Schrijven lucht op

Muziek en boeken luisteren, de Tour kijken, beetje Twitteren. Zo kom ik de dag door op het moment. Tot nu toe sta ik wel iedere dag op, al is het maar voor twee of drie uurtjes, maar hoe lang dat nog gaat lukken weet ik niet. Uit bed komen gaat prima, van een stoel of bank opstaan en traplopen is lastiger. Nee, als dit het standaard weer zou zijn hier in NL, dan zou ik serieus elders gaan wonen. Dit is gewoon geen kwaliteit van leven meer.Β 

De berichtjes op social media, over dat we eens op moeten houden met klagen over de warmte en gewoon moeten genieten, komen hard aan. De lieve ondersteunende berichtjes echter ook. Het is soms net wat je nodig hebt om het volgende uur door te komen. Net als de Tour. Het was spannend gisteren en wat is het fijn om dan gewoon boven op bed, op je tablet, de hele etappe te kunnen volgen. Zalig.

Ik eet op dit moment met mijn handen. Mes en vork vasthouden om iets door te snijden doet te zeer. Lepelen lukt gelukkig wel, dus yoghurt en ijs gaan ook prima. Ik eet voornamelijk brood en salade. Vanavond eten we verse pizza. Gaat Peter maken en in punten snijden. Dan kan ik het zo naar binnen happen.

Gisteren waren een aantal van mijn vingers zo opgezet en dan met die wondjes, blaasjes en eczeem erop, ik kon ze verdorie niet meer buigen. Na een iets koelere nacht zijn de zwellingen gelukkig weer afgenomen en kan ik weer eventjes wat dingen doen. Ik ga nu naar de winkel en een vuilniszak wegbrengen. Leuk plan, die ondergrondse containers, maar je moet wel een straat verder lopen om je afval weg te brengen. Allemaal dingen die ons nu problemen opleveren.

Peter heeft gisteravond laat de kliko buiten gezet. Die kwam een buurvrouw tegen die met een stok loopt. Die deed ook een poging haar kliko weg te brengen, maar dat lukte natuurlijk niet. Gelukkig kon Peter hem voor haar meenemen. Ze herkende Peter niet. We wonen hier al 5 jaar of zo, maar Peter komt zelden buiten. “Ik ben de man van Marion. Die met die groene auto. Je belt wel eens bij ons aan of ze hem even weg wil zetten alsΒ  je aan het vegen bent.” Toen viel het kwartje. Ik denk dat de meeste mensen hier in de buurt Peter niet kennen. Gek eigenlijk, maar ja, dat krijg je al je zelden buitenkomt.

Zo, lieve mensen, ik ben weer even mijn frustraties en verdriet kwijt. Schrijven helpt, dus al is het iedere dag een beetje hetzelfde verhaal, ik blijf het doen. Schrijven lucht op.

Fijne dag vandaag. β™₯

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Rob Alberts schreef:

    Sterkte

    De warmte blijft nog even ….

    Bemoedigende groet,

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Rob!

  2. Nina schreef:

    De zomer is inderdaad niet voor iedereen alleen maar plezier…Hier bij ons gaat het volgende week nog warmer worden dus ik hou mijn hart al vast. In zo’n periode zou ik liefst gewoon ’s nachts leven en de warme dagen maar een beetje wegslapen. Of naar de kust verhuizen, daar is het klimaat wat milder. Veel succes daar hoor, ooit wordt het weer herfst! πŸ˜‰

  3. Saar schreef:

    Mijn moeder heeft ook meer deugd van warm dan van koud weer (voor de spieren en gewrichten enzo), maar dit is ook teveel voor haar hoor. Het is voor de meeste mensen echt net iets teveel van het goede, geloof ik.
    Sterkte de komende week! En blijf maar schrijven. Zeuren kan opluchten, omdat je het gewoon even kan loslaten zo.

  4. mariellemarielle schreef:

    Wat ik ook schrijf, het kan toch niet voldoende zeggen…
    Het is gewoon zo erg voor je, gezondheid….het is zo erg als dat niet loopt. Word jij ook wel eens bang? Een soort nare angst die je bij je draagt bijv? Dat je je gedachten er niet vanaf krijgt?

    In elk geval, het minste wat ik kan doen is aan je denken, met je meelezen/leven en bidden.

    Take care!

    1. Marion schreef:

      Alles is voldoende. Alle kleine beetjes helpen me de dag door. Ik vind het zo bijzonder hoe jij praktisch iedere dag de tijd neemt om even een reactie te geven. Ik waardeer dat echt enorm.

      Ik ben niet bang wat betreft mijn gezondheid. Ik kan er soms wel even heel verdrietig en moedeloos van worden. Ik heb zoveel geluk dat ik weet dat het altijd weer beter zal gaan worden. Ik wou dat jij die zekerheid ook had, maar ik weet dat dat niet zo is. Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn en ik denk echt heel vaak aan je.

      Jij ook. XX

      1. mariellemarielle schreef:

        je raakt me…je bent een lieverd…echt..het is inderdaad angstig, heel angstig maar het gaat nu om jou en met jou gaat het nu niet goed en dat vind ik echt erg voor je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.