Herfst

Ben ik hoog sensitief? Traumatisch overgevoelig? Kwetsbaarder dan anderen? Het maakt niet zo heel veel uit hoe je het noemt. Feit is dat de wereld voor mij te hard, te grof, teveel is. Als ik dingen met hart en ziel schrijf en op internet plaats en iemand maakt dat belachelijk, dan roept dat herinneringen op aan vroeger. Uitgelachen worden. Belachelijk gemaakt worden. Willen verdwijnen.

Als klein kind wilde ik vaak al verdwijnen. Gewoon niet bestaan. Thuis blijven bij mijn moeder. Beschermd worden tegen de boze buitenwereld. Het was gewoon teveel. Niet mee mogen doen. Niet mee kunnen doen. Later, op de middelbare school, werd ik opstandig. Ik deed gewoon niet mee. Zo kon ook niemand mij zeggen dat ik niet mee mocht doen. Daarna de verslavingen, de eetstoornis, de trauma’s en vervolgens het pesten op mijn werk. Ik schreef het al zo vaak en ik schrijf het nu weer; ik ben onherstelbaar beschadigd.

Ik schrijf dit eigenlijk niet voor jullie. Ik schrijf dit voor mezelf. Het maakt niet uit dat ik dit al tig keer geschreven heb. Als ik het kwijt moet, moet ik het kwijt. Al schrijf ik iedere dag ditzelfde verhaal. Als ik dat wil, moet ik dat doen. Als dat mijn manier is om te overleven, dan doe ik dat. Ik wil niet meer dood. Ik vind het leven nog steeds niet tof, maar ik zie weer mogelijkheden her en der.

Mijn haat naar mensen, ik haat haat, maar ik kan niet ontkennen dat het haat is, wordt wel steeds groter. Niet naar jullie of naar mijn familie, maar de mensen op internet die anoniem anderen belachelijk maken. Ik schrijf iets vanuit mijn hart en als ik dan uitgelachen wordt, ja door middel van zo’n simpele smiley wat niets voor zou moeten stellen, dan roept dat bij mij alle pijnlijke emoties op van het vroeger uitgelachen worden. Ik zou willen dat het anders was, maar het is niet zo. Zo kwetsbaar ben ik. Ik schreef het al eerder:

My heart
Cold and naked
Laying on the street
For everyone to see
And step on

Dit zal nooit anders worden. De wonden zijn te groot om nog te helen en dat is oké. De wereld zal zich niet aan mij aanpassen, maar de tijd dat ik mij aanpaste aan de wereld is ook voorbij. Ik pas mij niet meer aan, maar trek mij terug. In een kleine, veilige wereld, die bestaat uit familie en een enkele vriendin.

De herfst komt eraan. Ik ga mee met de tijd. Loslaten. Kleur bekennen. Naar binnen keren. De wereld verkleinen. Denken. Overwegen. Uitrusten. Tot mezelf komen. Het voelt goed. ♥

12 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Lot schreef:

    we blijven meelezen wat je ook schrijft

  2. Saar schreef:

    Je artikel zet mij aan het denken. Ik geloof dat ik er vanavond ook wat over schrijf.
    Geniet van de herfst. Van het frisser worden. Van het loslaten. En van alle mooie kleuren ❤

  3. Marcus schreef:

    Wij lezen graag en of dat telkens hetzelfde is, dan nog.

  4. Herfst is voor jou het afscheid nemen van die hete zomer vol ongemakken.
    Hou je sterk!

    1. Marion schreef:

      Ja, langzaam aan kom ik weer een beetje tot leven en trekken de ontstekingen weg. Komende dagen even uitkijken weer, maar als straks de herfst echt begint, dan kan ik weer gaan wandelen. Kijk er nu al naar uit!

  5. mariellemarielle schreef:

    KUS!
    Schrijf het vooral van je af!!! Ik vind het gewoon heel heel erg voor je!!! Dat wat je overkomen is, maar ook in het algemeen die verharding van mensen.

    Sterkte en je schrijft prachtig, zo beeldend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.