Hoe gaat het zonder therapie?

De laatste keer dat ik therapie had was eind mei. Het laatste gesprek met een therapeut, een gesprek om te stoppen met de behandeling, was op 19 juni. Ondertussen heb ik dus al twee maanden geen therapie meer en wat ik van tevoren al had verwacht, het gaat beter dan ooit met me.

In juli 2014 begon mijn therapiereeks. In totaal ben ik dus zo’n vier jaar in de weer geweest met diverse therapieën en verschillende therapeuten. De eerste therapie, cognitieve gedragstherapie, was zwaar, maar wel effectief. Ik zat toen nog in een klinische depressie en dat maakte het extra zwaar. Tijdens de therapie heb ik dan ook geen enkele verbetering gemerkt. Ik kon achteraf pas zien wat het allemaal voor me gedaan had. Peter beaamt dit. Hij kon de vooruitgang, al was die nihil, wel zien.

Vervolgens kwam het drama angsttherapie. Ik had goede moed dat dit me zou kunnen helpen, maar het pakte compleet anders uit. Waar het me tijdens de CGT nog wél lukte om bepaalde angsten aan te gaan, lukte dat bij de angstbehandeling helemaal niet. Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar dit lag volledig aan de aanpak van de therapeute waar ik geen enkele klik mee had. De manier waarop zij mij benaderde was compleet verkeerd en ik was niet bij machte dit tegen haar te zeggen. Hierdoor durf ik wel te zeggen dat ik tijdens deze behandeling gehertraumatiseerd ben. Ik werd doodsbang voor haar en het is een geluk dat ik uiteindelijk iedere keer heelhuids thuis ben gekomen na een sessie.

Vervolgens kwam ik bij Anne terecht ter overbrugging voor de schematherapie waarvoor ik op de wachtlijst werd gezet. Anne. Lieve, lieve Anne, die mij er weer bovenop kreeg. Me zelfvertrouwen en kracht gaf om de boel weer op te pakken en door te gaan. Wat was het een gigantische klap toen ik er in december achterkwam dat ze was overleden. Ik ben haar zo dankbaar voor wat ze voor mij heeft gedaan in die hele korte tijd dat ik bij haar mocht zijn. Zo vreselijk als de angstbehandeling was, zo goed en fijn was de overbruggingsperiode bij haar.

De volgende therapieën, de schematherapie, de medische psychologie, de individuele psychotherapie, ze liepen allemaal op niets uit. De ene behandeling was te zwaar, de andere niet geschikt en ondertussen ging het steeds beter met mij. Het niet meer in therapie zijn deed me goed en dat zag mijn laatste therapeut ook. Er was geen hulpvraag  meer en een probleem creëren omdat een instantie vindt dat ik therapie nodig heb, zou natuurlijk te zot voor woorden zijn. We besloten dan ook de behandeling te stoppen en die beslissing namen we op 19 juni j.l.

Het bleek de juiste beslissing. Het gaat mentaal goed met me. Natuurlijk neem ik geen deel meer aan het ”echte” leven. Ik werk niet meer. Kom buiten mijn familie en een enkele vriendin bij niemand meer over de vloer. Ontvang geen visite thuis. Ben niet aangesloten bij een sportclub of vereniging. Doe geen vrijwilligerswerk meer. Maar ik ben wél verlost van mijn extreme angsten, wekelijkse paniekaanvallen, eetstoornis en last but not least, ik wil niet meer dood. Ik slik nog wel antidepressiva. Die halen de scherpe randjes er vanaf, zodat ik fatsoenlijk mijn dagelijkse dingen kan doen en niet al te diep terugval in depressieve episodes. Kortom, stoppen met therapie was voor mij, op dit moment, de beste keuze die we konden maken. ♥

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Geri schreef:

    Je creëert een mooi leven voor jezelf en Peter binnen de (on) mogelijkheden die je hebt. En je inspireert anderen, zoals mij. Je ontwikkelt jezelf. Ik hoop echt dat je nu van de therapie omdat een instantie het wil af bent.

    1. Marijke schreef:

      Zo enorm door de mangel gehaald en alsnog mentaal opknappen…dat zegt veel over je kracht! En ik sluit me aan bij Geri: je leeft je leven op de manier die voor jou goed en haalbaar is. Binnen die manier ontwikkel je je ook nog eens enorm.
      Zo fijn dat het stoppen met de laatste therapie precies de juiste keuze was. Dat wist je zelf allang, die intuïtie van jou is feilloos ❤

  2. mariellemarielle schreef:

    Ik ben blij dat het je zo goed doet.
    Ik denk dat therapie iemand zeker kan helpen en soms is dat na een onwijs zwaar traject maar jij ging er echt aan onderdoor en als ik lees hoe het nu met je gaat op dit vlak!
    Fijn voor je.
    Lieve groetjes

  3. Dat het mentaal goed met je gaat heb je helemaal aan jezelf te danken. Knap!

  4. chucky1012 schreef:

    Wauw….
    Zo goed van jou en respect…..

    Xoxo

  5. TypischMij schreef:

    Wat enorm fijn voor je, ik gun je dit van harte❤️

    Zelf heb ik langere tijd geleden een therapiepauze gehad die bijna twee en half jaar geduurd heeft, geen einde behandeling, maar een pauze. De eerste twee jaar verliepen vlekkeloos, maar daarna toch ingestort. Omdat mijn psychiater onverwachts langdurig ziek werd en zijn vervanger mij liet verzuipen. Daarvan draaide ik door en kon vanaf half mei 2012 helemaal opnieuw beginnen met therapieën waar ik nog steeds mee geholpen wordt wat ook nog wel jaren in beslag gaat nemen. Maar die therapiepauze van een tijd terug, die bijna twee en half jaar duurde, ben ik zo trots op en dat pakt niemand mij meer af.

    1. Marion schreef:

      De juiste behandelaar is zo gigantisch belangrijk. Daarbij valt of staat eigenlijk alles. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.