Ook Instagram gaat eraan

Steeds meer komt het besef dat social media naast delen ook opgeven is. Je deelt enorm veel van je leven en geeft een stukje van je privé leven op. De grens hierin is nu voor mij bereikt. De eerste stap, Twitter halveren en op privé zetten, beviel goed. De tweede stap, Facebook verwijderen, beviel nog beter. Automatisch volgt dan nu Instagram.

Mijn blog is voldoende, zo bedacht ik me gisteravond. Iedereen kan en mag hier alles lezen. Ik ben ontzettend open over mijn ziektes, mijn angsten en mijn beperkingen. Het idee van de vele honderden lurkers (mensen die je volgen maar nooit reageren) benauwde me ineens. Voel je niet meteen aangesproken als je een lurker bent, hoor. Er zijn twee soorten lurkers. Mensen die het gewoon leuk vinden om je te volgen, uit pure interesse of omdat ze steun hebben aan mijn verhalen en/of foto’s, maar er is ook een groep die volgt puur uit nieuwsgierigheid. Mensen die gek genoeg de drang hebben om, bijna obsessief, alles van je te willen weten. Vooral dat benauwd. Laatst kreeg ik een mail van iemand. Ze wist alles, maar dan ook alles van me. “Ja, want ik volg je blog en instagram!” En ineens vond ik dat alles behalve fijn. Wie was ze? Waar woont ze? Waarom mailt ze mij? Dat werd al snel duidelijk. Ze had een idee over welke aandoeningen ik zou hebben en welke behandeling ik nodig heb. De manier waarop was niet prettig. Anders als de psychologe die mij gisteren benaderde, wat een zeer prettige ervaring was.

Al heel erg lang staat er een artikel in de concepten met de titel “Als meeleven bemoeien wordt”. Het lukt me niet om dit artikel online te zetten en dat is oké heb ik nu besloten. Het staat daar goed. De scheidslijn tussen meeleven en bemoeien is amper zichtbaar. Het gaat, voor beide partijen, heel geleidelijk en het gevolg is dat het bemoeien al een eind over de streep is als ik erachter kom dat het me teveel wordt. Op het moment dat ik die persoon er vervolgens op aanspreek is diegene beledigd. Het is tenslotte goed bedoeld. Het komt voort uit medeleven. Het is bezorgdheid. Het is zorgen voor. Ja, klopt. Maar ik kan prima voor mezelf zorgen. Meeleven is helemaal oké, maar zorgen voor mezelf doe ik ook graag zelf.

Waar ligt die grens dan? Wanneer wordt een advies geven een bemoeienis? Wanneer moet ik wel reageren en wanneer niet? Ik weet het ook niet, lieve mensen. Ik weet alleen dat ik hiermee vecht en dat het al een paar keer flink uit de hand gelopen is toen ik het advies van anderen niet ter harte nam en aangaf dat ik wilde dat men ophield met dat advies te geven. Bij sommige mensen knapt er iets als je je grens aangeeft. Dat maakt het ook een gevoelig onderwerp voor mij, want die paar keer dat dit gebeurde, hebben me echt angst aangejaagd en zijn me enorm bij gebleven. Van uitschelden tot mailen tot de voicemail inspreken tot post sturen. Door dat laatste nam mijn angst dat er zomaar iemand voor mijn deur zou kunnen staan ook enorm toe.

Hoe dan ook, mijn social media gaat minder sociaal worden. Iedereen is welkom op mijn blog, maar de rest wil ik graag voor mezelf houden en delen met enkel familie, (online) vrienden en kennissen en lotgenoten. Toen ik gisteravond die beslissing nam, mijn account op privé zetten en de lijst met meer dan 750 volgers begon door te nemen, stak ik letterlijk beide handen in de lucht. Wat een opluchting. Wat een ruimte. Wat een rust.

Ik heb geen idee wat voor dag het is vandaag, maar ik wens jullie in ieder geval een hele mooie toe!

16 gedachten over “Ook Instagram gaat eraan

  1. Social media, je bent er voor of je bent het niet. Ik verwijderde destijds mijn Twitter-account, had er gewoon geen zin meer in. Mijn Facebook en Instagram heb ik nog, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik bitter weinig post de laatste tijd. Het is zo in periodes bij mij. Ach, it’s okay by me 😉 Fijne dag Marion

  2. Ik kan me je gevoel van vrijheid voorstellen! Goede keus gemaakt dus. Ik denk ook vaak aan het opheffen van mijn FB account en alleen te blijven bloggen, maar een handjevol mensen met wie ik echt graag contact wil blijven houden heeft alleen Facebook, dusssss…. laf, ik weet het. Ach, ooit word ik nog wel eens net zo rigoureus als jij!

    1. Niks laf. Na het verwijderen van fb heb ik precies voor die groep mensen, een stuk of 6 zijn het er, een nieuw fb account aangemaakt. Het is het niet waard om elkaar uit het oog te verliezen 🙂

  3. Het is soms schrikbarend hoeveel mensen er iets (denken) van je weten. Daar sta je niet altijd bij stil. Ik heb er ook een aantal socials uitgegooid en ben nog aan het dubben over twitter en FB, wat ik daar mee moet doen. Voor nu plaats ik daar enkel nog wat natuurfoto’s en mijn blogs uiteraard. Maar echt persoonlijk is het niet meer. Wel heb ik er laatst een aantal volgers uitgehaald die toch nooit ergens op reageren. In dat geval heb je ook niets meer te zoeken op mijn fb.

  4. wat mooi! Goede keuze denk ik
    Ben overigens heel blij dat ik je mag blijven volgen.

    Social media heeft echt twee kanten…(ook qua tijd etc).

    overigens, wat erg dat mensen je gewoon gingen stalken!

    1. Ik besef dat ik er extra gevoelig voor ben, maar voicemail berichten van 10 minuten en als ik je geblokkeerd heb via het account van je man gaan reageren? Nee, dan ben je niet helemaal wijs. En die ene gek van een poosje terug, weet je die nog? Dat ik een narcist was en zo en dat hij mijn foto had gedownload. Nu kan ik erom lachen, maar toen was het niet tof. Klopt, social media heeft echt twee kanten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.