2018: Het Jaar van de Lange Tenen

Ik heb geen zin om uitgebreid terug te blikken. Het was gewoon een zwaar jaar. Mijn vader was ernstig ziek, kreeg zijn chemo’s en verzwakte enorm. Ik stopte met therapie, wat me uiteindelijk goed deed, maar wat een moeilijke beslissing was, want gevoelsmatig leg je je neer bij stilstand. Stilstand, die door mij met open armen ontvangen werd, maar waar het UWV wat meer moeite mee had. Ik startte twee opleidingen die mij enorm veel brachten en nog steeds brengen. Het was een helse zomer. Echt hels. Ik ben nog nooit zo ziek geweest van de HS. Heb vreselijk veel pijn gehad en de nasleep duurt nog steeds voort. De angsten werden minder, dankzij het nog meer terugtrekken en alles nog meer op mijn manier doen. Ik koos er bewust voor mijn leven meer online te gaan leven en dat gaf me enorm veel rust én plezier. De digitale wereld en ik zijn een goede combi. Dat gaan we zo houden.

Wat me verder van 2018 bij zal blijven is dat het het jaar van de lange tenen was. Online wel te verstaan. IRL is daar amper sprake van. Daar halen we onze schouders op en lopen door. Maar online? Man man man. Je kan en mag niets meer zeggen. Er is altijd wel iets of iemand die zich aangevallen voelt. Of het nu gaat om vlees eten, autorijden, kinderen krijgen, dik zijn, vluchtelingen, zwarte piet, het klimaat. Er is altijd het risico dat je ineens uit het niets voor kankerhoer of, in mijn geval, linkse gek wordt uitgemaakt. Misschien is dat wel mijn enige serieuze voornemen voor 2019: Vaker mijn schouders ophalen. Vaker denken: Jammer voor jou. Jammer voor mij. En weer door.

Wat ik heb geleerd is dat ik niet open hoef te staan voor ieder zijn mening, zoals altijd wel gezegd wordt, en ik heb besloten dat ook niet meer te doen. Ik kan het niet iedereen naar de zin maken, net als dat niet iedereen het mij naar de zin kan maken. Ik ben makkelijker geworden in blokkeren en negeren. Ik ga geen ellenlange discussies meer aan, omdat dat dat nu eenmaal zo hoort. Respect voor elkaar is belangrijk, maar soms kan je dat nu eenmaal niet opbrengen voor elkaar. Wordt dan niet respectloos, maar ga elkaar uit de weg. Dat is niet je kop in het zand steken. Dat is niet weglopen voor problemen. Dat is simpelweg verstandig zijn.

Ik wens jullie allemaal een hele fijn jaarwisseling vannacht. Tot morgen. ♥

7 gedachten over “2018: Het Jaar van de Lange Tenen

  1. De tenen die alsmaar langer worden is helaas in het algemeen een dagelijks gegeven. Veel te veel mensen uit onze twee polderlandjes hebben alles om gelukkig te zijn, maar zoeken gewoon negativiteit.
    Dat zullen jij en ik afzonderlijk niet doen dit nieuwe jaar!

  2. mooi geschreven terugblik.
    Ik hoop zo dat je in het nieuwe jaar minder last hebt van de HS!!!

    Overigens mooi om te lezen wat je schrijft in de laatste alinea!

    oh..en lange tenen zijn heel onhandig met lopen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.