus helaas niet zo, dus dan is het wellicht handiger om het voor mezelf zo makkelijk mogelijk te maken. We gaan het gewoon zien.

  7. mariellemarielle schreef:

    Wat vervelend zeg!
    Je intenties vond ik supergoed en ook was/ben je juist zo zorgvuldig in hoe je dingen uit wilt leggen en formuleren.

    Ja, je zult mensen tegen het been stoten als je hierover schrijft, zeker ook mensen die kwetsbaar zijn, die zelf nog (diep) in hun eetstoornis zitten, dan kun je bepaalde dingen heel anders opvatten, interpreteren.

    Ik vind het naar te lezen dat je weer die dreiging voelde, lijkt me moeilijk dit weer zo te voelen.

    Pas op jezelf en ik hoop ook dat je bij jezelf blijft met het schrijven en de artikelkeuze!

    Fijne zaterdag

    1. Marion schreef:

      Ja, daar was ze ook zo boos over. “Ik laat me niet diskwalificeren omdat ik nog een eetstoornis heb!” Het is lastig, want het zal toch gebeuren. Hoe vervelend ook, je kan bepaalde dingen nu eenmaal pas zien en herkennen als je hersteld bent.

      1. mariellemarielle schreef:

        absoluut!

  8. Rian schreef:

    Hee Marion.

    Allereerst: doe wat voor jou OK voelt. Ik heb geen twitter o.i.d. Ik hoop dat de artikelen er mogen komen. Het zou mij enorm helpen om gedachten en patronen beter te begrijpen.

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, dat is fijn om te horen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.