Persoonlijk

Uitdaging voor 2014: een jaar lang geen kleding shoppen


8 reacties

I’m in!

Eerst wilde ik volgende maand gaan voor de Buy Nothing New Month. Ik betrapte mezelf erop dat ik van te voren al de nodig bodylotions en mascara’s begon in te slaan. Werkt niet, dacht ik. Toen las ik vandaag in de Zenfiles over de Free Fashion Challenge. Heb maar heel even na hoeven denken. Ja, ik ga ervoor!

Mijn Free Fashion Challenge is ingegaan vanaf het moment van mijn aanmelding: 30 december 2013 om 13.00 uur. Ik koop geen kleding tot en met 30 december 2014 13:00 uur.

Let’s do this!

zenfiles

29 december, 17.00 uur. Ik zoek op het internet naar ‘een jaar lang niet shoppen’ en stuit op de Free Fashion Challenge. 29 december, 18.30 uur. “Klik hier om uw aanmelding te bevestigen.” Ja, het is een feit: heel 2014 zal ik geen kleding kopen!

Mijn vriendin Eline en ik lopen door Utrecht met tassen van de H&M en de Zara. Er zit genoeg in om drie weeshuizen blij te maken, maar toch denk ik nog aan die gave gympen die ik heb laten staan en dat jasje dat per-fect zou zijn boven die biker boots en dat ene overhemd. Ik schud mijn hoofd. Gekkenwerk. Ik kan wel blijven kopen, zo. “Hé Lien,” begin ik, nadat ik even kort heb teruggedacht aan mijn Buy Nothing New-maand, “ik denk dat ik echt eens zo’n uitdaging moet aangaan. Drie maanden niet shoppen, bijvoorbeeld. Om me bewuster te worden van welke kleding…

View original post 797 woorden meer

Eetstoornis

Eetstoornis ~ Herstel: Stoppen met overleven


3 reacties

Image

Definitief herstel van de eetstoornis lijkt in zicht. Met regelmaat lees ik nu berichten op het eetstoornisforum die ik niet begrijp. Berichten die ik ooit zelf geschreven heb. Met exact dezelfde inhoud. Nu begrijp ik ze niet meer. ”Waar maak je je druk om?” denk ik. ”Dat getal op die weegschaal? Een ons meer of minder, wat maakt het uit? Dat is een glas water!”  En dat terwijl ik een half jaar geleden zelf nog minimaal vier keer per dag op de weegschaal stond. Ik weet hoe het is, ik weet hoe het voelt. Je zoekt zo die controle, maar in feite sta je machteloos.

Mijn eetstoornis. Gereduceerd tot eetprobleem. Ik moet nu ook leren om niet meer alles aan de eetstoornis toe te schrijven. (meer…)

Eetstoornis

Eetstoornis ~ Herstel: Vroeger


1 reactie
Koninginnedag 1982. Ik ben hier 4 jaar oud. Kijk hoe lang ik ben in vergelijking met mijn klasgenootjes, maar ook in verhouding met de moeder die achter mij staat.
Koninginnedag 1982.
Ik ben hier 4 jaar oud. Kijk hoe lang ik ben in vergelijking met mijn klasgenootjes, maar ook in verhouding met de moeder die achter mij staat.

Waarom heb ik een eetstoornis gehad? Waarom heb ik zo’n vertekend zelfbeeld? Waarom voel ik me zo groot? Niet zozeer dik, maar groot, lomp en log. De oorzaak lijkt heel simpel. Ik werd geboren, begon te groeien, net als ieder ander. Echter groeide ik veel sneller dan al die anderen. Ik ging naar het ziekenhuis en daar berekende men mijn te verwachte lengte. Die zou ergens rond de 2.07 meter uitkomen als ik mij goed herinner. Ik werd behandeld met (anti) groeihormonen, wat resulteerde in een mooie lengte van 1.86 meter. Deze lengte bereikte ik echter al wel op de lagere school. Ik was een kind in het lichaam van een volwassen vrouw. Ik schaamde me voor mezelf. Daarnaast was ik ook niet moeders mooiste. Ik had (en heb nog steeds) een lelijk gebit door een veel te smalle en kleine kaak. Ik was onhandig, struikelde snel, kon niet goed hardlopen, was slecht in gym en andere sporten. Alleen in zwemmen was ik goed.

Wat in mijn hoofd achtergebleven is, is de herinnering aan een doodongelukkige kindertijd. Ik kan me geen leuk moment meer voor de geest halen. Behalve bij mijn opa en oma. Daar kon ik echt mezelf zijn. Daar hoefde ik me nergens voor te schamen. Elders, buiten op straat, op school, tijdens het zwemmen, ik schaamde me dood en het liefst wilde ik van de aardbodem verdwijnen. Het klopt echter niet met de verhalen van vroeger. Waar bij de meeste kinderen een select groepje op het kinderfeestje kwam, was op mijn feestje het ruime rijtjeshuis van mijn ouders eigenlijk te klein. Zelf werd ik op bijna ieder feestje van de kinderen uit mijn klas uitgenodigd. Zelfs bij een paar kinderen die een klas hoger of lager zaten kwam ik op de verjaardag. Waar komt dat verschrikkelijke negatieve beeld van mijzelf vandaan?

Ik hoopte dat de foto’s van vroeger mij zouden laten zien dat het allemaal wel meeviel. Dat ik niet zo lomp en log en lelijk was. Dat ik wél een vrolijk kind was geweest die een leuke tijd op school had gehad. Maar helaas. Mijn beeld van mijzelf klopt volledig. Ik was een grappige baby, een ondeugende peuter en een blije kleuter (zie de foto’s). Daarna veranderde ik in een kind wat groter was dan alle andere kinderen, lelijker was dan een gemiddeld kind en zich daarvoor zo schaamde dat ze zich terugtrok in haar eigen wereldje.

Tenminste….. buitenshuis! Thuis, binnen het gezin, bij mijn opa’s en oma’s en ooms en tantes heb ik een fantastische en liefdevolle kindertijd gehad. We gingen op vakantie, weekendjes weg met z’n allen. Prachtige herinneringen heb ik daaraan. Maar juist door binnen die hoge, beschermende muren van het gezin en de familie te blijven, ben ik kwetsbaarder geworden dan ooit.