Hoe gaat het zonder eetstoornis?

Op 21 januari 2017 schreef ik nog een artikel over dat ik op mijn hoede moest zijn. Dat de directe voordelen, de directe resultaten van de eetstoornis helder in beeld voor me lagen. Het kostte me betrekkelijk weinig moeite om ze links te laten liggen. Dat is denk ik herstel. Het zien, het weten, het beseffen, maar niet toegeven. Dat was anderhalf jaar geleden. Daarna heb ik geen verlangen meer terug naar de eetstoornis gehad.

Komt er een punt dat je voorgoed hersteld bent? Ik denk het wel. Ik denk dat ik daar nu ben. Waar ik bij mijn vorige herstelperiodes nog altijd en doorlopend terug verlangde naar de controle, de restrictie en de afleiding, kan ik me daar nu niets meer bij voorstellen. Ik heb nu een gezonde relatie met eten. Ik eet wanneer ik honger of trek heb. Voel me nooit schuldig na het eten van iets. Voel me ook niet meer trots of tevreden als ik een dag weinig eet. Maak me ook geen zorgen meer als ik een dag weinig eet. Punten die ik bij eerdere herstelpogingen nooit bereikt heb.

De laatste tijd ben ik wel heel veel bezig met eetstoornissen. Ik ben natuurlijk mijn hele leven bezig geweest met mijn uiterlijk. Ben om mijn lengte en gewicht vaak anders behandeld. Ben nooit klein geweest. Heb nooit kind kunnen zijn. Het kind zijn probeerde ik terug te halen met mijn eetstoornis. Zo klein en licht mogelijk worden. Zo kwetsbaar en afhankelijk mogelijk worden. Zorg nodig hebben, zoals een kind dat nodig heeft. Natuurlijk heb ik dat nooit bereikt. Als eetstoornispatiënt trek je je terug. De mensen die voor me konden zorgen, duwde ik juist van me af. Ik wilde alles zelf doen, zowel om de controle te behouden als niemand tot last te willen zijn. Ik wilde onzichtbaar worden, maar maakte mezelf juist zichtbaar door steeds dunner te worden. Dat de huisarts zijn zorgen over me uitsprak, voelde als de grootste overwinning ooit. De zorg die men mij wilde geven weigerde ik echter. Het was een leven vol tegenstrijdigheden waarin ik nooit de juiste keuze kon maken.

Het is moeilijk om uit te spreken wat ik echt zou willen zeggen. Veel mensen die nog in de eetstoornis zitten voelen zich aangevallen, worden boos, maar ik ga het toch doen, want het is in belang van mijn eigen herstel. Ik heb geen therapie meer, maar heb nu mijn eigen weg gevonden om in het reine te komen met mijn verleden. Dat is gehoord worden. Terugdenken, opschrijven, delen, verwerken en weer verder kunnen. Ieder verhaal heeft het recht om verteld te worden. Zo ook het mijne.

Toen mijn anorexia omsloeg in NAO, omdat ik geen ondergewicht meer had, was ik niets meer. Ik viel overal buiten. Mijn eetstoornis was niet meer zichtbaar en ineens leek ik verloren. Net als al die anderen met een onzichtbare eetstoornis en dat zijn er veel. Heel erg veel. Dun zijn is iets waar we in deze maatschappij naar streven. We hebben respect voor mensen die een dieet volhouden en we hebben medelijden met mensen die doorslaan en anorexia ontwikkelen. Aan de andere kant vinden we dikke mensen maar slapjes, kijken velen zelfs op hen neer en de eetstoornis die erachter kan zitten, die ziet niemand. Op medeleven hoeft de dikke eetstoornispatiënt niet te rekenen. Dat maakt mij boos. Toen ik ondergewicht had, was er medeleven. Medelijden zelfs. Is het gek dat ik de onbedwingbare behoefte heb om te schrijven dat ik dat medeleven echt niet altijd waard was?

Laatst zag ik een show op tv over anorexia. De anorexiapatiënte was daar met haar ouders. Haar ouders waren de wanhoop nabij. Ze hadden haar uit de kliniek gehaald, omdat haar behandeling niet meer vergoed werd. Om haar met de neus op de feiten te drukken hadden ze een levensverzekering afgesloten. Er ging een schok door het publiek. Wat een onmensen! Dat kan je toch niet maken! Je eigen dochter! Ze verdienen het niet om ouders te zijn, werd er in de reacties gezegd. Alle medelijden ging uit naar de graatmagere vrouw die echter net daarvoor had bekend dat ze dit onder andere deed om haar moeder een hak te zetten. Dat ze genoot van de aandacht die ze door haar ziekte kreeg en dat ze wist dat dit een vreselijk zieke manier was om aandacht te krijgen, maar dat ze er niet mee kon stoppen.

Het zijn altijd de ouders waar men boos op wordt, maar geloof me, je kan niet zo dun worden zonder de boel te besodemieteren. Zonder te liegen en bedriegen. Het zou toch ook waanzin zijn als je ouders of een partner hebt die jou gewoon zonder slag of stoot jezelf kapot laten maken? In de eetstoorniswereld wordt dit heel zacht compenseren genoemd. Je eet en gaat daarna braken, laxeren, extreem bewegen of je volgende maaltijden overslaan. Al die laatste dingen gebeuren in het geniep. Je stelt jezelf boven alles en iedereen. Daar kan je niets aan doen, je bent tenslotte ernstig ziek, maar het ontkennen van die kant en/of het goed praten daarvan, is zo onrechtvaardig ten opzichte van de familie en vrienden. Mijn familie en vrienden.

Ik heb mijn ouders en zus een hel bezorgd vroeger. Je ouders, je zus, zoveel ellende aandoen, is niet goed te praten. Ook niet als het om een hele ernstige ziekte als anorexia gaat. Ik moet hiermee in het reine komen en dat doe ik door dit hardop uit te spreken. Nou ja, op te schrijven, want uitspreken is nog te lastig voor me. Om verder te kunnen, moet ik mijn verhaal vertellen en dit is mijn verhaal. Niet het jouwe. Niet jouw ervaring. Niet jouw beleving. Laat mijn verhaal alsjeblieft bestaan. ♥

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. chucky1012 schreef:

    Goed geschreven en precies zoals het is…..

    1. chucky1012 schreef:

      Goed van jou dat er voor uit kan komen en ik weet zeker dat er velen zullen zijn die dit niet kunnen of durven….

      Fijne dag Xx

  2. Emily Lotus schreef:

  3. Spike schreef:

    Bedankt voor dit artikel. Rechtuit zoals het is.

  4. mariellemarielle schreef:

    supermooi geschreven!!
    x

    1. mariellemarielle schreef:

      Dapper dat je zo open en eerlijk bent!

  5. TypischMij schreef:

    Dapper van je en heel mooi verwoord, respect ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.