Don’t blame the victim

Wraak. Het kwam net even in mij op toen ik las dat de PvdA nadenkt over een wetsvoorstel dat iedere werknemer het recht heeft onbereikbaar te zijn. Het riep nogal wat op. Terugdenkend aan mijn eigen werkgever die destijds een beetje van het pad af raakte. We hadden net gemaild dat ze me niet meer zou bellen en prompt ging de telefoon. Mijn werkgever. Ze wist dat ik thuis was, ik had tenslotte net haar mail beantwoord waarin ik had gezegd dat ik zo blij en opgelucht was dat we voortaan via de mail contact konden houden.

De telefoon ging. Ik was perplex. Deed ze dit nou echt? Het bellen stopte. Twee minuten later begon het weer. Ik had destijds nog enorme angst en paniekaanvallen en was suïcidaal. Dat wist ze. Ik had dit letterlijk aan haar verwoord in de mail. Toch bleef ze bellen. Een derde keer. Een vierde keer. Binnen een half uur belde ze mij vijf keer en toen ik niet opnam, ze stuurde tussendoor nog een mailtje waarom niet, liet ze haar secretaresse bellen. Ik nam op. Mijn leidinggevende eiste een afspraak met mij. Ik heb deze niet gemaakt, ben naar de bedrijfsarts gegaan en uiteindelijk kreeg mijn leidinggevende een contactverbod met mij. Niet veel later werd ik ontslagen, evenals de bedrijfsarts, die volgens het bestuur te soft was en teveel in het belang van de medewerkers dacht en niet in het belang van het bedrijf.

De Gemeente Ede. Daar werkte ik. Een ziek bedrijf. Ik werd gepest door een collega. Verzamelde al mijn moed en deed er melding van. Er werd letterlijk tegen me gezegd: “We weten het, Marion. We weten het….” De boeken werden dichtgeslagen en men stond op om mij een hand te geven. Ik was te perplex om iets te zeggen. Ze wisten dat ik gepest werd en ze gingen er niets aan doen? Ik heb me zelden zo in de steek gelaten gevoeld. Ik ging het hogerop zoeken. Vroeg een gesprek met P&O aan. Voor de zekerheid vroeg ik of het gesprek vertrouwelijk was. Dat was het. Het zou binnen die vier muren blijven. De volgende ochtend werd ik op het matje geroepen bij mijn leidinggevende. Waarom ik buiten haar om bij P&O was geweest? Dat laatste, daar had ik werk van moeten maken, maar ondertussen was ik al zo op, dat ik niet meer kon. Ik was ernstig ziek door mijn HS, was depressief, zakte terug in mijn eetstoornis en kón niet meer.

Na veel gedoe en gesjoemel met papieren, niet van mij uiteraard, ik wou dat ik eens kon sjoemelen met papieren, waarbij mijn leidinggevende dacht dat ik zo stom zou zijn om een handtekening te zetten onder mijn eigen ontslag, werd ik dan toch ontslagen. Twee jaar lang heeft ze me lastig gevallen. Geprobeerd me te naaien. Papieren vervalst met verkeerde data om de bende die ze er zelf van gemaakt had nog een beetje recht te trekken. Ik bleef de formulieren van het UWV retourneren naar haar, tot ik niet meer kon. Ik tekende verdomme. Ik liet het erbij zitten. Ik kon gewoon niet meer en gaf haar haar zin met valse data. Uiteindelijk maakte het voor mij niets uit, want ontslag kreeg ik toch wel. Die WIA kwam er wel. Ik wilde alleen dat zij het correct zou doen en haar fouten toe zou geven, maar ze deed het niet en ik kon het niet meer opbrengen om de papieren voor de 6e keer terug te sturen. Ik wilde rust.

Ik haat haar. Net als dat ik mijn collega haat. Beide zou ik met liefde in elkaar trappen. Ooit moest ik tijdens therapie me dit inbeelden. Dat zou goed voor de verwerking zijn, zei men. Ik weet het niet hoor. In mijn hoofd zitten nu beelden waarbij ik mijn collega’s hoofd tegen de stoeprand kapot trap. Mijn leidinggevende heb ik door het hoofd doodgeschoten. Daar wilde ik geen lichamelijke energie aan verspillen.

Ik heb me hier lang voor geschaamd, deze gedachten, deze wens, deze wraakgevoelens. Niet meer. Het zegt iets over wat pesten op het werk met je doet. Hoe een collega en een werkgever je kapot kunnen maken. Ik zal nooit meer, mocht ik ooit nog aan het werk gaan, een collega of leidinggevende kunnen vertrouwen. Nooit meer. Ik besef gelukkig ondertussen dat dat niet aan mij ligt. Lange tijd heb ik mezelf de schuld gegeven. Ik had harder moeten zijn. Voor mezelf op moeten komen. Maar nee, het is niet aan mij om hun achterlijke en walgelijke gedrag goed te maken.

Don’t blame the victim.

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Rob Alberts schreef:

    Goed dat je dit opschrijft.

    Nu alleen maar aan je zelf en jouw herstel denken.

    Bemoedigende groet,

  2. chucky1012 schreef:

    Jij hebt een heel goed en groot 💖❤️💖❤️
    Zo vreselijk….
    Om dit meegemaakt te moeten hebben…

    Xoxo

  3. Ik kan zo een spreekwoordelijke tekening maken van leidinggevenden die, naast het voor iedereen geldende ‘reglement’ (met zijn positieve en negatieve kanten) er een eigen moraal en interpretatie op nahouden. Vooral in hun eigen voordeel met afbouw van rechten waar eeuwenlang voor werd gevochten door vakbonden,…
    Jouw verhaal, waarover ik de laatste paar jaar al één en ander van heb gelezen (hoewel nooit zo specifiek als vandaag) geloof ik voor 200%., Echt stinkende kak dat een werknemer (‘ondergeschikte’) in zo’n verhaal altijd aan het kortste eind trekt. Zo’n Neanderthaler van een leidinggevende zal door zijn/haar oversten nooit op de vingers worden getikt of hun ‘gezag’ wordt ‘ondermijnd’. Dat de ‘victim’ hierdoor levenslang met een brandmerk en pijn rondloopt zal hen worst wezen.
    En ondertussen maar rond rijden in een dikke, door hun bedrijf mee gefinancierde bak en elke maand hun vette pree tellen op de toonbank, zoals in het driekoningenlied. En dan nog klagen dat ze onderbetaald zijn voor hun o, zo belangrijke job.
    Er zijn ook schitterende leidinggevenden, die het goed menen en hun stinkende best doen om bedrijf of afdeling goed, efficiënt en in een sfeer waar iedereen zich goed voelt te doen draaien, maar als je net het ongeluk hebt om onder zo’n oermens te moeten werken…

    Goed dat je het nog eens van je afschreef. Voor jezelf, maar ook voor de toevallig bezoekende blogger die zo mag ontdekken dat hij/zij niet alleen is in deze benarde situatie.

  4. mariellemarielle schreef:

    Zo zo zo erg voor je, traumatisch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.