17 juli 2018

Ik heb wederom geen wifi en dat bevalt me eigenlijk best wel goed. Gisteren viel alles om de haverklap uit. Geen internet. Geen telefoon. Gelukkig voor Peter bleef de televisie het wel doen. Alleen vanavond zou het wel fijn zijn als het internet niet uitvalt, want dan hebben we weer een online meeting, deze keer met de groep van de Tarot School.

Gisteren schreef ik al dat er een flinke financiële tegenvaller op ons neerdaalde. We leven al redelijk zuinig. Gaan niet op vakantie. Gaan nooit uit eten. Geven geen feestjes of wat dan ook. Toch hebben we redelijk veel kosten. Ik heb een zalf die goed werkt voor mijn hidradenitis, maar die kost 16 euro per tube. Ik doe er nog geen maand mee. Ik heb verband, tape, pleister en Betadine nodig voor de wondverzorging. Ik moet vaak beddengoed wassen doordat mijn wonden lekken of bloeden. Daarnaast heeft Peter ook een aantal problemen die extra kosten opleveren, maar over zijn situatie schrijf ik niet. Kortom, de helft van het geld wat we nu overhouden, zo’n 45 euro in de week, gaat al op aan extra kosten. De rest moeten we dan met z’n tweetjes van leven.

Van die 25 euro per week kan ik geen opleiding betalen. Ik zag dan ook geen andere optie dan ermee te stoppen, maar mijn ouders gingen daar niet mee akkoord. Ze zien zoveel vooruitgang in mij, nog meer dan tijdens therapie, en daarom boden zij aan de opleidingskosten op zich te nemen. Maandelijks maken ze nu een bedrag over (inclusief nog wat extra’s), zodat ik niet hoef te stoppen met de opleidingen. Ik kan niet eens omschrijven hoe dankbaar ik hen ben.

Ik krijg vaak financiële ondersteuning van mijn ouders en dat is niet altijd makkelijk. Meestal neem ik het met liefde aan, want mijn ouders zullen me het echt niet geven als ze het zelf niet kunnen missen, maar gisteren lukte het in eerste instantie niet. Ik voelde me zo vreselijk. Ik voelde me gewoon een fucking loser. 41 jaar en nog steeds bij je ouders moeten aankloppen voor steun. Het is niet de eerste keer dit jaar, geloof me. Mijn ouders zijn blij dat ze ons kunnen ondersteunen en het enige wat ze willen is mij gelukkig zien. Met dat in mijn achterhoofd nam ik de maandelijkse financiële ondersteuning met dank aan. Al was het nog met gebogen hoofd.

Het artikel van gisteren heb ik verwijderd. Ik doe het zelden, maar het werd me even teveel. Reacties hier, op Twitter en op Facebook die me zwaar vielen. “Het is goed te doen met 45 euro. Je kunt er zelfs van sparen.” Allemaal waar, in bepaalde situaties, maar niet in die van ons. Ik moet dat naast me neerleggen, maar dat lukt me niet. “Gewoon de auto eruit doen en op de fiets langs de winkels met aanbiedingen! Scheelt je zo 40 euro in de maand!” Lieve mensen, ik kán niet fietsen. Ik ben afhankelijk van mijn auto. Daarnaast als is ik geen auto meer heb, hoe kom ik dan bij mijn ouders, de enige mensen waar ik nog zo’n beetje over de vloer kom? Hoe kom ik in de natuur, de enige plek waar ik echt tot rust kom? Moet ik mezelf al die kleine beetjes plezier die ik nog heb in mijn leven ook ontnemen? Ja, uiteraard, als mijn ouders niet zo gul waren geweest had ik geen keuze gehad, maar goddank zijn mijn ouders wel gul en kan ik op die manier zowel mijn opleiding blijven volgen als de auto houden. Ook Storytel kan ik houden, omdat mijn ouders bovenop het geld voor de opleiding nog wat extra’s overmaken. De krant en tv, zo’n beetje Peter’s leven en contact met de buitenwereld, kunnen we daardoor ook aanhouden. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe gelukkig mijn ouders ons hiermee maken.

