Delen

Het zal niemand ontgaan zijn dat ik op dit moment een intense behoefte heb om te delen. De afgelopen jaren op mijn blog schreef ik en vond ik het heerlijk om reacties te krijgen. Nu merk ik dat er vooral behoefte is aan delen zonder daar reacties op te krijgen. Dat heeft meerdere redenen.

Verandering
De belangrijkste reden van het willen delen zonder reacties erop te krijgen, is dat ik niet wil dat er iets verandert aan hetgeen ik heb gedeeld. Als ik, bijvoorbeeld, een gedicht deel, dan komen daar veelal reacties op als “Mooi!” of “Waar gaat dit over?” of “Ik hou niet van gedichten.” Er komt altijd een vervolg op. Er wordt een extra lading gegeven aan wat voor mij eigenlijk geen extra lading behoeft.

Tijd
Het kost veel tijd. Je krijgt een melding binnen van een reactie of je houdt je blog in de gaten of er reacties zijn. Je moet de reacties lezen, ze in je opnemen en als het even kan er ook nog op reageren. Nu is mijn blog niet zo groot dat de reacties binnenstromen, maar toch haalt het me keer op keer uit mijn concentratie. Het is dus niet echt tijdgebrek, maar meer dat het me uit mijn concentratie haalt en me afleidt van o.a. de studies die ik nu doe. Daar zit een deadline op en die moet ik halen. Voor nu dus even de rust die het geeft om te weten dat de reacties uitstaan. Heel prettig.

Lezen om te lezen
We zijn gewend om overal op te reageren. Facebook, Twitter, Instagram, blogs. We lezen en reageren. We lezen ook steeds meer om te reageren. Tijdens het lezen zijn we heel druk bezig een mening te vormen. Die hebben we straks tenslotte nodig om te kunnen reageren. Maar hoe lekker is het toch altijd om een boek te lezen en helemaal in het verhaal op te gaan? Dat in het verhaal opgaan is mogelijk omdat we lezen om te lezen en niet lezen om te reageren. Ik reageer zelf ook veel minder op andere blogs en posts. Soms trekken mensen daar de conclusie uit dat ik hen niet meer lees, maar dat is niet zo. Er zijn een aantal blogs die ik wekelijks, soms zelfs dagelijks, met heel veel plezier lees en ik vind het erg prettig om niet altijd die drang te voelen om er iets over te zeggen. Die drang die ik tot een jaar terug nog wel heel erg had. Of het gevoel van moeten reageren. Die persoon moet tenslotte wel weten dat ik zijn of haar artikel heb gelezen! Dat is nu helemaal weg en dat is heerlijk.

Azijnpissers en bemoeials
Als laatste zijn er nog de azijnpissers. De mensen die alleen maar reageren als ze iets te zeiken hebben. Je hoort ze nooit iets leuks of aardigs zeggen. Alleen maar zeiken. Alleen maar stoken. Het is een genot om te weten dat ze hier nu bot vangen. Zeik maar in je eigen achtertuin, maar niet meer in de mijne. Hetzelfde geldt voor de bemoeials. Die vinden dat ze het recht hebben verworven om zich met je te bemoeien. “Daar vraag je om als je blogt.” Nee hoor, absoluut niet.

De moraal van het verhaal
De reacties blijven voorlopig even uit. Zie mijn blog echt maar even als dat tijdschrift. Lees de dingen die je leuk vindt. Laat links liggen wat je niet boeit. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik voel gewoon die enorme behoefte om alles wat ik leuk, mooi en boeiend vind met jullie te delen. Dat doe ik dan ook maar en het is aan jullie wat je ervan leest, luistert en bekijkt. ♥