TW: De dood als beloning voor het leven

Vanochtend de huisarts gebeld. Uiteraard er weer bij gezegd dat het absoluut geen haast heeft, want zelfs als ik hier in de gang lig dood te bloeden ben ik nog geen spoedgeval, en dus kan ik woensdag om 8:20 uur terecht. Nu heeft het ook geen haast deze keer. Ik heb enkel spontane zwellingen van lippen en tong. Die zwellingen houden een paar uur aan en zijn na een half etmaal verdwenen. Dat de zwelling van de tong een verstikkend gevoel kan geven is uiteraard ook geen spoed, want dat hebben we nog niet zo ervaren. Zodra het zover is, dan bekijken we dan wel of het spoed is.

Het is bij mij nooit spoed. Dat is heel logisch, want ik heb altijd die stiekeme onderliggende doodswens. Dus waarom zou iets spoed zijn? Ik wil natuurlijk niet echt dood, maar het is wel aangenaam om er zo dicht mogelijk bij te komen. Daarom wandel ik ook zo graag op een begraafplaats. Het liefst zou ik in een slaapzak bovenop een willekeurig graf gaan liggen. Gewoon om te kijken hoe het voelt. Ja, dat is zo gek als het klinkt, dat besef ik. Daarom doe ik het ook niet. Ik heb geen behoefte om binnen no time op de gesloten afdeling te zitten.

Ik zei en schreef het al wel vaker en doe ik het weer: Nadenken over de dood is voor mij hetzelfde als voor veel mensen nadenken over waar hun volgende vakantie naartoe zal gaan. Fantaseren over hoe relaxt het zal zijn, wat een mooi uitzicht je zult hebben en hoe je eindelijk compleet tot rust gaat komen. Eigenlijk heb ik zelfs een beetje mazzel. De meeste mensen zien op tegen het einde van het leven. Het is de angst die veel mensen bezighoudt; dat verdomde einde waarvan je niet weet wat er daarna komt. En ik? Ik vind het een briljant plan. Leven en dan wacht ons het heerlijke ultieme grote nietsdoen. De Dood met een hoofdletter d. De beloning voor het leven. ♥

17 gedachten over “TW: De dood als beloning voor het leven

  1. Poeh, dit komt even binnen, hoor, zo herkenbaar. Ik wist er nooit woorden of zinnen of een lap tekst aan te geven tijdens mijn behandeling, enorm moedig en dapper vind ik jou en dat is een compliment xxx

  2. Sterkte met die zwellingen!
    Zo herkenbaar wat je schrijft. Ik spreek het doorgaans niet uit want mensen schrikken zich kapot als je zegt dat de dood welkom is. Maar als ik pijn op de borst heb en hartkloppingen, dan is er eerst een beetje paniek, gevolgd door ontspanning. Zonder crisis, zonder suïcidaal te zijn ben ik eigenlijk elk moment wel klaar om te gaan. Missie volbracht.
    Als ze zeggen dat de dood zoet is, dan hoop ik dat het door de poedersuiker komt en dat er krenten in zitten 😅😘

    1. Dank je!
      Ik heb destijds lang getwijfeld of ik erover zou schrijven. Zeker gezien mijn moeder, tante en zus meelezen, maar ik dacht: Waarom moet ik nog extra lijden in mijn eentje? Omdat mensen, die kennelijk een minder zwaar leven hebben dan ons, verdriet te besparen? Dat slaat als een tang op een varken. Ik zet er een TW, heb dat uitgelegd en dan is het aan hen of ze het lezen of niet. Het is zo ontzettend belangrijk om ook dit soort zware onderwerpen te delen. Omdat Eelco dit heeft gedaan ben ik er nog. Omdat ik dit heb gedaan, is iemand anders er nog. Zij is overigens vorige maand bevallen van haar eerste kindje. Hoe mooi is dat?

      En als het even kan nog warm en net uit het vet!

