23 augustus 2018

Morgen komt mijn nieuwe matras. Ik heb nu tijdelijk geen matras, omdat we die een maand terug in een hysterische bui, we dachten dat we bedwants hadden, in de auto geslingerd hebben en naar de stort hebben gebracht. Uiteraard hadden we niet zo één twee drie geld voor een nieuw matras en dus sliepen we om en om in bed.

Dat klinkt onhandig en ik moet toegeven, dat is het soms ook wel, maar in ons geval was het niet echt een drama. Peter gaat het liefst pas vroeg in de ochtend naar bed en ik stap regelmatig om die tijd mijn bed al uit. Er zijn zelfs periodes geweest dat dit onbewust zo ging en dat we elkaar eigenlijk alleen ’s ochtends op de trap tegenkwamen. Nu hebben we onze schema’s even moeten aanpassen, maar dat ging prima. Toch ben ik blij dat morgenochtend mijn matrasje komt. Scheelt ook weer in het zeulen met kussens en lakens, want daar ben ik dus echt een zeikerd in: Ik lig alleen onder mijn eigen deken en met mijn hoofd op mijn eigen kussen. Geen uitzonderingen mogelijk.

Is het niet ongezellig, apart slapen? Slapen is toch altijd ongezellig? Buiten dat, Peter snurkt. Om gek van te worden! En hij wil altijd met de tv aan in slaap vallen, maar omdat hij aan één kant doof is, moet dat ding ook nog eens teringhard staan. Daarnaast wil ik graag met een luisterboek aan in slaap vallen en als hij de tv zo hard heeft staan moet mijn luisterboek weer harder en voor je het weet staat de buurman hier op de stoep met een mes in zijn handen, want we weten ondertussen allemaal waar hij toe in staat is.

Maar, lieve mensen, ik begin me mentaal weer ietsje beter te voelen en dat is wel heel erg fijn. Ik ben nog niet uit het dal, dat bleek ook wel een beetje uit mijn post van vanochtend, de dood wordt nog enorm verheerlijkt, maar het zal niet lang meer duren voordat ik weer zin krijg om eens naar buiten te gaan. Als mijn lichaam nou ook nog eens mee gaat werken, dan ben ik een tevreden mens.

Voor nu, of straks, slaap lekker! ♥