Terugblik 2017

Nee, dit is geen typefout. Ik ging gisteren op zoek naar mijn terugblik op 2017, omdat ik overweeg er voor 2018 eentje te schrijven. Ik ben er nog niet over uit, maar het deed me wel goed om even deze terugblik te lezen. Ik besefte me dat 2016 het jaar was geweest waarin ik omviel en 2017 het jaar was waarin alles tot me doordrong en een plek kreeg. Dat 2018 het jaar is geweest waarin ik mezelf een plek kon geven in deze wereld, niet meer enkel en alleen in dienst van anderen en ten koste van mijzelf, ook voor mijzelf. Ik weet niet of die terugblik op 2018 er gaat komen. Misschien wel. Misschien niet. Ik zie het volgende week wel.

2017 was zwaar. Mentaal en lichamelijk. Leven met een depressie is continue dat lichtje van hoop brandend zien te houden. In 2016 had ik stiekeme hoop dat mijn depressie misschien toch niet chronisch was en dat het over zou gaan. Dat zou blijken dat ik er toch van kon genezen. Het tegenoverstelde bleek waar. Ik begon me te realiseren dat ik waarschijnlijk al veel langer depressief ben. Dat ik de gevoelens, de gedachten, de momenten, ook al had als kind, als puber, als jonge vrouw. Dat het geen ochtendhumeurtje was, maar pure angst voor de dag. Wanhoop. Hoe deze dag weer doorkomen? Wegkruipen op mijn kamer. Met de gordijnen dicht. Muziek luisteren. Niet eten. Blowen. Drinken. Overleven. En dat deed ik.

Het was het jaar waarop mijn vader te horen kreeg dat hij wederom wel, niet, wel, niet en uiteindelijk toch weer kanker had. Heeft. 2017, het jaar waarop hij voor de tweede maal in zijn leven aan de chemo’s begon. Wat het hem gaat brengen is volledig onduidelijk. Het kan alle kanten op. Speculeren doen we niet meer. We leven met de dag en eigenlijk is er niets mooier dan dat.

2017 was het jaar waarin ik verder ging met voorzichtig voor mezelf kiezen. Ik stopte met de groepstherapie. Ik stopte met mijn vrijwilligerswerk op het eetstoornisforum. Ik blogde niet meer omdat het moest, maar omdat ik het wilde of er zin in had. Ik zette me in voor goede doelen ongeacht of het anderen de neus uitkwam. Ik ging lichamelijk flink achteruit, maar mentaal zette ik juist een stapje vooruit.

Fijne zondag vandaag.

6 gedachten over “Terugblik 2017

  1. Ik herinner mij jouw jaar 2018 vooral als twaalf maand vallen en toch telkens weer opstaan, vol moed. Een jaar ook waar je op je strepen bent gaan staan.
    Moge die aangesterkte Marion in 2019 een jaar krijgen vol lichtpuntjes!

  2. Dat dit alweer een jaar geleden is, bizar!
    Sjonge dat was een pittig jaar, maar dit jaar was ook zo zwaar voor je!

    Sterkte lieve Marion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.