Rondje om de vijver

Er lag zowaar een dun laagje sneeuw vanochtend toen ik wakker werd. Ik hou van sneeuw. Van mij mag er drie maanden lang, van december tot en met februari, sneeuw liggen. Sneeuw dempt. Ik hou van een gedempte wereld.

Nadat ik vanochtend een reading naar Italië had verzonden, besloot ik mijn laarzen aan te trekken en naar buiten te gaan. Altijd een stap, want waar beweging in de meeste gevallen gezond is, kan het mij altijd heel erg ziek maken. Iets teveel beweging en de liezen zetten op of de huidige ontstekingen worden erger. Altijd maar rekening houden met wat je lichaam wel of niet aankan, het frustreert me. Leven met de rem erop, terwijl je zoveel meer wilt.

Ik liep een kort rondje om deze vijver. Was binnen een half uur weer thuis. Het lijkt goed te gaan. Vanmiddag weer op tijd naar bed. Het was fijn om even buiten te zijn. Ik baal van de donkere deken die de depressie over alles heen legt. Echt genieten lukt niet. Het is tijdelijk. Dat besef ik wel. Daar hou ik me aan vast.

Voor wie zich afvraagt waarom de reacties weer uitstaan; dat zal wel vaker gebeuren als ik een depressieve periode doormaak. Ik ben gewoon niet zo open en flexibel op dit soort momenten. Als iemand nu bijvoorbeeld zou zeggen: “Oh wat goed van je dat je naar buiten bent geweest!” zou ik bij mezelf denken: “Donder op met je oh wat goed. Het was een fucking struggle. Ik wil genieten van de sneeuw, maar kan het niet. Ga zelf met je muil in de sneeuw liggen als je het zo lekker vindt.” Zie? Dat is niet echt een positieve reactie. De reacties gaan wel weer aan als ik me wat beter voel.

Ik wens jullie een hele fijne zondag. ♥