Tag: Depressie

Incasseren

Hoe is het mogelijk dat je iedere keer weer vergeet hoe het is? Dat je niet bewapend bent tegen de klap? Dat je je iedere keer afvraagt hoe je hier dan weer in vredesnaam doorheen moet komen? Maar waarom vraag ik me dat af? Ik weet toch dat het weer wegtrekt straks? Over een paar dagen is het ergste voorbij. Nee, ik weet wel waarom. Als je je je hele leven… Drie keer je achter elkaar en het is fucking correct!

Rewind!

Als je je je hele verdere leven alleen maar gaat voorbereiden op de klap die weer komen gaat, dan kan je nooit meer genieten. Dat is de vrij eenvoudige reden waarom je de klap keer op keer moet incasseren. En het is het waard. Want hoe zou het leven eruit zien als je depressieve periodes hebt, maar daartussendoor enkel en alleen in angst leeft voor de volgende depressie periode en tussendoor nergens meer (enigszins) van kunt genieten? Dat is geen leven en daarom moet je de klap iedere keer opnieuw incasseren alsof het de eerste keer is.

Het is zwaar. Het is leven met -10. Iedere actie die je gaat ondernemen, opstaan, de cavia’s verzorgen, boodschappen doen, moet je ondernemen met een enorme rugzak van 25 kilo op je rug. Daarnaast is het ook nog een 35 graden buiten. Of -10. Wat je maar erger vindt. Het is bikkelen. Het is niet weten hoe je het voor elkaar moet krijgen, maar je weet dat het kan, want je hebt het eerder gedaan.

Fijn weekend allemaal. ♥

Het ergste is voorbij

Nu al? Ja, nu al, lijkt het. Ik vermoed dat er deze keer een aanleiding was voor het depressieve gat waar ik eergisteren inviel. De afgelopen dagen heb ik veel gezocht naar sites over lange mensen en mensen die in mijn tijd ook behandeld zijn met groeiremmers. In plaats van begrip vond ik vooral “Wees blij met wie je bent” en “1,86 meter is toch een prachtige lengte?” Ik wilde het uitschreeuwen:

NU WEL JA, MAAR NIET ALS JE NOG OP DE BASISSCHOOL ZIT EN JE LANGER BENT DAN ALLES EN IEDEREEN, ZELFS LANGER DAN ALLE LERAREN!

Maar het heeft geen zin. Ik was op een bepaalde leeftijd het langste meisje in heel Europa. Heel Europa! Dat zegt wel iets over de uitzonderlijke situatie waarin ik mij bevond. Ik laat het rusten. Net als in therapie. Zodra ik ermee aan de gang ga, word ik suïcidaal. Ik had toen therapie moeten hebben. Nu is het te laat. Het trauma is er. Het enige wat we kunnen doen is werken aan het hier en nu.

Gisteren zag ik een programma over een man die met slangen ging werken. Niet slangetjes zoals ik die laatst in het bos tegenkwam, maar dodelijke slangen. Hij ging werken als slangenvanger in Arizona. Ieder mens heeft een natuurlijk systeem in zich wat reageert op gevaar. Zodra het gevaar wordt waargenomen, reageert het lichaam en maakt het zich klaar om te vluchten of te vechten. De enige manier om daar verandering in aan te brengen is om positieve ervaringen op te bouwen met slangen. Iedere keer als hij met succes een slang had gevangen, werd zijn angst voor slangen minder groot. Bij mij werkte het omgekeerd. Niet met slangen, maar met mensen. Ik kreeg steeds meer en meer slechte ervaringen met mensen en daardoor werd mijn angst voor mensen groter en groter. Door het werk wat ik als laatste heb gedaan, aan de balie bij de sociale dienst waar ik veel agressie heb meegemaakt, én een collega die mij dagelijks pestte en treiterde, is mijn angst voor mensen geëscaleerd. Ik kwam in de ziektewet en bovenop alles ging mijn leidinggevende ook nog eens zwaar over de grens. Zelfs zover dat ze een contactverbod kreeg. Mijn vertrouwen in mensen was (en is) tot een dieptepunt gezonken.

Om mijn angst voor mensen te overwinnen moet ik ervoor zorgen dat ik meer positieve dan negatieve ervaringen opdoe met mensen. Dat wil niet echt lukken. Had ik tot vorig jaar eindelijk een vriendin die ik had leren vertrouwen, ineens werd ik geblokkeerd op social media en reageerde ze niet meer op mijn telefoontjes en appjes. Ze weigerde uit te leggen wat er mis was gegaan tussen ons. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat er aan de hand is. Wederom een deuk in mijn vertrouwen in anderen. Vervolgens een therapeute die mij compleet verkeerd behandelde en rechtstreeks terug de depressie induwde. Vind je het gek dat ik het wil opgeven? Ik bedoel, het proberen opbouwen van positieve ervaringen met anderen? Wetende dat ik nog zo ontzettend veel positieve ervaringen nodig heb om enig vertrouwen terug te krijgen in de mensheid?

Gelukkig heb ik mijn familie. Niet alleen mijn ouders en zus, maar ook ooms en tantes waarmee het contact de afgelopen jaren weer hersteld is. Neven en nichten waar ik weer af en toe contact mee heb. Verjaardagen zijn vaak nog te veel, maar een aantal vaste dagen per jaar lukt het me om op familiebezoek te gaan. Mits ik niet ziek ben. De verjaardag van een neef. Oliebollen bakken bij mijn oom en tante. Kerst bij mijn ouders, zus of oom en tante. Net waar het dat jaar gevierd wordt. Het zijn maar drie dagen in het jaar, maar het zijn er wel drie tegenover nul vele jaren daarvoor.

Donderdag ga ik lunchen met een vriendin, een oud-collega waar ik nog steeds contact mee heb. Op dit moment de enige persoon buiten mijn familie om die ik IRL zie. Ik voel bij haar geen enkele angst of wat dan ook. Wel zit er altijd dat stemmetje in mijn achterhoofd dat ook zij het op den duur wel zal laten voor wat het is. Om welke reden dan ook. Dat heeft overigens niets met haar te maken, maar met het gebrek aan vertrouwen in anderen. Dat is kut, want ik weet dat ik haar daarmee tekort doe, maar het is compleet out of my control. Mijn ervaringen met andere mensen zijn gewoon waardeloos.

Laatst liep ik met de hond door het park en ik besefte ineens hoe veilig en vertrouwd het met hem voelde. Ik kende hem nog maar een paar uur, maar ik voelde me zo prettig en op mijn gemak met hem samen. Iets wat ik met mensen nooit zo heb ervaren. Er is altijd die angst op de achtergrond. Altijd en overal. Zelfs hier thuis. De enige momenten waarop ik me veilig en goed voel is als er geen mensen in de buurt zijn. I was born on the fucking wrong planet, maar het is wat het is. ♥