Stoppen met bloggen?

Ondertussen ben ik gedegradeerd tot op mijn buik liggen. Zitten gaat echt niet meer. Het is te pijnlijk. Morgen om 9:30 uur naar de huisarts. Kon het vandaag niet? Vast wel als ik had doorgedramd, maar you know me. Ik geef de assistente de mogelijkheid om me morgen in te plannen op een presenteerblaadje. “Het valt wel mee hoor. Het heeft geen haast. Ik heb geen pijn, het is alleen lastig.” Ik heb geen pijn. Belachelijk. Ik kan niet eens zitten. Hoezo geen pijn? Maar dat is typisch hoe ik ben. Ik wil het niet doen, mezelf wegcijferen, maar soms kan ik mezelf niet tegenhouden. Ik luister dan met stomme verbazing naar mezelf. “Ik doe alles wat ik moet doen hoor, dus het heeft echt geen haast.” Ik weet dat de assistente nu denkt dat ik gewoon naar mijn werk ga, boodschappen doe, mijn huishouden bijhoud en misschien zelfs wel bij iemand op bezoek ga. De realiteit is dat ik de cavia’s verzorg, kijk wat er in de vriezer ligt om te eten en zo snel mogelijk weer mijn bed in duik. En toch vind ik het niet zo erg. Ik ben me ervan bewust. Het gebeurt af en toe nog. Daar is niets mis mee.

Dan even iets heel anders. De laatste dagen, weken, denk ik er af en toe serieus over na om te stoppen met bloggen. De reden is heel eenvoudig; ik heb eigenlijk niets meer te melden. Ik kan alleen maar schrijven over hoe ziek ik ben, hoe laat ik vandaag weer eens naar bed moest en of ik veel of weinig pijn heb. Het enige wat jullie kunnen doen is me weer sterkte wensen, geen adviezen geven over eten, wetende dat ik dan ontplof en hopen dat het morgen weer beter met me gaat. Wat brengt het ons nog? Ik begon deze blog om te herstellen van mijn eetstoornis. Dat is gelukt. Daarna probeerde ik nog wat taboes te doorbreken en mensen te laten weten dat ze niet alleen zijn met hun struggles. Ook dat is nu voorbij. Niet omdat ik hersteld ben, maar omdat ik nu weet dat adviezen mij meer schaden dan dat ik er baat bij heb en als je over mentale issues schrijft krijg je nu eenmaal, logischerwijs, reacties. Dat was ook mijn intentie toen ik begon met schrijven. Ik had de behoefte aan herkenning, erkenning. Die fase ben ik nu voorbij. Ik blijf nu achter met wat echt van mij is. Zulke tere en kwetsbare onderdelen die niet ten prooi mogen vallen aan vergelijking, omdat ik weet dat ik mijzelf daarmee tekort doe.

Maar stoppen met bloggen? Dat kan ik toch helemaal niet? Wil ik eigenlijk ook helemaal niet. De vraag is alleen wat ik er dan precies nog wel mee wil. Misschien eens een stop inlassen van twee weken om eens goed na te denken hoe ik verder wil met mijn blog. In die vijf jaar blogtijd heb ik nog nooit een stop ingelast. Ik denk dat mijn langste blogbreak vier of vijf dagen moet zijn geweest. Ik deelde veel. Lang niet alles, maar wel veel. Wil ik dat nog? Heeft het nog toegevoegde waarde? Zowel voor de lezer als voor mijzelf? Natuurlijk moet ik doen wat goed voelt en als ik dat had geweten, dan had ik het allang gedaan. Punt is, ik weet het echt niet.

Ach natuurlijk weet ik het wel. Ik durf alleen de knoop niet door te hakken.

Fijne maandag allemaal.

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. chucky1012 schreef:

    Oh jeetje ik zal je heel erg gaan missen maar heb er wel begrip voor….

    Heel veel liefs Xoxo

  2. Rob Alberts schreef:

    Ik ken jou niet beter dan dat je blogt.
    Zal ik stoppen met bemoedigende en/of opbeurende groeten?

    Misschien kun jij bloggen 2.0 starten?
    Dan probeer ik 2.0 antwoorden te bedenken.

    1. Marion schreef:

      Neeeee, jouw groeten zijn de leukste!!! Never stop 😀

  3. Lot schreef:

    Mogen we je hierover wel tips geven?
    Misschien is het een idee om een paar weken niets over jezelf te schrijven maar hele andere onderwerpen aan te pakken?

    1. Marion schreef:

      Misschien moet ik dat eens proberen. Al heb ik geen flauw idee waar ik dan over moet schrijven 😆

  4. Jenn schreef:

    Ik zou het jammer vinden, maar zou het ook zeker wel snappen! Doe wat het beste is voor jou ♥

    1. Lot schreef:

      Martine van Blog Min of Meer schrijft wel eens een verhaaltje vanuit het gezichtspunt van haar katten. Zou je voor de cavia’s ook kunnen doen.
      Is er iets leuks over Wageningen te vertellen?
      Dat soort dingen

  5. Saar schreef:

    Wauw, dat zou wel een stap zijn zeg. Ik heb het ook eens gedaan: stoppen. En toen ben ik weer gestopt met stoppen 😉 Elke keer als ik nu geen zin heb om te bloggen denk ik daaraan. Uiteindelijk mag een mens schrijven wanneer hij wil. En zo las ik elk jaar wel eens een maandje vakantie in. Dat is lekker. Kan ik er weer met hernieuwde kracht tegenaan.

    (bovenstaande is geen advies, maar hoe ik het doe. En jij doet ermee wat je wilt ;))

  6. mariellemarielle schreef:

    mmm….ik hoop dat je in het vervolg bij de huisarts wel meer voor jezelf durft op te komen, je hebt pijn, het is bijna niet leefbaar en toch cijfer je jezelf weg, echt zo jammer voor jezelf! Gun je beter!

    mbt bloggen, het is jouw keuze uiteraard, maar wat zal dat vreemd/jammer zijn!

    1. mariellemarielle schreef:

      ps Doe in elk geval wat voor jou het beste voelt!!! Wel/niet af en toe bloggen, het gaat tenslotte om jou!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.