  3. Moeilijk om woorden te vinden om hierop te reageren. Makkelijkst is om niet te reageren, maar dat wil ik ook weer niet. Ik kan me echt voorstellen dat, als alles tegenvalt, als geen oplossing in zicht is, het leven minder zin krijgt. Vandaag nog had ik een gesprek met een collega die net haar voogd heeft verloren. Zijn laatste dagen waren er echt te veel aan. En dan vraag je jezelf af: ‘moést dat lijden nu echt’?
    “Nadenken over de dood is voor mij hetzelfde als voor veel mensen nadenken over waar hun volgende vakantie naartoe zal gaan.” Dat vind ik een heel sterke zin, héél sterk, een denkpiste die ik 200% begrijp. En tegelijkertijd denk ik dan aan je moeder en je zus die dit lezen en denken ‘Jeetje, onze Marion, néén!’.
    Wat zei ik? Moeilijk woorden te vinden om hierop te reageren…

    1. … foutje … dat ik naast deze gedachtes die ik heb ook nog steeds de leuke gekke en humoristische Marion ben. Zij weten ondertussen dat dat samen kan gaan en dat verlicht de boel enorm. Al ze zouden weten dat ik doodongelukkig en eenzaam in mijn bed zou liggen, dat idee wat toch veel mensen hebben bij iemand die de dood met liefde in de ogen kijkt, dan zou het een stuk zwaarder zijn.
      Ik vertrouw er verder op dat ze de TW kunnen inschatten. Dan weten ze waar het over gaat en kunnen ze ervoor kiezen om het niet te lezen. Het feit dat we dat ook besproken hebben geeft mij ook het vertrouwen dat ik er hier met een gerust hart over kan schrijven.

  4. Op mij heeft dat ook een bepaald soort ontspannend effect. Ik zeg zeker niet dat ik morgen wil sterven, maar het hoeft voor mij ook niet zo nodig nog 30 jaar en 68 items op één of andere bucket list te duren. Fijn dat je hier zo open over durft te zijn!

  5. Ik kan het me héél goed voorstellen van jou…
    Zat wordt je er toch van…
    Wat wij hebben daar zou men nooit iets van kunnen hebben om met spoed naar een hu8sarts te gaan…
    Maar ondertussen is het zowat stikken…. 😭😭😭😭
    Ook snakken naar adem…
    Wij zijn pas toppers want zeuren mag niet maar ik doe het toch…
    Voor wat betaald men anders zorg….
    Ze krijgen genoeg dus mag men er veel van verwachten…
    Kom zeg en nog zoveel BTW moeten betalen…
    Te erg…
    Stormt en regent het daar ook zo erg?
    Hier wel….

    Een fijne avond 😘

  6. Allereerst naar die zwellingen, klinkt als een allergische reactie.

    mbt je blog, heftig om zo te lezen al wist ik dit al wel min of meer vanuit jouw blogs. Het is bijzonder en ook fijn (om te weten) dat het bij jou samen kan gaan zoals je hierboven ook al schrijft.
    Wat ik wel heel fijn vind voor je is dat je geen angst hebt voor de dood!

    Take care en succes bij de huisarts

    ps misschien vind ik het ook wel heftig/verdrietig om te lezen dat je nooit eens zal zeggen dat het spoed is, enerzijds vanuit deze blog gezien (de dood) snap ik het, anderzijds….heeft dit ook niet te maken met het jezelf niet waard vinden?? (ik vul nu in hoor dus schiet er maar op)

  7. Ik kan ook makkelijk over de dood praten, maar eerlijk, ik wil nog heel lang leven! Ik hou van het leven! Maar ik ken het gevoel van in een depressie zitten en totaal geen zin meer hebbben in het leven en dan zou ik me ook kunnen voelen net als jij beschrijft. Maar ik hoop me nooit meer zo te voelen. Ik voel me liever blij en hoopvol.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.