Aan de mensen die gisteren gereageerd hebben, ga geen excuses maken. Ik snap jullie reacties helemaal. Het komt uit een goed hart en het is geschreven met alle goede bedoelingen. Het zijn ook niet de reacties zelf die me deden besluiten het artikel offline te halen, maar wat de reacties in mij losmaakte. Ik werd even te zeer met de neus op de feiten gedrukt over hoe beperkt ons leventje is geworden door onze ziektes. Het is zwaar. Ik doe alles buitenshuis, ondanks mijn ziekte. Hoeveel pijn en hoeveel angst ik ook heb, ik moet de deur uit. Soms is dat een zegen, want het dwingt me om in beweging te blijven, soms is het de hel. Hulp vragen is moeilijk, omdat ik met mijn OPS zit. Liever pijn en moeheid, dan een hele dag in angst leven omdat ik iets uit handen moet geven en dat er in de loop van de dag een deurbel gaat. Ik kan maar zoveel tegelijkertijd aan en ik moet continue balanceren tussen mijn geestelijk welzijn en mijn lichamelijke gesteldheid. Dat is een dagelijks gevecht, welke ik op dit moment vrijwel altijd win. Het gaat me goed af, maar het is leven op het randje. Zelfs woorden kunnen mij uit balans brengen en mij van het randje doen afdonderen. Daarom ben ik zo voorzichtig met reacties, commentaar en discussies. Dat trekken mensen zichzelf vaak aan, maar maak je niet druk, ik doe het voor mezelf.

Ik ga discussies niet uit de weg omdat ik ze niet aandurf, maar omdat ik ze niet aan wil gaan. Ik zet soms de reacties uit, omdat pijn en verdriet gewoon bij het leven horen en het helemaal niet helpend is als mensen op zo’n moment voor jou gaan relativeren. Tegenwoordig moet je alles maar naast je neerleggen en accepteren. “Ja, als je een blog schrijft kun je een reactie verwachten.” Dat is waar, maar moet je daarom maar met iedereen in discussie gaan? Openstaan voor meningen waar je jezelf helemaal niet in kan vinden? En heb je er ooit over nagedacht wat er in jou verandert als je niet meer kunt reageren? Daar een volgende keer over, want ik zit aan de 1000 woorden en dat is meer dan genoeg!

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Raak Me schreef:

    Iemand op dsmmeisjes zei eens over goedbedoelde raad en adviezen; wees er voor me maar geef geen oplossingen. Ik wil het niet alleen doen, maar wel zelf.

    Ik weet niet of het helemaal van toepassing is op de raad die je kreeg, maar vond het te mooi om niet te delen. Sterkte op het randje, je doet het goed.

    1. Marion schreef:

      Heel erg raak! Precies dat! Dank je wel voor delen! ❤

  2. Xamantha schreef:

    Zo blij te lezen dat je opleiding door kan gaan! En ook dat je ouders zien hoe belangrijk het voor je is.
    Mijn ouders hebben ons in het verleden ook geregeld geholpen op financieel vlak. Dat voelde dubbel, maar dát er geholpen werd was zo fijn.

    Ik wens je een mooie meeting toe, fingers crossed voor gewoon online kunnen zijn!

    1. Marion schreef:

      Ja, het is ontzettend fijn dat er hulp is en het maakt mijn ouders weer blij dat ze mij kunnen helpen. Dank je! Heb er alweer zin in!

  3. Rob Alberts schreef:

    Bemoedigende groet,

    1. Marion schreef:

      Komt goed! Dank je!

  4. Yvonne schreef:

    Ik had je blog niet gelezen en toen ik het wilde gaan lezen was het weg. Nu snap ik waarom. Jammer dat er zoveel commentaar op kwam…

    1. Marion schreef:

      Ik begrijp de reacties wel, maar het werd me gewoon even teveel. Gelukkig zijn het mijn accounts en kan ik alles gewoon weer verwijderen 😉

      1. Yvonne schreef:

        Maar toch jammer dat iedereen er wat van moet vinden 😕

  5. mariellemarielle schreef:

    Sterkte!! Ik heb de blog niet gelezen maar ik heb echt met jullie te doen! Het is niet makkelijk!
    Heel fijn dat je ouders bijspringen maar ik kan me voorstellen dat dit soms ook heel lastig kan zijn voor je!
    Ik wens jullie veel sterkte!!
    Denk aan je en leeft met je mee!!!

    Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.