HS: “Mag ik het zien?”

Wat me net gebeurde! Ik dacht, ik kan wel even een joggingbroek aan. Ik loop al ruim een week in mijn badjas, dat ding moet ook een keer de was in. Je gelooft het gewoon niet. Binnen een uur een ontsteking precies op de rand van de joggingbroek. Zit hij zo strak? Nee! Als ik loop mag ik blij zijn dat hij niet van mijn edele kont afzakt. Binnen een uur. Echt, binnen een uur. Ongelooflijk.

Dit is ook waar ik op mijn werk zo vaak tegenaan liep; ongeloof. “Maar vanochtend had je nog nergens last van!” Mensen konden gewoon niet geloven dat ik zo snel ontstekingen kon krijgen. En geen kleintjes, hè? Deze heeft nu een diameter van ongeveer 3 cm. Nu kan ik ervoor zorgen dat hij niet heel veel groter wordt, maar vroeger op het werk moest ik ermee doorlopen en eindigde het vaak met een plek van circa 6 a 7 cm groot. Vaak werd dat dan een abces, die ging open, wond moest verzorgd worden en helen (wat niet lukt als je er vervolgens weer mee doorloopt) en voor je het weet ben je 4 tot 6 weken verder. Ik probeerde het wel eens uit te leggen, maar er werd enkel in oplossing gedacht. “Kan je dan geen jurken dragen?” “Ach, dat ziet toch niemand als je geen ondergoed draagt?” “Je kan wel even gaan liggen tussendoor. Beneden in de kelder.” Ik heb het één keer geprobeerd. Jezus, wat voelde ik me kut daar in het donker in die bedompte ruimte. De grens werd bereikt toen een collega mij vroeg of ze het mocht zien. Toen ik zei dat dat me te ver ging vroeg ze of ze de bult, die in mijn lies zat, mocht voelen. Voor ik het wist stond mijn collega op mijn bovenbeen te duwen. “Nou, ik voel niks hoor”, zei ze.

Ik wilde hier eigenlijk helemaal niet over schrijven, heb dit al zo vaak verteld, maar ik kan er ook gewoon niet over uit. Het voelde zo vreselijk vernederend om telkens niet geloofd te worden. Dat collega’s zo ver wilde gaan voor bewijs dat ze wilden dat je je broek naar beneden trok. Het is me twee keer gevraagd. “Mag ik het zien?” Bizar. Echt bizar.  Als het nu een plek op je arm of je been is, maar het zat verdomme in mijn liezen destijds. Echt, shame on them. Shame on them.

Gelukkig hoef ik niet meer te werken. Ik kan, zoals nu, als ik na een uur pijn krijg, gewoon weer mijn badjas aantrekken en straks, na het verzorgen van de cavia’s, weer in bed gaan liggen. Ik besef achteraf pas hoezeer ik over mijn grenzen ben gegaan, evenals een aantal van mijn oud-collega’s.

16 gedachten over “HS: “Mag ik het zien?”

  1. Zou het echt dat niet te geloven de reden zijn geweest dat ze het wilden zien? Kan ook een soort nieuwsgierigheid zijn geweest naar de gevolgen van een hen onbekende ziekte. Ik denk dat ik dat ook wel had kunnen vragen en dat uit een medeleven zodat ik me enigszins zou kunnen begrijpen wat je ziekt inhoudt? En eigenlijk is het ook logisch dat er in oplossingen wordt gedacht, ze wilden misschien ook gewoon helpen. Natuurlijk had je dat zelf ook al bedacht, maar mensen willen toch wat meedenken en weten vaak ook niet wat te zeggen.
    Maar begrijp ook goed dat het jou erg irriteerde, met de pijn die je ook al voelde op dat moment kan een goed bedoelde opmerking dan heel fout overkomen.

    1. Je gaat toch niet aan iemand vragen zijn broek omlaag te doen! Google en je kan alles vinden. Het is een vraag die zwaar over de grens gaat, om welke reden hij dan ook gesteld wordt.

  2. Toen ik de eerste dag opnieuw ging werken trok een collega ongevraagd de col van mijn hemd naar beneden om het litteken van de operatie te zien. Dit vond ik al heel bizar en ongepast, maar wat jou overkwam??? Gewoon grensoverschrijdend, niet mee en niet minder.
    Beterschap, Marion!

    1. Ik kan er ook nog steeds niet over uit. Ook omdat men wist wat voor ziekte het was. Is. Ooit was er een keer een documentaire over op tv.
      Eén van de reacties die ik kreeg was: Iiiiieew gatver, heb jij dat? En ondertussen zette ze twee stappen achteruit om zover mogelijk bij me uit de buurt te komen. Dingen die mensen zonder nadenken doen, maar die je nooit meer vergeet.

  3. Zit ik dus anders erin, toen ik gevallen was en een totaal blauw been had heb ik het wel laten zien om maar duidelijk te maken dat het echt erg was, ze schrokken zich kapot.

    1. Ik vind het veel te ver gaan om ten overstaande van je collega’s je broek naar beneden te trekken en in je onderbroek te gaan staan. Heb je dat gedaan? Daarnaast zat het in mijn lies en op mijn billen. Dan had ik ook nog even mijn benen uit elkaar mogen gooien en mijn onderbroek omlaag moeten trekken. Mijn collega’s wisten dat, dus er is geen enkel excuus om zo’n vraag te stellen. Geen enkel fatsoen.

      1. Niet ten overstaan van iedereen maar in dichte kamer met 2 collega’s, zag ik het probleem niet. Natuurlijk moeten ze niet ongevraagd aan je zitten maar met voldoende privacy was het voor mij prima.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.